Yenisi ve eskisi ile fantastik edebiyat sitesi oldukça kalabalık üyeye sahip bir site. Herkes bir yerlere birşeyler yazmıştır mutlaka. Öykü, şiir, yorum, roman yazmışızdır ve tabi birde eleştiriler yapmışızdır. İyi-kötü. Sert-yumuşak.

   Ben henüz yeni yeni yazmaya başladım, yani yazar olma yolunda kendimi küçücük bir karınca gibi hissediyorum. Birgün kanatlı karınca olacağım; her yeni öyküde bir sonrakine daha iyi hazırlanarak yoluma devam edeceğim.

    Eleştiri iyi birşey bence ve çok gerekli. İnsanlar hayatlarındaki herşeylerinde eleştirilmeli ki; daha iyisini yapabilsin, kendini, kendi göremediği hatalarında geliştirip, düzeltebilsin. Söylediğim gibi henüz yazılarım çok yeni ve yeni olduğu kadar da acemiler. Bu dönemimde sert eleştiri duymak istemiyorum. Sert eleştiriler beni daha çok sindirirken, yumuşak eleştirler  hırslandırıyor. Belki kanatlı karınca olduğumda sert eleştiriler daha çok beni kamçılayacak, yumuşak eleştirilere ise pek kulak asmayacağım. İlerisi için şimdi bunu bilemiyorum.

   Ben diyorum ki; yeni yazar adaylarına çok sert eleştirilerle değil daha yapıcı ve daha hırslandırıcı yumuşak eleştirilerele yaklaşılmalı...

   Peki arkadaşlar eleştiriler konusunda sizler neler düşünüyorsunuz?

Açıkçası arkadaşlar beni dehşete düşürdünüz. Yukarıdaki tartışmayı siteye bırakalı birkaç gün oldu ancak hiç kimse  herhengi bir yorum bırakmamış. Site yönetiminden siteye katılım konusunda; öykü, şiir, roman dışında da bulunmamız adına mailler alıyorum ki mutlaka tüm üyelere bu maillerden geliyordur. Kendi adıma şunu söyleyebilirim ki; bir süredir siteye öykü yazıp, bırakmıyorum. Ancak forumda gezinip, genel tartışmalara katılıyor, yeni öyküleri okuyor, bazen yorumlar bırakıyorum. Fakat gördüm ki benim genel tartışmalar bölümündeki başlığım hiç yorumlanmamış, hatta hiç ziyare bile edilmemiş. Nasıl yani? O zaman bu mu demek oluyor; siteye karşı üyeler olarak bu kadar duyarsızız? Ya da site yönetiminin tüm ısrarlarına rağmen O'nları önemsemiyoruz mu demektir. Anlayamadım.

    Herşeye rağmen beni, kendimi yokmuşum gibi hissetiren bu yorumsuzluğa, hatta ziyaret edilmemişliğe rağmen fantastik edebiyat sitesini çok seviyorum...

    Belki yazdığım bu yorum da, üstteki eleştiri konum da hiçbir zaman ziyaret edilmeyecek. Sanki ben kendi kendime bu kadar insanın kolayca ziyaret edebileceği bir sayfada günlük tutmuşum gibi olacak. Günden güne sayfa sayfa düşüp çook gerilere düşecek.

    Eğer şu anda herhangi bir göz (bu benim gözüm de olabilir) bu satırlarda geziyorsa, çok teşekkür ederim...

Sevgili regissis,
.

İlginiz çok teşekkür ederim Kilgarvan, yanlız olmadığımı, günlük tutmadığımı bana hatırlattınız. Ancak söylediğiniz gibi, sitemiz dilediğimiz zaman, dilediğimiz yere, dilediğimizi yazabileceğimiz şekilde tasarlanmış ki; bence sitemizi en güzel yapan şeylerden biri de bu. Ama dilediğimiz zaman, dilediğimiz yere, dilediğimiz şeyleri yazdıktan sonra, paylaşmamız sitemizin çekiciliğini arttırıyor. Tek derdim daha çok paylaşa bilmek.

   Ve lütfen kendimi günlük tutuyormuş gibi hissetmem sitem olarak algılanmasın. "Neden bana cevap vermiyorsunuuuz. Bende bu sitenin üyesi değilmiyiiiim." gibi birşey değildi, sitem gibi gözüken yazı. Ben yorumlar, eleştiriler hakkında birşeyler düşündüm ve site sakinleriyle paylaşmak istedim. Ama sakinler paylaşmamış olabilir, önemsememiş olabilir. Bence buraya kadar problem yok. Sonrada, evet üzüldüm ve bu sefer de üzüntümü paylaştım.

   Bunların hiçbiri beni bu sevgili siteden uzaklaştırmaz. Dediğim gibi gerekirse kendi kendime günlükte tutmuş olabilirim. Çünkü biliyorum ki; birgün yazılarım günlük olmaktan çıkıp, paylaşılacak konu olacaklardır. Yani ben pes etmeyeceğim. Mutlaka herkesin ya da çok az da olsa birilerinin ilgisini çekecek herhangi bir konu bulacağım. Bence uğraşmaya değer...

Eleştiriler hakındaki yorumun süper. Evet böyle ayrıntılara çok fazla takılmadan yola devam etmek en doğrusu. Eleştirinin sert ya da yumuşak olması problem olmamalı herkesin bir fikri var. Bazıları sık eleyip incer dokur, bazıları ise içinden geldiği gibi yorumlar.  Şimdi kendimi daha mutlu hissettim, ve bir o kadar da farkı düşüncede buldum.

  Birkaç gün önce eleştiri farkından bahsetmiştim ama şimdi birkaç gün önce düşündüğüm gibi düşünmüyorum.  

   Sanırım kendimi elştiriyor, kendi açtığım tartışma konusuna şimdi başka bir pencereden bakıyorum.

    Ve konuyla ilgili Regisiss' e  "bırak boş ver herkes istediği gibi eleştirisini yapsın. Önemli olan senin kendine katabildiklerin. Ve yapılan her eleştirinin her kişiyi eleştirildiği konuda daha iyi yaptığını unutma" diyorum.

    Yoksa böyle birşey bu sitede ilk defa mı oluyor? Kendi kazdığı kuyuya kendi düşmüş gibi oldu... Birkaç gün önce ki düşüncemle şimdiki düşüncem arasında milyonlarca yıl fark var gibi ve birde kendime yorum yolluyorum. Komik...

Fatih, öncelikle eleştiriye karşı duruş belirlerken bir çeşit müphem deha potansiyelini zırhlanmanın doğruluğundan emin değilim. Kafka'yı Kafka yapan değil belki fakat onun Kafka olduğunu ve Kafkaesk'in nasıl bir şey olduğunu açığa çıkartarak bu muhteşem yazarı senin/benim için imkan alanına sokan, eleştirmendir. Yolunuz Kafka'dan geçtiyse şayet, bu, her şeyden çok sizden önce birilerinin yolunuza Kafka'yı 'da' yerleştirmiş olmasından kaynaklanır.

Eleştirmenin heykelinin dikilip dikilmemesi bir söz cambazlığından fazlaca bir şeymiş gibi görünmedi bana. Eleştirmenin heykeli, elinden tutup okurun önüne çıkardığı yazarın yazınsal tarihte kapladığı uzamdır. Hele deha, hiç kimsenin, hiçbir ismin gereksinim duymadığı kadar ihtiyaç duyar eleştiri kurumuna. Deha, ince ölçü ve hüner gerektirir; onu olduğu şey yapan, bilmem katılır mısınız ama, en az o deha kadar parlak bir zekanın bakışıyla tanımlanmış olmasıdır- ve belki de, Türk edebiyatında fantastiğin bir türlü kendisine yer bulamayışının sebeplerinden biri olarak, tür üzerine düşünen eleştirmenlerin yokluğunu da işaret etmek gerekir. İtibar, unutmayalım, edilgen bir sıfattır; aldığımız/kazandığımız kadar bize verilen bir şeye de işaret eder; itibar görürüz- başkasının bakışının belirleyici sınırları içerisindeyizdir.     

Ve bunun; kendi yaptığının katı kabuğu arkasına çekilip size doğru uzanan her sese ölü bir kulak olmanın da yazarlık açısından sağlıklı bir olma biçimi olduğunu düşünmüyorum. Ve eleştiriye karşı tavır alırken tutunduğumuz dalın, tam da dehanın toprağına kök saldığını düşünmek, bana pek de aklı-selim bir duruş gibi gelmedi.

İnsanın kendi yeteneğine inanıp onu hoyrat kalemlerden koruması başka bir şeydir, o inancı bir çeşit saplantıya dönüştürüp duyarsız bir otizmle kendine kapanması bambaşka...

Burada tavsiye edilmesi gereken, daha çok, kime kulak tıkayıp kime açacağını bilmekmiş gibi görünüyor- ve bunu bilebilmek bile, eleştirinin tezgahından geçip yazınsal terminolojiye ilişkin bir birikim kazanmayı gerektiriyor- yoksa NASIL?...

Her iyi eleştirmen yazar olamaz belki ama, düşüncem, her iyi yazarın iyi de eleştirmen olduğu/olması gerektiği yönünde...

Eleştiri, vardır.