Güzel olmuş Çağrı. Bize hiç böyle şeyler yazmıyosun. Yarışmada başarılar dilerim, kötü olan kazansın ki ben kazanıyım...

~HAYÂL KENT~

NEDEN?!

Büyük taşlardan yapılmış, kocaman kubbe şeklinde bir odaydı. Mekanın kendisi soğuk değildi ama büyüklüğü ve sadeliği insanın içinden gelen bir ürpertiyle üşümesine neden oluyordu. Aslında düşününce oda, kendisini ısıtacak her türlü şeyden yoksundu. Ama burada düşünceyi bile donduran bu soğukluk hissedilirken düşünmek mümkün müydü ki.. Yine de yerdeki kat kat halıların altından gelen sıcaklık hissedilebiliyordu. Öyle bir sıcaklık ki; sanki o kat kat halıların amacı insanı bu ürkütücü sıcaktan korumak içinmiş gibiydi. Sanki halıların altında cehennem, tüm ürkütücülüğüyle uzanıyordu. Hangisi daha kötüydü? Bu nedeni belirsiz soğukluk ve uzaklık hissi mi yoksa geldiği yön itibariyle insanda kötülüğü çağrıştıran sıcaklık mı…

Deli edici bir sessizlik hakimdi odaya. Her şey durağandı sanki… Odanın geride bir, ileride dört kapısı bulunuyordu. Arkadaki kapıdan gelen rüzgar düşünülünce bu durağanlık tuhaftı. Sanki oda kendisine gelen tüm hareketi ve sesi emiyordu.
Odanın bir yere açılmaktan çok karanlığa uzanan dehlizlere benzeyen kemerli 4 kapısı eşit aralıklarla girişin karşısında dizilmişti. Her kapının kenarlarında farklı oymalar bulunuyordu.

İlk kapıdaki oymalar sarmaşık şeklinde kapının etrafını sarmıştı. Dikenli, kurumuş, keskin hatlı sarmaşık dalları kapıdan duvarlara doğru yayılıyormuş gibi görünüyordu. Dikkatli bakıldığında bu karmaşık motifin içinde küçük insan ve hayvan motiflerinin acı içinde dikenlerden kaçmak için kıvrandığı görülebilirdi. İnsanın tüylerini diken diken eden bir manzaraydı.

İkinci kapının kemeri yumuşak hatlarla oyulmuştu. Spiraller, kıvrımlar, girdaplar birbiriyle birleşip ayrılıyor, nehirlerin birleşip ayrılması gibi dönüp duruyorlardı. Orada burada bir gözyaşı damlası şekli göze çarpıyordu. Sade ve karmaşık motifler birbirini takip ediyor, insanın duygusal iniş çıkışlarını anımsatıyordu.

Üçüncü kapı çok daha sade ve dingin görünen oymalarla süslüydü. Kapının iki yanı farklı oymalardan oluşmuştu. Bir tarafı nedense insana daha karanlık görünürken diğeri daha aydınlık, neredeyse beyaza yakın görünüyordu. Beyaza yakın olan tarafta birleşmiş eller, kanatlar, bulutlar oyulmuştu. Diğer tarafta ise yılanlar, mızraklar, çarpılmış tuhaf yaratıklar vardı.

Dördüncü kapıyı süsleyen oymalarda solmuş ve canlı başaklar yanyanaydı. Altınlar kapının üzerine oyulmuş küplerden dökülüyor, sanki başakların hemen üzerindeki bir girdapta sonsuzluğa karışıyordu.  Öyle gerçekçi tasvirlerdi ki insan ne demek istediklerini anladığını hissediyordu. Ve belki de bu yüzden kapılardan geçmek konusunda kararsız kalıyordu.

Tavana bağlı zincirlerin ucundan sarkan kırmızılı kahveli cam mozaikten yuvarlak mumluklar odaya tuhaf renkli, titrek, loş bir ışık sağlıyordu. Bu ışık insanı güvende hissettirmek yerine onu daha savunmasız ve korkmuş hissettiriyordu. Bu histen kurtulmak için neler vermezdi ki bir insan..

Oda ürkütücü derecede tanıdıktı. Ama bir o kadar da yabancı… Sanki çok iyi tanınan, defalarca kez karşılaşılmış ama ismi bir türlü akla gelmeyen biri gibi tanıdık geliyordu. İnsanın aklında tek bir deli edici kelimenin dolaşmasına izin veriyordu yalnızca: “Neden?!”

Hayal meyal hatırlıyordu… Açık mavi badanalı beyaz tavanlı sade odasında olduğunu hatırlıyordu. Bej renkli bir giysi dolabı, kapanabilen minik bir çalışma masası ve beyaz örtülü yatağını hatırlıyordu. Dolabının yanında duvara asılı duran aynada kendine baktığını hatırladı. Sert yüz hatlarına sahip genç bir adamdı. Koyu yeşil gözleri ve çatık kaşları onu biraz daha olgun ve düşünceli gösteriyordu. Koyu kestane renkli saçları iki günlük, aralarda kızıl renk de bulunan sakalına karışıyordu. Hissettiği kadar yorgun görünmüyordu. Son zamanlarda tanımakta en çok zorlandığı kişiyle, kendiyle, çatışıyordu.

Akşamdı… Yatmak için başucundaki mumları söndürdüğünde odada kimsenin olmadığından emindi. Ama işte yattığı zaman ay ışığıyla belli belirsiz aydınlanan odada kendine doğru ilerleyen karaltıyı hatırlıyordu. Kendisine ne söylediğini hatırlayamıyordu bir türlü. Ama işte burada, bu deli edici yerde tek başınaydı. Neden?

Bu bir rüya mıydı acaba… Hayır! Öylesine gerçekti ki rüya olduğunu kabullenmesi kendinin de gerçekte olmadığını kabullenmekti sanki. Bu yüzden hatırlamak için kendini zorladı. Aniden nereden geldiği belli olmayan kör edici beyaz bir ışık odayı doldurdu. Yalnızca bir an için parladı ve yokoldu. Gözleri bu ani ışık parlamasıyla körleşmişti ama zihni açılmıştı sanki…

Hatırlıyordu…

Nerede olduğunu biliyordu…

Burası…

Kendi… bilinçaltıydı!

Neden?!

---------------------
Yarışmaya katılmam için beni cesaretlendiren bıyıklı beye teşekkürler  
---------------------

benimki biraz kısa oldu ama ilk denememdi mazur görün ^^;

Sonuna kadar severek okudum. Başarılar dilerim. gerçekten güzel olmuş

Ne de güzel bir gündü ama.  Burcu’nun içini kıpır kıpır eden sıcacık,güneşli bir yaz sabahıydı. Yeşillikler arasında şakıyan kuşlar koro halinde şenşakrak şarkılarını söylerken, ortalıkta cirit atan birkaç çekirge de, etrafaneşe yayan bu koroya tempo tutmaktan geri kalmamaya gayret gösteriyordu. Burcubu doğal ezgileri sonsuza kadar zevkle dinleyebilirdi. Gözlerini kapamış,duyabildiği tüm seslere konsantre olmuştu. Hafif bir esinti dik yamaca dizilmişotları süpürüyordu. Otların seslerini duyar gibiydi. Kestane rengi, düz ve kısasaçları esintiyle beraber tel tel salınıyordu. Rüzgarın taşıdığı türlü kokularıiçine çekti. Toprak ve yeşil kokusu alıyordu. Gözlerini açtı, yeşil gözleri,karşısındaki eşsiz manzaranın yansıttığı ışıklarla parıldadı. Pembe bir teni,belli belirsiz çilleri ve sol yanağının altında bir gamzesi vardı.Gülümsüyordu.

Bu kadar güzellik etrafını kuşatmıştı ve mutluydu amabulunduğu yerde pek de rahat olduğu söylenemezdi. Üstüne tünediği zavallıağacın sert kabukları yüzünden poposu rahat değildi. Ağaç çok tuhafgörünüyordu. Gövdesi bir şekilde eğilmiş bükülmüş, bukle halini almıştı. Çarpıkköklerinin yarısı dışarıda kalmış gibiydi ve kalan köklerinin iyitutunamamasından olacak, güneye, yamacın aşağısına doğru eğilmişti. Ağaçta hiçama hiç düz bir hat yoktu. Bütün dalları lastik gibi eğilip bükülmüştü; kollarıve bacakları yamuk doğmuş spastik özürlü insanlar gibiydi. Sadece yamaç aşağıbükülmüş tepesinde yapraklar vardı. Açıkta kalmış köklerinin etrafı birkaçkayayla sarılmıştı; yarısı toprağa gömülü küçük kayalar. Hemen altında dayeşillikler arasında yamaç aşağı kıvrılarak inen, bir adım genişliğinde birpatika uzanıyordu. Burcunun yapmak istediği, bu dar ve temiz patikanın,üzerinde kıvrılarak ilerlemeye devam ettiği sıra sıra tepeleri betimlemekti.Ellerinde bir defter ve kalem vardı. Boş bir sayfa açtı ve içinden geldiği gibiyazmaya başladı.

* * *                                          

Karşımda sıra sıra tepeler dizili. Hepsi uzaktan bana gözkırpıyorlar. Ben de üzerinde bulunduğum bu yamacın tepesinden onlara gözkırpıyorum. Güneş sol taraftan yamaçlara vuruyor. Benim durduğum yamacın yüzühafiften batıya meyilli olduğu için gölgedeyim ama birazdan burası daışıldamaya başlar. Biraz daha sıcak olması iyi olurdu. Üstüne oturduğum ağaçtam bir ucube ama yine de onu seviyorum; çok gariban ve mütevazı duruyor. Boynubükük ve yaşlı bir ağaç, hala nasıl yaprak çıkarıyor anlamıyorum. Neyse, manzaramıza dönelim.

Karşımda yeşilin her tonu mevcut. En grisinden enfosforlusuna bütün yeşiller karşımda dans ediyor. Üzerinde durduğum dik yamacınhemen bitişiğindeki minik ve eğimsiz sırtta yeşilin sarı tonları hâkim vesırtın üst kısmına yakın bir yerde, doğu yamacında tek başına duran bir ağaçvar. Etrafı boş ve doğusunda, hemen aşağısında on adım mesafede patikanındevamı uzanıyor. Minik tepenin beri tarafında birkaç ağaç topluluğu daha var.Aralarından bir dere geçiyor ama buradan görünmüyor. Sırtın hemen ilerisinde,güney doğu tarafında parıl parlayan yeşiliyle daha yüksek bir tepe uzanıyor.Patika, yoluna buradan devam ediyor. Bu tepe de çıplak sayılır. Etrafınadüzensizce saçılmış geniş yapraklı birkaç ağaç tepenin üstünü örtmektefazlasıyla yetersiz kalıyor. Böyle olması daha iyi çünkü, patika yol boyunca rahatlıklatakip edilebiliyor. Az bir eğim var bu tepede; üstü ağaçlardan ziyade yemyeşildüzlüklerle kaplı ve tüm manzaranın en canlı yeşiline sahip. Tepenin batıtarafı gölgede kaldığından koyu bir yeşil hâkim. Bu tepenin ötesinde de iriliufaklı başka tepeler sıralanmış. Çok uzak kaldıklarından renkleri giderekgrileşiyor. Masmavi gök ufka kadar pamuk gibi kabarık bulutlarla kaplı. Bumanzara bir ressamın elinden çıkmış gibi, kim bilir, belki de öyledir. Butepelerde kim bilir kimler gezdi, tozdu? Şu an mezarda olan kim bilir kaç insanbu manzaraya kapılıp mest oldu? Kaçı yemyeşil düzlüklerde coşkuyla koştu, nefesnefese kaldı. Bin yıl önce bu tepelerde gezen ya da buraları seyre dalaninsanlar bu güzellikler hakkında neler düşünmüşlerdir acaba? Bu patika, butepeler için geçmişten kalan tek hatıra.

                                                                                              

Hikayemi beğenmedim ama, yine de koyayım dedim.  

Yapabildiğimi yaptım,umarım beğenilir

“Şu an sen rehberinim. Onlar gibi olmak istemiyorsan,” dedi etrafını saran ölü kalabalığı işaret ederek, “meyvelerden yemelisin.”

biraz aceleye geldi ama umarım beğenirsiniz.

bu arada hatırlatayım. son gün 20 aralık. tasvirlerini eklemek isteyenler elini çabuk tutusunlar.

Son katılım tarihine yaklaşmış bulunuyoruz. Tasvirlerini yazan arkadaşlar ellerinizi çabuk tutun.  

vay be geçmek bilmedi şu 20 gün ben kendime çok güvenmiyorum açıkçası ama kim kazanacak merak ediyorum ;D

Güzel bir gelişme olmuş. Herhalde yarına kadar birkaç öykü daha katılır yarışmaya.

Aşağıda bir şehir. Tam ayakların altında. Metropol, büyük bir metropol. Hem de en büyüğünden. On milyonu geçti bu şehir. Dünya'nın kesinlikle en büyük metropolü en sıkışık yollara sahip olanından. Burada her an yoğunluk vardır. Her saatte sokaklarda insan görülür. Gece sarı ışıklar yıldızları gizler. Ancak, belki çok uzaklarda tekrar görebilirsiniz yıldızları. Işıkların göz kırptığı da görülmüştür hani arada. Arabalar öyle önünden geçer ya onların. Beş milyon kadın ve beş milyon erkek; erkeklerden hiç biri arkadaşım, kadınlardan hiç biri sevgilim değil.

Buralar her zaman metropoldü. Üç bin yıllık tarih, sayısız antik bina. . . Hadi kolaysa sayın bana, sayın antik yunanı, ilk çağ devletlerini, Roma'yı, Bizans'ı, Osmanlı'yı. Ama aldatmasın sizi geçmiş, son buldu rüya. Şimdilerde yalnız turist kazıklamaya yarar bu çürük binalar. Öldü bu şehir öldü. Hala en kalabalık metropol ama ölü.

Şimdi gerçekten ölüyor. . . Havada uçan ayaklar vardı ya iki çift. Tepeden bir şehre bir birbirlerine bakıyorlar kinle. Siyah olan aşağıdan görünmüyor çünkü hava karanlık. Sarışın olan bir yıldız sanılıyor yada bir UFO; adamına göre değişiyor bu. Uçmalarının nedeni siyah olanın uçması. Uçtu ki şehri kolayca yok edebilsin ama sarışın sevmedi bu fikri, siyahı da sevmezdi. Yine de onlar kardeş gibiydi. Akrabalar seçilebilinemez, öldürebilinebilebilir belki ama seçilebilinemez. Biz de beğenmediklerimizi ikisinin yaptığı gibi ayıklamalıyız.

Hangisi daha hızlı uçar? Parayı siyaha mı koysak sarıya mı? Ne yazık ki kırmızımız yok. Siyah biraz sabırsız. Kol ve bacakları aç ve saat yönünün tersine bir tekerlek gibi dön ama sağa veya sola doğru ilerleme çünkü ilerisi yalnız önünde. Saniyede binlerce devir hızla dön kendi merkezinin çevresinde. Bu sarı için pek hayret verici değil, siyah bunu hep yapıyor ama yana kaçılınca sarı olan siyahın şehre düşeceğini fark ediyor. İstanbul yanabilir ama bu Roma gibi değil, tam bir facia tabi eğer sarışın, siyah meteoru durdurmazsa.

Kılıç çekildi ve kendi etrafında dönen yaratıkta bir delik açıldı. Bu onun şimdiye kadar aldığı yaralardan ölümcüldü. Sarışın ne yapıyorsun? Sence bu gerekli mi? Siyah olan ezik büzük duruyordu kılıcın etrafında. O kaybetmişti bitmemiş mücadeleyi. Sarışının şefkati siyahı aşağı bıraktı. Ceset yere yapıştı. Cansız bir et gibi. Siyah olan yine ezildi. Onurluca geri çekilmek istedi ama bu şehrin insanları cinayet işlemişti. Onları affedemiyordu. En azından korkutmalıydı yeteri kadar.

Yerden kalktı siyah ceset. Sarıya hayır dedi kafasıyla. Sarı zaten merak ve öfkeyle bakıyordu. Yukarıda uçtu ve kılıcı sallamak istedi. Siyah kaybolmuştu bile sarının altından geçerek. Bir bina çöktü. Bir bina daha. . . Molozlar çok büyüktü. Bina temeline aldığı darbelerle çöküyordu. Ölüm seslerini dikkatli olan herkes duyabilirdi. Sarışın dikkatliydi. O o kadarcık insanı koruyamamıştı. Öldürmek yanlış siyah, onlar öldürse de sen yapma! Doğru zorla da olsa anlaşılacak ama sen onları inciterek her şeyi zorlaştırıyorsun.

Molozların bir bölümü parçalanarak havalandı. Yıkıntının içinden siyah çıktı. Sarı onun üstüne atıldı. Siyah, sarışını fırlattı. Kılıç ile pençe çarpıştı. Bir sonuç alınamazdı ustaların dövüşünden. Siyah sağ kolunun parçalanmasına izin verdi; sol elinin parmaklarını göğsündeki iyileşmeyen yarığın üzerinden yarığı yeniden yararcasına geçirebilmek için. Kilit açılmıştı ve yarık kırmızı keskin ışını taa siyahın ruhunun derinliklerinden çıkarıp sarışına fırlattı. Sarışın zincir zırhı sayesinde etkilenmeden çirkin binanın bir camından içeri girdi. Pencere dahil kırılmıştı. Tozlar onu rahatsız ediyordu ama siyah ceset tozdan etkilenmemişti molozun altındayken. Sehpanın üzerindeki cep telefonu sarsıntıdan etkilenerek düştü. Ardından bina çöktü. Sarışın tozu beğenmemişti. Siyah onu öldürmeyeni öldürmüştü; bir ucubeden beklendiği gibi.

Oturup şehri seyre daldı. Gün ışığı yarın ki vahşeti daha iyi gösterecekti. Artık ona engel olabilecek bir sarı yoktu. Şimdi istediğini istediği gibi yapacaktı. Korkunç ölüm gökyüzünden düştü yıllar önce. Önce onu dost sandık fakat felaketleri geldi aceleyle. Şimdi her şey güvensiz ve belirsiz, yalnız bir kaçın elinde. O gelenler gerçekten ucube.

24 saat açık taksiler, 24 saat açık eczaneler, 24 saat açık bakkaliyeler, 24 saat açık fabrikalar ve kimbilir daha neler. İstanbul gerçekten sonsuzdur. İki yüz metre uzakta yaşıyanları bile tanımazsın. Her tür insan vardır ama aslında hepsi tek tür. Benim açımdan bakarsan öyle. Bina ve moloz yığını. Sokak başı bir ağaç düşerse bu taşlar yeşillik. Her yerde her zaman tehlikeli trafik. Çöp kokuları, bitli köpekler, şerefsiz kediler ve kafası güzel tinerciler. Ahh, Allah'ım bu şehri affetmem için bir neden göster. Her mahallede en az bir dilenci, üç-beş internet kafe, binlerce mal insan. Tükürüklü kaldırımlar, boğucu hava ki zaten ortam çok kalabalık, yüz vermeyen kızlar, görünüşüne çok önem veren erkekler. Öyle ki bu erkekler kendi kimliklerini kaybetmiş. Pek çok kişide eşcinsellik gördüm ama hiç biri bunu dışa vurmadı. Gizledi kızlar yüzünden. Cinsel hayatın erkekler için en zor olduğu şehir burası ve sonunda yıkılacak. Erkekler umrumda değil ama beş milyon kız ölecek. Güzel cesetleri molozlar gizleyecek. Olay yerine en önce yağmalama timleri intikal edecek. Sonra yine her şey aynı. Emlak fiyatları uçacak ve hemen yeni binalar dikilecek. Bu şehir ne olursa olsun göç almaya devam edecek çünkü salak insanlar burada altın var sanıyor. Benimse tek gördüğüm çürümüş binalar, tükürüklü topraklar, yer yer hayvan pisliğe nadiren de insan pisliğiyle süslenmiş asfalt ve leş kokan hava. Denize hiç değinmeyeceğim. Gerek bile görmüyorum. Yarın bu şehir layığını bulacak; güpe gündüz, ulu orta.

   Göğün beyaz çiçeklerinin arasından uzanan geniş huzmeler dev bir şehri ışıldatmaktaydı. Yalnız bir filozof geniş bir pencereden çevreyi izliyordu. Saatlerce dışarı bakarak zaman geçirebilirdi.

   Binaların muntazam dizilişleri arasında kusurlar aramaya çalışıyordu. Yıllardır kuruntusu onu rahatsız ediyordu, bundan sonra da rahatsız etmeye devam edecekti.

   Sıra sıra binalara dikkatlice göz gezdiriyordu. Beyaz kiremitli, çatısı dışarıya taşan yapılar görkemli bir manzara sunsa da gözlerini biraz yukarıya kaydırdığında bu binaların diğeri karşısında oyuncakmış gibi kalması sinirini bozuyordu.

   İmparator’un dünyası ne yazık ki fazla mükemmeldi. Gözlerini demin uzak tutmaya çalıştığı saraya dikti. Saraydan öte bir mezarlıktı. Dışarı bakan tek bir açıklık veya bir pencerenin olmamasını artık mantıkla izah etmeye çalışmıyordu. Bir anıta daha çok benziyordu. Yirmi kat daha küçük olursa… Alasyos’un tuhaflıklarını anlamak mümkün değildi. Genellikle bu akıl sır ermeyen garipliklerin altından olağanüstü sürprizler çıkıyordu. Filozof vaktiyle insanların ağızlarını bir karış açarak baktığı bu saraya ilk kez gittiğinde delirmemek için çabalamıştı.

   Bu adam çok güçlüydü. Göğün rengi bile doğal haliyle durmuyordu. Kırmızı, yeşil, mor… Kimileri onun soğuk metale can verdiğine iyiden iyiye inanmışlardı. Bu inanışın kanıtları gözler önünde duruyordu. Şehrin muhafızları çelikten heykellerdi. Yemiyorlardı, içmiyorlardı; Dondurucu soğuğun altında kıpırtısızca durabiliyorlardı. Kimisi bir platformun üzerinde duruyor kimisi bir havuzu süslüyordu. Her birinin sanatsal pozlar vermesi işin komik yanıydı. Şehrin dekorlarıydılar, ama meyhane önlerinde çıkan kavgalarda bir tanesinin uzaktan tıkırtılarıyla yaklaşması elli kişilik bir kalabalığı rahatlıkla kaçırırdı.

   İnsanlar arasında İmparator’un tanrı olduğuna inanan önemli bir kitle vardı. İmparator’un bunu şimdiye kadar inkâr etmemesi bu güruhun sayısını artırmıştı. Bir de benim gördüklerimi görselerdi? Filozofun kuruntusu buydu. Onun tanrı olduğuna inanmasa da aksiyle mücadele edecek bir kanıt yoktu. Alasyos asırlardır yaşıyordu ve bu dünyada hiçbir şey değişmemişti.

   Yıllar önce sarayın kemerli kapısının altından geçtiğinde neyle karşılaşacağı konusunda bir fikri yoktu. İmparator yıllardır oluşturduğu birikimi kendisiyle paylaşmasını istemişti.
   Kapının iki tarafında duran heykellere aldırmadan adımını attı. Pek tuhaf olmasa da farklı bir manzarayla karşılaştı. Kendisini metal muhafızlardan biri beklese de bu seferkinin kadınsı hatlarla şekillenmiş hali garibine gitmişti. Bu şeylere alışmak mümkün değildi, insan selam verip vermemek, yüzünün olduğu yere bakıp bakmamak konusunda kararsız kalıyordu. Konuşup konuşmaması konusunda tereddüt etti, karşısında gerçek bir kadın varmış gibi hissetti. Bir heykelin adımlarına ayak uydurarak Alasyos’un cennet bahçelerinde uzun bir yürüyüşe başladı. Her renkten çiçek sarayın dev bahçesini süslüyordu. Uzunca bir süre yeşilliklerden oluşan duvarların arasından ilerledi. Çiçekler desenler oluşturuyor küçük sevimli hayvanlar bu güzelliklerin arasında fink atıyordu.

   Daha bunlara alışacağım derken yirmi adım ötedeki bir sayvanın altından güzel kızlar başını uzattı. Bir tanesi gülüp koşarak yaklaşırken filozof olduğu yerde kaldı. Mezarlığın içinde perilerin yaşaması insanı hortlak görmekten beter ediyordu.

   Kız yaklaştığında pürüzsüz yüzünün detayları daha iyi seçiliyordu. Yüzünde eğlencenin, güzelliğin aşırıya kaçan bir ifadesi vardı. Çıplak ayakları sanki hiç kirlenmemişti. Yüzünde alaycı bir gülümsenin olduğunu düşünecekken bir melekten kötücül tavırların gelmeyecek olması başka bir olasılığı sunuyordu. Kendini beğenmişlik bu gizemli mekânın her köşesine yakışıyordu. Filozof yivli sütunların, kubbeli çardakların arasından geçti. Güzel kelebekler, var olmayan meyveler gördü. Onlara bakmakla kendisine çiçek uzatan kıza bakmak arasında tereddütler yaşadı. Gerçek şudur dostlarım, insan hayatı kısa olduğu için çekilmezdir, ama bitmeyen yaşam perili bir dünyada güzellikleri vazgeçilmez yapar.

   Şimdi güzel kızın kusursuz yürüyüşünü takip ederken mukayeseler yapmaya başlamıştı. Adımları arasındaki zamanlama yavaş ve eş ritimlerdi. Bakışları yavaş yavaş yukarı tırmanırken kızın bir anda başını çevirip gülücükler saçması filozofun kıpkırmızı kesilmesine neden oldu. Yanlış anlamamasını dilemek için biraz geç harekete geçmişti. Hata yapmaktan hoşlanmaması bilgeye ardı ardına çok hata yaptırırdı. Böyle bir karşılaşma için ne yazık ki hazırlıklı değildi.

   Diğer yandan İmparator’u unutmuş olduğu aklına gelince asıl korku kendisini sardı. Filozof daha anlamadan bir kapıya eşlikçisiyle yaklaşmışlardı. Ne kadar yol gittiğini bilmiyordu, ama yolun daha da uzun olmasını her açıdan diliyordu. Güzel kız gülücükleriyle içeriye başını utangaç bir çocuk gibi uzattı, sonra çekingenliğine tezat bir şekilde misafiri kolundan çekerek içeri soktu, sonra koşarak uzaklaştı.

   Filozof ilerlemesi gerektiğini düşündü, resimler, heykeller halılarla süslü bir alanda yürüdü. Başka düşler başını döndürdü. Uzunca bitmeyen bir yol kendisini beklerken neşelendi. Öyle bir an geldi ki bir anda karşısında hiç bitmeyeceğini sandığı yol yok oldu. İki kişi muazzam bir açıklığın altında belirdi. Açıklığa yukardan bir şelale dökülüyor ama yeri asla ıslatmıyordu. Su sesi sessizce içerde yankı yapıyordu. Alasyos’un o zamanlar insanların yüzlerindeki şapşalca ifadeyi izlemekten hoşlandığını anlamıştı.

   Birisi tahtta oturuyordu, diğeri uzun saçlı güzel bir kadındı. İmparator Alasyos önünü kapatan pelerininin altında bacak hatlarını sergileyen güzel bir pantolon vardı. İmparator tebessüm etti. Uzun sarı saçları omuzlarına dökülüyordu. O zamana kadar bir ayrıntıyı daha fark etti, bahçedeki perilerin kraliçesi buradaydı ve asıl mükemmellikler ona sunulmuştu. Saray bahçesindeki kızlar kısa saçlı şirin şeylerdi, Alasyos en güzellerini başucunda tutuyordu.

   “Hoş geldin Yorno bana neler sunacaksın?” Sanki neler getirdiğimi bilmiyordu.
    
   Yorno konuşmaya başladığında yanılsamalar kayboldu. Yeni fark ettiği şeyler son derece tuhafına gitti. Saray'ın içinde çokça geniş pencereler sıralanmaktaydı. Vitraylar kristallere dönüşüp Yorno dışarıyı gördüğünde başka bir mekanda olmadığına emin olabildi.

   İmparator filozofun sözlerini saygıyla dinledi. Yorno yıllardır paylaşmak istediklerini kendi hisleriyle eş olan birini bulmuşçasına her şeyi anlattı. Sonra zaman durgunluğundan çıktı. İmparator'un takdirlerini almak heyecanlandırdı. O vakit Alasyos'un neler dediğini bilmiyordu, kötü bir şey söylemedikçe sorun yoktu.

   Saraydan ayrılırken fark etti, yükseklerden şehrin tamamını izlemiş olmasına rağmen iki düzine merdivenden daha azıyla yukarı çıkmıştı. Uzaklaşırken ayakları zangır zangır titriyordu Periler, cennet çiçekleri, görkemli yapılar ve mucizeler geride kaldı.
   Bu hikâyenin bir kahramanı daha vardı ve belirtmediğimiz birkaç ayrıntı daha vardı. İmparator arenada onuruna düzenlediği mücadelelerde halka şenlikler sunuyordu. Kendisini temsilen mücadeleye vekilleri katılırdı. İmparatorluk bilinen tarihi boyunca vekil savaşçılardan tek birinin yenilgisine şahit olmamıştır. Bu döngüyü vaktiyle Zülfikar adında bir adam kırmıştı.

   Bu tuhaf düzeni eğer birisi değiştirmeyi istiyorsa imparatoru üç kez yenmeliydi. Bu onursal başarı uzun boylu, yakışıklı bir gence düşmüştü. İmparatorun vekillerinden biri ne olduysa genç adama yenilmişti. Çoğuna göre bu bir tesadüftü. Genç adam başlarda intihara meyilli bir şapşalken bunun ardı gelmemişti. Yine de İmparator’un kusursuzluğu ilk kez gölgelenmişti. Zülfikar’ın görüntüsü de Alasyos gibi masallardaki prensleri andırıyordu ve o da biraz deliydi.

   Zülfikar’ın yaşantısı ilginç detaylarla doluydu. Eğer bu evrende güçlü bir isyancı varsa o da Zülfikar’dı.

   Sıkça dolaşan hikâyeler karşısında insan ağzı açık kalsa mı karnını tutup gülse mi diye şaşırırdı.

   Bu tuhaf adam Alasyos’un mükemmel dünyasının ilizyonlarla gizlenmiş bir aldatmacadan ibaret olduğunu savunuyordu. Çoğuna göre Zülfikar bir küfürbazdı. Bir ara meyhanenin birinde İmparator’un vekillerinden biri  düzen hakkında Zülfikar’ı ileri geri konuşurken kıskıvrak yakalamış. Eliyle işaret edip kendisini takip etmesini söylemiş, ötekinin konuşması daha bitmemişmiş. Zülfikar’dan “bekle” cevabını almış. Tuhaf adam şu Zülfikar.

Arkadaşlar belirtiyim yazının üçüncü kısmı tasvir içermemektedir, ama huyum kurusun yazıyı bir sonuca bağlamadan edemedim. O kısmı hesaba katmanıza gerek yok.

Yarışmanın daha geniş katılımlı olması daha güzel olurdu, ama son derece eğlenceli ve güzel geçtiğine inanıyorum. İyi eğlenceler.

dumrul iznin olursa tasvirin hakkında bir iki söz söylemek isterim. (meraklanma kötü eleştiri değil. )

penceresiz devasa saray çok ilginç olmuş. keşke içini, sağını solunu biraz daha anlatsaydın. ne bileyim, merak ettim işte.

dökme çelikten heykel muhafızlar da bana golemleri anımsattı. bu figürleri goleme metafor olsun diye mi kullandın? yoksa farklı birşey olduğu için mi öyle yazdın? her iki durumda da farklı olmuş. mor renkli göğe doğru yükselen penceresiz saraya da öyle muhafızlar yakışırdı zaten.

herneyse... daha önce de belirttiğim gibi bunlar bir edebiyat eleştirmeni olmaktan fersah fersah uzak olan benim düşüncelerim.

nihai kararı sitenin "yüce meclisi" verecektir.