Hani bazen yoldan geçerken bir yerlerden bir esinti gelir ruhuna, üfül üfül eser kalbine... Bazen bir şarkıdır bu esinti, bazen de esintinin kendisidir. Gerçekten görmektir, gördüğün şeyleri içinde hissetmektir... Kokusunu almaktır belki! Teninde hissetmektir belki de!
Kim bilir ne esintiler, ne hoşumuza giden "kayıplar" vardır dünyamızda. "Rüzgar gibi geç(ti)"erken farkına vardığımız bir şeydir. Bulamadığımız o kendimiz vardır ya hani, sokakları dolaşır bulamazsınız denizlere dalsanız göremezsiniz, bulutlara çıksanız hissedemezsiniz.. nerde olduğumuzun meçhul olduğu o zamansız vakitte gelmez mi bir de bu esintiler.
İçimizden belki de şöyle geçer: "Nerdesin be ruhum, tam senlik iş varken kayboluyorsun böyle" Esintileri takip edebilecek bir ruhumuz vardı, değil mi? Hani o sürekli unuttuğumuz, bazense kötüye kullandığımız "güzide ruhumuz"!
Kayıplara karışıyor diye serzenişte bulunmak' kolaydır elbette! Neden beni terkediyorsun demek de en basitidir bedenizmiz için... Ruhumuzu bulamayan bir bedenimiz mi varmış! Kayıplarda mıymış ruhumuz! Kim demiş..!
Belki de ruhumuz olduğu yerdedir, esintiyi hissedendir..! Aslında kaybolan bedenimizdir, nerde olduğunu bile unutan, "aldığı kokuyu hissedemeyen, baktıklarını asla göremeyen, tenine dokunan rüzgarı hissedemeyen, duyduğu esintileri işitemeyen..."
Ruhumuzdur esen rüzgarı takip edebilen, güzel kokuları gerçekten hisseden, bambaşka duygularla bizleri dünyada cennete götüren..! Neden unuturuz ki onu? Kim bilir, belki hatırlarız bir gün! Belki de buluşurlar bir gün? Sahiden mi? derken...
Belki de bedenimiz buluşur ruhumuzla, esintilerin buluştuğu o eşsiz zamanlarda, hissedemediğimiz o sokaklarda, kaybolmuşlukların tam ortasında! |
