Öyle yorgunum ki...

Tozlu odamdaki tek yatağa gözlerim açık vaziyette uzanmış olmasam göz kapaklarımı aralamaya dahi derman bulamayacağım. Ne zamandıryatıyorum burada? Sevgili Azraillin beni almaya gelmesini ne zamandır bekliyorum? On dakika mı, on gün mü? Zamanın hesabını tutmayı bırakalı çokoldu.

Yıllardır dert ortağı bildiğim kirli yeşil duvarlarım göğsüm her inip kalktığında üzerime üzerime yıkılıyor sanki. Daha dün dünyanın en aydınlık yeri bildiğim kimsesiz odam şimdi dipsiz kuyular gibi sarıyor etrafımı.İçine düştüğüm karabasanların çıkışını bulamıyorum. Nefes almak bile dermanımı bu kadar tüketiyor olmasa haykıra haykıra ağlayacağım. Varlığı meçhul bir örtü gibi sarıyor bedenimi korkularım.

Ah huzur... Ah kara gözlü güzel ölüm... Sana bu kadar muhtaçken neredesin? Hangi ömre son nefesini üflemektesin?

Yarı aralık gözlerim yatağımın karşısında duran köşesi kırık aynaya ilişiyor. Çabalasam, eski çerçevenin çevrelediği solgun yüzün sahibinide çıkaracağım aklımın sisli kıvrımlarından. Adı dilimin ucunda. Ben hatırlamaya çalıştıkça silikleşiyor. Hecelerin yekûnu firarda, bir araya gelip bir isimde vücut bulmayı reddediyor.

Böyle mi olmalıydı sonum? Bir zamanlar katre gibi mutluluk akıtan gözlerim böyle kara bürgülere mi bürünmeliydi?

Oysa nasıl heyecanla başlamıştım yola. Kelimelerin ilahi ritmine köle olmak için attığım her adımda sırlarını nasıl da çözmüş, nasıl da hayat dolmuştum yazdığım her sayfada. Varlıktan hiçliğe karıştığım, hiçin içinde bütün olup mürekkeple kâğıtlarda vücut bulduğum bütün o güzel anlarda nasılda unutmuştum kendimi.
Bunun için miydi bütün çabam? Akranlar mey sofralarında, gülkokulu yanaklarda bir sahte cennet yaşarken, bunun için mi sırtımı döndüm dünya nimetlerinde? Madem hayal kırıklarımın parçaları ruhuma batarken ölümü bekleyecektim...

Ta en başından neden bu Allah'ın belası tılsımı bana verdiniz ki zaten? Tek istediğim öğrenmekti. Seslerin gizlerine vakıf olmak,bir ressamın ışığı resmettiği gibi harflerden tablolar yapmak. Eğer beceremezsem yenilgiyi de kabullenecektim. Belki biraz üzülecek, belki de kahrolacak, ama zamanla, kimseden yardım istemeden kendi başıma üstesinden gelecektim bunun da. İçimde denememiş olmanın pişmanlığı birikmeden yaşayacaktım ömrümüm geri kalanını.

Ama siz... O gece karşıma çıkıp göğsümden içeri nurdan tılsımınızı bıraktığınızda beni başka bir ben yaptınız. Yüreğim eskisinin on katı şiddetle hisseder oldu her şeyi. Meltemin kokusu değişti, ayağımın altındaki çimenin yeşili zenginleşti. Benimle konuştuğunuzda damarlarımda dolaşan kanın sesini bile duyabiliyordum.
  
Öfkenin, şefkatin,hırsın, heyecanın beynimdeki yankısı birden bine çıktı oturduğum o ıssız parkta. Parmaklarım bir an evvel kaleme sarılmak isteğiyle titrerken eve dönüş yolunu uçar gibi geçtim.

Ey inayet melekleri... Bana böylesi bir kötülüğü neden yaptınız? O tılsımın günün birinde uçup gideceğini benden neden sakladınız? O kudreti kaybettiğimde yerinde bırakacağı boşluğu neyle dolduracağımı nedens öylemediniz bana?

Şimdi asla anne olamayacağını öğrenmiş bir kadının sokakta oynayan çocuklara baktığı gibi bakıyorum ben de masamın üzerinde duran kitaplarıma. Elimden yıpranmış ciltlerine özlemle bakmaktan başkası gelmiyor.Kelimeler üzerinde bir daha asla dört başı mamur bir hükümranlık kuramayacağımı bilirken artık hiç birine dokunamam. Sayfaları çevirirken içime dolacak kıskançlıkla yaşayamam.

Donmak üzere olan adamın battaniyesine sarıldığı gibi ümidime sarılırdım evvelden. Ama siz... Bana hayat veren tek şeyi, ümidimi de aldınız elimden. Daha fazla direnmeye takatim yok.


Şimdi bu karanlık da nereden çıktı? Neden soldu odama dolan gün ışığı? O da mı küstü bana yoksa? Aynadaki yorgun adamın hala bana baktığını görmesem kör olduğuma hükmedeceğim. Akşam mı oluyor yoksa?

Ah... Öyle yorgunum ki...

"Daha dün dünyanın en aydınlık yeri bildiğim kimsesiz odam şimdi dipsiz kuyular gibi sarıyor etrafımı. " cümlesindeki "kimsesiz" kelimesi bence orada olmasa daha iyi olur.

Görkemli yazılmaya çalışıldığı ve bu yüzden akışın doğallığının biraz bozulduğu şeklinde bir izlenim edindim.

Bunların dışında beğendim öyküyü, konusunu da sevdim. Eline sağlık.  

hmm. mümkün. aslına bakarsan o kelime kendiliğinden düştü oraya =)belki de başka bir yerden okuduğum bi kalıp bilmiyorum. yazarken öyleolmalıymış gibi geldi. bunun dışında bi savunmam yok. görkem konusuna gelince. abartılı cümleler kurmayı seviyorum. bi de becerebilsem daha iyi olacak ya... neyse.. =)

vakit ayırıp okuduğun için teşekkür ederim.