özür dilierm okidoki..
Hep böle yanlış anlyıorum affedermsin beni?

Ben de hep yanlış anlaşılmışımdır zaten.Neyse önemi yok.Ufak bi yanlış anlaşılma diyelim.

Yazını düzeltmiş, daha iyi hale getirmeye çalışmışsın. Gayretin beni sevindirdi. Ama şöyle bir sorun var. Yazını tekrar tekrar okumalısın ve birleşik yazdığın kelimeleri ayırmalısın. Bir çok yerde kelimeler arasına boşluk koymayı unutmuşsun. Tavsiyemi dikkate aldığın için teşekkür ederim.

Ben de katılmak istiyorum bu yarışmaya ancak ne yazık ki daha önceden kağıda yazdığım bir rüyamı Word'e aktarmaya yetecek vaktim yok. Umarım yarın... ^^

Bir delinin gördüğü rüyadan daha tuhafı olabilir mi? İple çekiyorum rüyanı. Dehey dost.

Ah, beni çok zorlu bir sınav bekliyor. Sık elemem lazım çünkü şu geçen gün gördüğüm Eurovision'a katılan hindili rüya elbette ki buraya katılamayacak kadar seviyesiz. Tıpkı ısırdığımda inleyip yaladığımda kikirdeyen elmalı rüya gibi.

Kemçük ağızlı delü!

Bu arada, ben hala tam olarak anlayamadım hangisi benim Simurg resmindeki. Elinde baltası olana bir yakınlık duydum oldum olası. Mmmmh.

Bir ara, bazı resimlerimi koyacağım siteye. Avatarımdaki tiplemeyi çizerken aklıma nedense hep fantastikkurgu.com'da tanıdığım Kilgarvan gelmişti hep. xD

Biz triplere giriyorduk Fortu'yla, böyle derviş tipli, elindeki kitabı yercesine okuyan bir adam gördüğümüzde. Yanından geçerken de hep "Kilga!" falan diyorduk, sensen tanı bizi diye. xD

Bir makalede vardı, adam hep hayatını beklemekle geçiriyormuş vaktini. Şu sınavdan, bu borçtan, onların ziyaretinden, berikinin derdinden sonra başlarım hayatıma diye. Sonra farkına varmış. Bütün o sınavlar, acısı ve tatlısı durumların, hepsi işte hayatmış.

Şimdi ağlayacağım.

Behüü!

Sanırım benim dizlerim falan titrerdi seni bir kafede bekliyor olsaydım. Fortu düpedüz bayılır giderdi. Şaka bir yana, seninle tanışamazdım. Böyle bir şoku atlatamayacak kadar gencim henüz.

Nerede bütün herkes? Bir ara adrsheaasaeeas vb. kişiler hiç offline olmuyorlardı.

Düş Müş- ADAY  
  
Nasıl olmuşsa bir paralel evrene göçmüşüm , bu paralel evrendeki Türkiye’nin sokaklarında dolaşıyorum ,’asıl’ Türkiye’yle ‘öteki’ Türkiye’yi kıyaslıyorum. Paralel Türkiye’nin kaldırım taşları eğri büğrü ve eksik örülmüş ,apartmanların kubbe şeklindeki çatıları da yarım ,hatta cepheden tam görünen bazı yapıların aslında hala inşaat halinde olduklarını görüyorum ,cephedeki bitmişlik yanıltıcı . Bir parçası noksan ;hiç görmediğim renklerde elbiseler giymiş insanlarla konuşmaya çalışıyorum ,bizimkine paralel ,anlaşılabilir bir lehçe konuşuyorlar ama dertlerini anlatamıyorlar ,sanki dertlerini anlatacakları kelimeler sözlüklerinde yok (hoş bütün bunları pek dert ediyor gibi de  görünmüyorlar .)
  Her şeye rağmen söylentileri takip ederek yeraltındaki hükümet merkezine iniyorum ve orda bu evreni bizimkinden farklı kılan gerçekle karşılaşıyorum :Meğerse bu evrende Atatürk ölmemiş ,Ata’yı büyük bir sıvı tankının içinde saklıyorlar , cam tankın içinde uyur gibi , sanki kaşları hafifçe çatılmış . Laboratuar teknisyeni ve saklama bakanı olan şahıs bana bir takım açıklamalarda bulunuyor ,bu cam tanklarda insanları nasıl yüzyıllarca  yaşatabildiklerinden bahsediyor . Sonra  şunu öğreniyorum : Atatürk kablolar vasıtasıyla dışarıya bir takım talimatlar gönderiyormuş , işin rengi de  burada değişmeye başlıyor çünkü bir şekilde fark ediyorum ki bu talimatlar olduğu gibi uygulanmıyor , bunların üzerinde oynanıyor , birileri bu talimatları kendi keyfine göre değiştiriyor . O zaman bu paralel evrene neden gönderildiğimi anlıyorum , görevim bu düzenbazlığı ortaya çıkarmak Ata’nın söylediklerinin olduğu gibi halka ulaşmasını sağlamak(Talimatlar olduğu gibi halka ulaşırsa memleketteki aksaklıklve eksiklikler düzelecek diye düşünüyorum ) . Harekete geçiyorum , bir ses :’Vazifen yeni başladı kötü sürprizlere hazır ol’ diyor . O anda  aklıma geliyor: Bu  evrende  bir benzerim olmalı...

Bir Yaz Rüyası - ADAY

      Araba durduğunda Erdek’in gürültüsü üzerime çöküveriyor. Aniden hafif meltem yerini yazın sıcağına bıraktığından, kısa kollu gömleğimin üzerine siyah bir ceket giydiğime pişman oluyorum. Ablalarımla bara giriyorum, bir kez daha baktığımda etrafa, hepsinin bir yerlere gittiğini anlıyorum, yalnızım. Köşede oturan kıza takılıyor gözlerim, geçen sabah plajda tanıştığım kız, her şeyiyle Yasemin. Yanına gidiyorum, bar taburesinde bana doğru dönüyor. Kendimden beklemediğim bir samimiyetle kızın boynuna sarılıyorum. Bardan yansıyan mavi neonla saçları parıldıyor, dudaklarını yaklaştırıyor boynuma, hafifçe öpüyor. Ayırıyor ipeksi dokunuşunu boynumdan, ıslak dudaklarının sesiyle titriyor bedenim. Gözlerimi açıyorum ve karşımdaki taburede geçen ay ölen dayım oturuyor. Morgda teşhis ettiğimizden beri biraz daha çürümüş yüzü, fakat o eğreti ifadesi değişmemiş; günahlarını teker teker sayan Azrail’e son ikiyüzlü yalvarışını yaparmış gibi çarpılmış ağzı ve artlarına kadar açılmış gözleriyle hala aynı kişi. “Mirasım!” derken tıpkı Yasemin’in yaptığı gibi boynuma hamle ediyor, “Uzak dur!”. Yüzüne ardı ardına vururken tırnakları düşüyor parmaklarımın. Çığlıklar atarken ben, insanlar dans edip gülüyorlar. Beynime tokmaklarını indiren iblisler gibi vuruyor hoparlörler ritmi. Büyüleniyorum ritimle, bedenim dinginliği yanlış vakitte eriştiğinin farkında olmadan karşı koymayı bırakıyor. Bütün zaman boyunca aradığım huzura, fenafillâha ermiş dervişlerin rahatlığıyla atlıyor zihnim. Gözlerimi meleklerin müziğini dinlerken beni cennetin görüntüleriyle doyursunlar diye kapatıyorum.

     "Look, behind! What's on the surface?!.."*
     
       Kafamı sertçe didikleyen o his… Hemen kaldırıyorum kafamı, sınav salonundayım, biliyorum; kapalı bir alana kapanan üç yüz kişinin kokusunu 4 sene boyunca sindiren burnum benden daha hızlı çünkü. “Uyansana salak!”. Fahiman’ın ürkütücü tırnakları yüzümün birkaç santim uzağında, neyin kafamı dürtüklediği hakkında soru işareti bırakmadan salınıyorlar. Kendi tırnaklarıma bakıyorum hemen, yerlerini aynı kemirilmişlikleriyle doldurduklarını görünce rahat bir nefes alıyorum ki onu da çok uzun süre tutamıyorum, çünkü sınıfı geçmek için günlerce çalıştığım, Nazi işkencelerinin benzeri gibi hissettiren, kimya dersleri boğuyor ciğerlerimi. Hâlbuki… Ben bu sınavın sonucunu biliyorum. 63 almam gerekirken, 32 alıp nasıl da büyük bir şok yaşadığımı… Kafamı umutsuzca kaldırıyorum, Fahiman’ın yanında amcam var şimdi. Kadını büyük şevkle öpüyor, adeta kadının ağzının içine bütün çenesini sokmaya çalışıyor. İğrenerek indiriyorum kafamı, fakat kedinin yenilmesi gibi ben de yeniliyorum talihimi batıran meraka. Amcam kanlar içinde debelenirken yerde, sessiz bir çığlıkla açmış ağzını, kanların köpüklerle döküldüğü gırtlağını tutmaya çalışıyor, Fahiman ise ellerine bulaşan kanı yalıyor, tıpkı bir köpek gibi. O sırada kırılan camlardan dalan otobüs frenlerin etkisiyle inleyen tekerleklere rağmen bir sürü insanı onlar daha çığlık atamadan ezip geçiyor, bu zavallılar sürüsüne katılan Fahiman ise otobüsün devasa bir zıplama yapmasına sebep olarak tekerleklerin altında can veriyor. Yavaşça nefes alıyorum. Tanıdık gelen bir ses, sınav salonunun duvarlarına saplanmış megafonlarda vücudumdaki mahrem yerlere dokunarak “Don’t fret precious I’m here, step away from the window,”* diye başlıyor sevdiğim bir şarkıya. “İşte şimdi, tam oldu!”, kapatıyorum gözlerimi. “Just stay with me safe and ignorant, go back to sleep.” Karnıma dokunan ellerle gözlerimi açtığımda Merve yanımda duruyor; büyük, koyu renk gözleriyle bana bakıyor, yine karman çorman saçları ve garip kokusuyla. Gerçekten oldu, diyorum içimden. Azıcık dahi şehvet uyandırmayan dudaklarını uzatıyor bana, geriye kaçıyorum, düşüyorum.. düşüyorum.. düşüyorum.

        Çok yüksek bir tepeden düşmüşüm ve havada durmuşum gibi, bütün bedenimdeki kan bir anlığına yirmi derecelik ısı kaybedip tekrar ısınmış gibi hissediyorum, vücudumdaki her bir sinir merkezi şokla uyandırıyor beni. Kulaklıklarım düşüyor, A Perfect Circle – Pet hala çalıyor kulaklıklar çarptıklarında arabanın o garip, halıyla kaplı zeminine. Açlıkla guruldayan karnım; camın kenarından çıkan ayaklarım; yeni kazıdığım saçsız kafam; sinirle ısırınca tırnağımı, bütün bir gün boyunca kanamış başparmağım; sonuna kadar sesi açılmış müzikle uyumama isyan eden zavallı beynim…


*Bak, geri! Yerde ne var? Killswitch - Irreversal.
*Üzülme değerlim, ben buradayım, camdan uzaklaş.
*Yalnızca kal benimle güvende ve cahil, uykuya dal geri.

Sevgili odradek, sanırım yarışmaya katıldın. Fakat yarışmaya katıldığından tam olarak emin olmamız için başlığın yanına parantez içinde büyük harflerle ADAY yazmalısın.