Ne dediğini bilmiyor,
Zaten beni umursamıyor da,
Duymamazlıktan gelse daha iyiydi,
Terliyorum,
Dört duvar arasında...
Ve açık kapıdan rüzgar tenimde
Buz oluyor, dolu oluyor, kar oluyor,
Tırnaklarıma, yenmiş tırnaklarıma
Bakıyorum,
Bütün sıkıntılarıyla ruhumu,
Işıltısında bedenimi görüyorum...
Dokuza kadar sayıyorum,
Ve oradayım,
Onun diyarındai
Sonsuz panayır başlıyor,
Bir yer bulmak gerek!

Artık karıştırıyorum isimleri,
Suratlar muğlaklaşıyor...
Şekiller karışıyor,
Her şey aklımda sorular doğuruyor,
Koltuğa oturuyorum,
Durağan ve sessiz nefes alışlara
Salınıyorum,
Aklımın derininden cevaplar çekiyorum,
Olmuyor,
Yapamıyorum...
Uzanıyorum koltuğa,
Ve aylak aylak tavanı seyrediyorum,
Perde dalgalanıyor,
Pencereden tıkırtılar geliyor,
Ve dumanlar,
Siyah dumanlar göğü sarıyor!

Ve akmak sular seller olup
Nehirlerce denizlere
Sonsuz maviye koşmak
Köpüklenip
Ve gece olunca yakamozlanmak
Kararmak ruhumca
Ve gece gündüz sırları tutmak
Bilinmezliklerin kalesi olmak
Binlerce ölüme şahit olup
Binlercesinin katili olmak
Hep sessiz hep soğuk kanlı olmak
Ve tehditkarlığını sessizliğinde saklamak
Aniden dalgalanmak
Bir şimşekle durulmak
Yağmurla dolup taşmak
Masmavi olmak...

Eren gercekten ama gercekten yazdiklarini ozellikle "Kopuk"adli olani cok begendim..Tebrik eder mutlu bayramlar dilerim.

Beğenini kazanmış olmak çok mutlu etti, bir insanın gözünde değer sahibi olduysa yazdıklarım, duygularına dokunabildiyse o işte gerçek tebriktir, iyi bayramlar dilerim ben de...

Mısralarınızdaki acı yüreğimizi yaktı. Mısralarınız ile bu sefer hüznün sesi olmuşsunuz. Sevgi ve hüzün. Madolyonun iki yüzü gibi.  Ve sizde bir bütün oluyorlar.

Yüreğinize saglık.

Güzellikler kötü anlanlarla anlamlanırken ikisine de sırt çevirmek zor, gün geliyor zifir karanlıklardayım, gün geliyor aptal gülümseyişlerde, o zaman ikisini de kabullenmeyi kenara atıp sevmeli, yaşamalı, mümkünse yazmalı, paylaşmalı... Beğeninizi kazanmak ve layık olmak sevindirici...

Deniz yeşile vurdu artık,
Şömineden küller rüzgarla dağılıyor,
Yukarılarda güneşle yarışan bulutlar,
Bana gölgelerle, terletici güneş arasından
Bir oyun oynuyorlar,
Sıkıldım, hoşlanmıyorum bu işten,
Ağaç, yapraklarıyla rüzgara boyun eğerken
Açlığımı hissediyorum...
Şakaklarımda gözlerimi damarlandıran bir ağrı da
Aynı anda patlak veriyor, istemsizce...
Her an birleşen hava akımlarını duyumsuyorum,
Her an bir şeyler eksik geliyor,
Uzaklarda bir köpek havlıyor,
İnsan bedenine sıkışmışlığımın bunaltısı
An be an artarak
Devam ediyor!

Ve fahişe tüm çıplaklığıyla gözlerimde,
Devinimleri döllenmek amacından uzak,
Onun ellerinde, onun için çalışıyor,
Bedeni amaçlarından öteye,
Karanlıklara sürüklüyor,
Yaradılışına küfrediyor,
Ve nefesi vermeden, defalarca
Almaya çalışıyor...
Ona istediğini veriyorum; para...
Ve fazlasını alıyorum,
Boşalırken,
Gözündeki ışığı, kanından çekip alıyorum,
Uykusu ebedi artık,
Sonlanmayacak,
Uyanmaktan korkmadan, görecek
Kabus ya da rüya...

Varlık ve yokluk, yaşam ve ölüm, iyilik ve kötülük. Denge. Önemli olan bu dengeyi koruyabilmek.Hüznü tatmayan kalp, aşkı bilmez. Sevdayı tatmayan kalp acıyı bilmez.  
   Gözlemlerinizin kelimelerde hayat bulması bizim için bir nimet. Umarım bir gün bende kelimelere hükmetmeye başaracağım.

Hayat ellerimin arasından akıp gidiyor,
Dur, diyemiyorum,
Acizim, farkındayım, ne yazık ki...
Penceremde rüzgar,
Perdeler yerinde duramıyor,
Aklımda sen,
Olmuyor, senle olamıyorum...
Yalnızım gece vakti bir çıkmaz sokakta,
Ellerimde kan,
Her yanım ceset kaynıyor,
Bu sokağın ne girişi var ne de çıkışı oldu...
Sıkışıp kaldım,
Her yanım kan kokuyor,
Sonra yağmur başlıyor,
Gökten kan yağıyor,
İzliyorum!

Umuyorum güzellikler hayallerine eşlik edecek...

Şırıngayı görüyor musun,
Ve içindekini,
Birazdan öleceksin,
Bu kadar basit olmasını ben de
İstemezdim,
İstediğin kadar zamanımız var,
İşim sensin,
Beklerim,
Hazır olduğunda, ben de hazır olacağım,
Seni bekliyorum,
Kan olmadan cinayetin tadı yok,
Ucuz bir ölüm bu,
Öldün mü, bu dillere destan olmalı,
Böyle adi olmamalı,
Ama böyle istendi,
Elden bir şey gelmez!

Sinirlenme eşiğimin sonuna erişiyorum,
Uykusuz geceye davetiyedir bu,
Karşı koyulması pek olası değil
Çürümüş bir meyve şimdi göz hizamda
Ve kendi çürüyüşümü anımsıyorum,
Git gide yaşlanarak, bedenimi eskitiyorum,
Ölüme giden yolun adı hayat,
Ve bu yola girenin dönüşü yok,
Ölmek zorunda,
Sabrın sınırlarını zorluyorum,
Yolun kenarına kıvrılıp oturuyorum,
En sevdiğim kitabı elime alıp - Faust-,
Hayatı okumaya koyuluyorum,
Sessiz ve derinden,
Hayat beni istiyor,
Ben ölümden kaçıyorum...

Acı nedir ? Ben bilirim.
Karanlık nedir ? Ben bilirim.
Her gece karanlığı ben boğarım.
Ben sadece karanlıkta doğarım.
Ben. Güneşim.