Bu siteye üye olalı kaç ay oldu sayamadım ve bunca geçen ay içinde en sevdiğim kitabın başlığının olmaması da bana nasıl batmadı anlayamadım. Bu gün kitap elime geçti ve arkasındaki yazıyı şöyle bir okuduktan  sonra başlığın olmadığı aklıma geldi. Neyse kaderin bir oyunu diyelim geçelim.
Açıkcası romanı okumam da arkasındaki yazının çok büyük etkisi vardı ve roman arkalarında bulunan yazılardan bana en samimi geleniydi.
"1925 yazında, Michael Tolkien, kumsalda oynarken en sevdiği oyuncak köpeğini kaybetmişti.Baba J.R.R. Tolkien, oğlunu avutmak için bir büyücüyü kızdırdığında, oyuncağa dönüşen gerçek bir köpek hakkında bir öykü yarattı..."
Tolkien'ın eserleri arasında en sevdiğim bu romandır. Acaba sizin düşünceleriniz nelerdir?

Rabbim, herkese böyle bi baba nasip etsin diyorum.Adam sırf oğlum üzülmesin diye harikulade bir hikayeye imza atmış doğrusu.Ben böyle insanı alkışlarım

İnşallah ilerde bizlerde öyle ebeveyinler oluruz.

tolkein'in bu samimiyeti de eserlerinin sevilmesi anlamına geliyor bence. Bende Roverandom'un bir kısmını okuyup bırakmak zorunda kalmıştım. Bir daha da dönemedim o esere. Ben öle bir ebeveyn olmak istiyorum ama bakacağız artık duruma:)   Çocuklarımın bu konuda hayal güçlerinin çok zengin olmasını ben de isterim. Yazar olamasalar yönetmen, yönetmen olamasalar mucit olur. Dünyamızın bu kadar gelişmesi de hayal gücüne dayanmaktadır.Gerçi ben bu kadar gelişmekten (teknolojik açıdan) pek memnun sayılmam ama neyse artık

Teknolojik açıdan çok gelişmekten bende pek memnun değilim.İnsanın bazen bi yerlere giderken at kullanası geliyo Gerçi bana kalsa yollar toprak etrafta ağaçlar ve heryere atla gitsem isterim.Çok hoş olurdu kitaplardaki gibi

bugün dışatda araçlara baktım.kesinlikle atlardan daha kullanışlılar. ama ne bileyim. atlar ve ağaçlar, hanlar, eski tip evler konusunda sana katılıyorum. tolkeine de bu tarzın yolunu açtığı için teşekkürler. peter jakson'a da bu tarzı görmem ve sevmeme yardımcı olduğu için teşekkürler.

(ödül törenindeki ödül alanlara benzedim yav. herkese teşekkürler,herkese teşekkürler )

Bizim evin yakınındaki parkta  ata biniliyor. Yetiştiricisi günündeyse ücretten bile yırtabilirsiniz üstelik. Koca ormanlık parkta at üstünde dolaşmak inanın harika. Kendimi savaşçı modunda görüyorum. Yetiştiricileri tanıdığım için atları koşturduğum bile oluyor. Gerçi bu havalı biniş seviyesine gelmeden önce çanağın üstüne bayağı bir düştüm ama değdi.

Bende sürekli binicilik kursuna filan gittcem diyorum ama her işte olduğu gibi buda sadece lafta kalıyo ama yok ben bigün öğrencem hırs yaptım sende baya şanslıymışsın.evinizin yanındaki park hı vay bee.benim evimin yanındaki parkta olcakki ben bi an inmem atın üstünden

nefercim sen izmirliydin değil mi? izmirde bir yerde binicilik için park biliyorum o da buca da.orada mı oturyosun?
   At meselesine girdiniz ve yanan ateşi közlediniz arkadaşlar. Benim en çok öğrenmek istediğin spor dalı. Ne yazık ki çok pahalı. 2003 te binicilik için aylık ücret 150 ytl idi. istanbul'da şimdi 500 ytllerden bahsediyorlar.Ahhh ah   

Gerçektende çok pahalı.Bende araştırıyodum bi aralar ve fiyatları görünce dumur olmuştum artık ilerki zamanlarda ayarlıcaz bişeyler

ben bu yüzden okçuluğa başladım işte. Hep ilk önce binicilik derdim. Ama savaş aletlerine(eski olanlara) ve kullanımlarına ilgi duyardım. Ama sanırım biniclik içimde bir uhde kalacak.Bundan korkuyorum açıkçası.Yarım kalan düşler...

Oooo benim yapmak istediğim o kadar çok şey varki.Okçuluk,binicilik,gitar,kitap yazmak,dünyayı gezmek vs. vs. vs.ne kadarını yapabilirim bilmiyorum ama henüz hiçbirine başlamadım bile .hele bi kendi paramı kazanam hepsini yapcam hepsini.yani inşallah yaparım

Canım açık adres de vereyim mi?

At seni indirir, merak etme.

açık adrese gerek yok cnm
pardon. tabi gizlilik olayı var. kusura bakma. ben bucada okudum üniversiteyi de oradan birini düşünmek, ne bileyin işte. üniversiteyi özlüyorum.tekrar kusuruma bakma artık