Bu da eskiden yazmış olduğum bir kaç parça duyguyla diktiğim, annemin o kaneviçelerinden daha güzel olmayan bir desen... Şimdilerde yazamıyorum, zira akan sularla gelir cümlelerim, durgun suyla biraz dinlenirim...  





Bu son gidişimde farketmiştim denizin yalnız çehresini..Yalnızken içine aldığı canlılara verdigi şefkat belki de etkilemişti beni. En son gidişimdi denize hasret bırakan.Yüzmek gibi sakin bir eylemi yerine getirirken ruhum havalarda gibiydi çünkü. Çok sevmiştim beni alıp götürmek için geçmişime ugrayan bu denizi. Geçmişime ugrayıp da beni bu dünyadan kurtarmak istercesine çığlık çığlığa haykırır gibi feryat ediyordu deniz...
Ben de suyun içinde feryat ederken birbirimizi anlamamıştık.. Çünkü deniz beni almak istiyordu uzaklara.. Rüzgarın gücüyle beni alıp dalgalara teslim edecekken.. işte o an dalgalar görmüştü gözyaşlarımı... Belki de dalgalardı denize isyan edip de beni kıyıya bırakan... Beni kıyıda besleyen güneşti belki, gözyaşlarıma neden olan. Güneş dalgayla nerden haberleşiyordu ki ben böyle düşünüyordum... Dedim ya son gidişim...Son kez olsun diye değildi bu gidişim..Barışmak için gitmiştim... Sonra güneş batarken dalgalarla bana selamını iletirken denize attığım o yuvarlak taştı beni orda geceleten.. ay ışığıydı beni denize hasret bırakan...Oysa ne kadar olmuştu ki denizden ayrılalı..."Yakamozların etkisi mi bu Allah'ım" derken serin bir rüzgar karşılıyordu beni her defasında... Rüzgardı belki de denizin tadına ne kadar tuzlu olsa da tat katan...Öyle değildi denizimin tuzu...Boğazımı yakarcasına içime girip girip cıkarken ben her defasında nefes almaya calısıyordum.
Ben nereden bileyim kalbime erişmeye çalışan bir hal ile içime girmeye çalıştıgını denizin...Konuşacak dili yoktu elbet..onun dili rüzgar ve ona ay ışıgında eşlik eden dalgalardı...Gün ışıgında esen sıcak mı sıcak rüzgardı onun dili...ama anlamamıştım ondan ayrılana kadar..Hep ayrılıklar değilmiydi kavuşmaya neden olan...Ayrılmasaydık nerden anlayacaktık birbirimizi..Evet burası da mechul bişeydi...Allah'ım Sen büyüksün derken bilmedigim biyerlerden karşıma dikilmiş deniz misali su damlaları özlettikçe hasretimi yakıp kavuruyordu..Hasret bu cekilir dert değil..Hasret bu bulunur güzellik değil bir de...Yoklugunu bilmedigim birşeyin varlıgında ne hissedebilirdim ki...Varlıgı var eden yaratının o anı sonsuz güzellik gibi ruhuma üfleyen bir güzellikte yaşatacagını bilemezdim elbette...Kim bilebilirdi ki...

Söz, sultanına yakışırdı elbet...Ama sultanın bir kölesi olmak da bir şerefti en sonunda...En sonunda Sultan söyleyecekti sözü ama gelene dek bizlere bırakmamışmıydı ki burayı...Denizin üstünde yürümek gibi bir duyguyu tatmak için verilmiş bir fırsatı degerlendirmemek akıl karı degildi ki!Aklında gezen düşüncelerime ev sahipliği yapan geceydi şahidimiz hep...Deniz, sendin bana şahitlik yapan..Ay ışıgında kalbime ışık saçan güzelliğindi bu dünyayı yaşanabilr kılan...Tuzundu senin tatlı hayata tat katıp yücelten...Bilinmezdi ne zaman bırakıp gidecektin bizi ama şimdi burada değil miydin bizim gibi...Bırakıp gitmek gibi huyun yoktu biz insanlar gibi..Ancak vaden doldugunda cekilirdi suların..Senin gibi olsandım deniz..Senin gibi rüzgarımla insanlara huzur verseydim..Senin gibi dalgalarımla insanlara neşe katsaydım...Konuşur muydun benimle o zaman.. o zaman söyler miydin biz niye böyleyiz..
Merak ediyorum dalgaların kıyıya vururken... Seni bekliyorum ben gitmeden buralardan...Beklerken boş durduğumu sanma.. Seni düşünüyorum kimsenin bilmedigi kadar... Hep düşünecegim sanırım..! Çünkü sana hakettiğin kadar değer vermiyorlar.. Senin su damlalarından oluştugunu unutuyorlar mı ne! Bense kendimi böyle düşündürüyorum son zamanlar...