Kafamın binlerce köşesinde binlerce girdap. Binlerce girdabın içinde binlerce yılan, birbirine dolanmış. Yılanların ağzında pis kokulu yalanlar. Yılanların dişinde benim et parçalarım. Yılanların nefesinde ayrılık. Yılanların o soğuk kayganlığında benim vurdumduymazlığım. Benim vurdumduymazlığım en çok beni üşütür. Bana sen bensin benden içeri deme, inanmiyorum. Kimse ben olamaz senden içeri, benden başka hiçbiryerde tutarlı bir ben olamaz. Ben kavramı tutarlı olamaz. Vurdumduymazlığım en çok bana koyar geceleri. Sen belki rüyanda acılanırsın bir parça benle. Ben geberirim gökyüzünün bütün karanlık sahnelerinde. Perde arkasında yılanlar, yılanların nefesi korkutucu, yılanların nefesinde ayrılık, yılanların nefesinde kokun.
Yılanların pulunda iğrenç parlaklık. Gözlerinin tatlı matlığına zıt. Gözlerin, gözler, gözler... Diller, eller, parmaklar... Heryerde kopmuş parmaklar... Heryer kan. En çok bana kanar vurdumduymazlığım. En çok bana kanar akşam olurken. Güneş batar bir yandan dalga geçer gibi. Diğer yandan sevdiğim kasvet çöker omuzlarıma. Ellerin hani? Omuzlarımda... Kopmuş parmaklar gelir ellerime, en çok yüzük parmakları batar avuç içlerime. En çok orta parmak günahkardır, gözlerim gözlerim...Bizi bırakma Tanrım, beni bırakma... Ağlamaklı olur tüm sarsıntılarım. Korkmaktan ziyade ağlamaya geçer sarsınmalarım.
Deniz...Deniz der de içime işlerim yılanların desenlerini. Yılanlar denizlerde. Denize düştüm yılanlar kaçıştı...Denize düştüm ve sarsıldım. Denize düştüm ve ağladım. Sonsuz özgürlüğü hissettim böylece, boktandı. Böyle olmasını beklemiyordum. sırt üstü yattım dalgalara ve kızıl ay baş verdi karanlığın içinden. Özgürlük boktandı ama sessizlik çiçektendi. Küçük sevimli karaelf küçük bir buluttan bacaklarını sarkıtmış bana ilahisini fısıldıyordu. O kadar uzaktı ki kulaklarımdaydı nefesi. O derece uzaktı. Siyah parlak saçlarına uzandım ve ince uzun burnuna bir öpücük kondurdum. 'Sen büyüyünce tatlı bir elf olacaksın' dedim ve ilahisini daha bir coşkuyla söylemeye başladı. Ellerim saçlarında pamuklu hayallerimiz kadar kalmıştı. Denizin üzerine uzanmıştım ve özgürlük boktandı, dalgalar kelebektendi. Yakamozlar damarlarımı patlatıp denizi kana boyarken ben kafamın içindeki binlerce girdapta boğuluyordum, deniz bende boğuluyordu. Yılanlar gerdanımda soğuk kolyeler gibi gittikçe daralırken sen rüyanda bir parça benle ağlıyordun. Uyurken gözlerinden yaşlar süzülüyordu ve sıcak sıcak kulaklarına akıyordu. Yavaşça sildim gözyaşlarını, uyandın. Gözlerin burnumun ucundaki uçuruma takılmıştı. Oraya baktığını biliyordum çünkü minik mutlu karaelf ordan atlayarak intihar etmek üzereydi. 'Dur yapma' diyecektin fakat gücün yoktu, yeni gelmiştin binyıl savaşlarından. Ellerimi tutacak gücün bile yoktu. Gözlerin kilitlendi başka bir uykuya ve rüyanda bir parça benle parçalanacak kadar gücün vardı.
Minik sevimli karaelfe gelince o çoktan öldü, kanımda boğuldu. Yılanlar oralı bile olmadı. İçimde sevimsiz bir öksüz sızlanırken yılanlar iyice sıklaştı boynumda. Karşı koymadım, ölümümü hızlandırmamak için. Uyan artık İsmet...Uyan ve üfle yılanların nefesine karşılık binlerce yıllık yayının kemana değdiği o noktadan...
|
