Ölüm nerelerdesin hala!?
Ne zaman azadeteceksin ruhumu?
Bohçamdakiler ağır gelmeye başladı artık…
Fazla mecalim de yok hani…
Ben sana gelmeden sen bana gelsen?
Kum taneleri süzülüyor havada…
Bir şeyler daha kopuyor içimden…
Can yakan bir şeyler…
Varlığını kavrayamadığım…
Ama acısını hissettiren…
Ah! Karanlık eski dostum…
Sen mi saracaksın?
Genç bedenimi taşıyamayan....Yorgun ruhumu?
Teslim etmeyecek misin beni?
Ölümün merhametli ellerine…
Mazinin hatırına…
Aslında bazen çok imreniyorum, sana ve diğerlerine...
Kısacası sevdikleriyle birlikte olan herkese.
Ama fark ettim ki benim böyle bir şansım olmayacak.
Bu yüzden sadece gülümseyebiliyorum hayata...
Son anıma kadar gülümseyerek yaşamak istiyorum...
Azrail’e de tebessüm edebilmek için..
Umarım hep gülümsersin hayatın boyunca...
Geceleri döktüğüm yaşların bedelini ödüyor...
Gündüzleri attığım kahkahalar.
Göz pınarlarım kurumadıkça...
Merak etme hep gülümserim.
Gözlerimi Her Kırpışımda...
Gözlerimi her kırpışımda birer damla süzülüyor gözlerimden...
Başta hızlılar ama sonra yavaşlıyorlar nedense...
Yanağımdan düşmek üzereyken takılıp kalıyorlar...
Biraz rahatsız ediyorlar aslında...
Elimi kaldırıp silmek istiyorum...
Ama mecalim yok...
Sadece her biri düşene kadar beklemek zorunda kalıyorum...
Aslında gözyaşından fazla verebileceğim şey yok aşkım için..
Biraz hüzün ve gözyaşı...
Tüm verebildiğim bu.
O yüzden esirgemiyorum onları,
Hakkettiğini veriyorum...
Sevgime...