“Yeni sayfalar değil, yeni hayatlar gerek…”

Şu hayatta birçok kimliğimiz olsun istemez miyiz? Hani sıkıldığımızda üstümüzden atıp, diğerine geçmek olsa… bunu ilk yapan ben olurdum. Sizde mi böyle düşünüyorsunuz? “bazen” ve “keşke” dediğinizi duyar gibiyim.

Aslında bizleri böyle düşündürmeye iten tek şey “pişmanlık” denen soytarıdır. Suçlu o! Biz değil! Ama bu pişmanlığı yaşayan bizleriz ki, bu daha acı bir durum…

Ama hayır! Kendinize acımayın! Kendisine acıyan insanlar; aciz ve güçsüz insanlardır. Biz pişmanlığı yaşıyoruz, acizliği değil.

Mesela; bu gece… bu gece aklımdan “yahu keşke elimizde birkaç tane hayat olsaydı ve nüfus müdürlüğüne gidip istemediğimiz hayatı geri verip diğerini almak gibi bir şansımız olsaydı… acaba kaç hakkımız olmalı?” diye iç geçirdim.

Çünkü şu ana kadar yaptığım hiçbir şeyden memnun kaldığım söylenemez. Yaptıklarımdan, yapılanlardan, bildiklerimden, bilmediklerimden, bana verilen -verilmeyen her şey ve hiçbir şeyden memnun olmamakla birlikte yaşadıklarımın tadını çıkaramadığımı da gördüm. Pek bir amacımın kalmadığının en iyi kanıtıdır bu.

Kimi zaman haksızlığa uğrarız… kimi zaman dipsiz kuyuda bir köşede tanrıya yalvarıp bizi kurtarmasını dileriz… kimi zamansa sonu olmayan bir rüzgarda olduğumuzu hisseder tüm dünyamızı siyaha boyarız. Ama hep yeni sayfa açarak devam ederiz hayata… ki genelde tabir budur…

“Hayata yeni bir sayfa açtım!” nedir bu saçmalık? Yeni sayfa açtığın hayat senin şuan yaşamakta olduğun hayat ise; açtığın yeni sayfaya ne yazacaksın? Tüm bilgilerini sıfırlayıp, yeniden yeni yeni yaşayabilir misin hayatı? Hayata yeni sayfa açmakmış… peah!!!

Yok böyle bir şey. Yeni sayfa açtık da ne oldu? Geçmişin izlerini silebildik mi hafıza denilen düşmanımızdan? Şu yuvarlak yada eğrik büyrük dünyada, hafıza yer bulduğu sürece yeni sayfa açmak da neymiş?

Açılan yeni sayfaya geçmişten bir şeyler yazmayacağına dair kendine güvenin varsa, ki böyle bir ihtimal yok, o halde yeni sayfa açmak niye?

Tek cevap: “pişmanlık”

Ama ya pişmanlığın ne demek olduğunu unutursak? İşte o zaman kendimize olan güven doruk noktadayken, bizlere yaşattığı bencillikle ortadayız…

Bir havuza milyonlarca musluk takılmış ve hepsi aritmetik sırada diğerinin bir fazlası olarak havuzu doldurmaktayken, bizlerden istenen dengeyi sağlamamız mı?

Kabus gibi…

Pişmanlık sıfır ise; bencillik diz boyu…
Bencillik bir ise; insanlık 2 bilinmeyenli bir denklem,
İnsanlık kaç peki?

Haydi çöz çözebilirsen…

Sevgi bir milyon iken; tutku bir milyonun karesi…
Aşk sonsuz iken; korku ona eş değerde gezerken,
Nefret korkuyla eş değer olduğunda,
Aşk kaç peki?

“hayatta matematiğin büyük önemi vardır” diyenler için iç gıcıklayıcı bir örnek gibi… iyi ki trigonometriyle örnek kılmadık durumu… yoksa işim zor olacaktı.

Sinüs tanjat kotanjat… aşk sinüs seviyesinde 65dereceyken tanjat 40 derecelerde korkuyla savaşırken, kotanjatın içinde barındırdığı pişmanlık değeri kaçtır?


Ben 1’ im…
O’ da 1 iken; neden o gittiğinde ben Sıfır oluyorum?

Peki bunu kim çözebilir? Yaşadığım pişmanlık mı? Yoksa yeni bir sayfa mı işimi görür?

Hayır! Ben yeni bir hayat istiyorum. Kimsenin yaşayamadıklarını korkusuzca yaşayabileceğim, kimsenin hissetmeyeceği kadar bencilliğim ve kimsenin bilmeyeceği kadar tutkulu aşık olarak yaşayacağım bir hayat istiyorum…ve bana sunulan bu hayatta pişmanlık diye bir duygu olmayacak…
Ve yeni hayatımda yalvarış, yakarış, isyan, geri dön istekleri de olmayacak… giden gitmiştir diyebileceğim bir hayat…istediğim anda herkesi ortadan yok edebileceğim ve bunun sorumlusu sayılmayacağım bir hayat istiyorum… sanırım.



(Böyle bir şey yok biliyorum, içinizden “abartma” demeyi kesin.

Bu benim düşüncem.

İnsanların itiraf etmekte zorlandıkları şeyleri kolayca yazıyor olmamın nesi kötü?

Hadi okumaya devam edin…)


Yaşadıklarımızdan meydana gelir karakterlerimiz… hep böyle bilinir ya! Aslında bunda yüzde elli haksızlık payı var. Ya bize yaşatılanlar? Onlar nerede?

Ama şöyle bir şey vardır benim için; yaşadıklarımızdan meydana gelmişse karakter, ne kadar kötüyse yaşadıklarımız öyle kötüyüzdür bizde…ama bizi biz yapan yaşadıklarımızdan çok hissettiğimiz duygulardır. Yeni sayfa açmış bir insan hissettiği duyguları üzerinde taşır… yazdığı şeylerin yeni olduğunu sanarak kendisini kandırır. Tuğla üstüne tuğla koymaktan farkı yoktur bunun…ha yan çevirmişsin tuğlayı ha düz…fark etmez…aynı temele koyarsın nihayetinde…


Yani bundandır; yeni bir hayat istememiz…
Yeni bir sayfa açmak boşuna…
Bize yeni hayatlar gerek!



Böyle bir gecede aklımı toparlayıp yazabildiğim en iyi isyanımdır bu…
Tarihe yazılacak bir gün…
Tarihe yazılacak bir gün sevgilim…
Çünkü ben sıfır iken; ben olmam. Beni ben yapan sadece isyanım. Benden bir şey çalamadın…

24 Ocak 2008 – 01:56 – wampelt için...

(çalan şarkıya bak – linkin park – somewhere i belong!!! Evet iyileşmek istiyorum gerçekmişim gibi hissetmek istiyorum!!! Şimdi! I wanna heal! \m/ )

Öznur Baycan
Eowyn

Bu deneme tarzı yazıyı biraz yorucu buldum. Anlatıcı beyaz sayfa açma düşüncesinin saçmalığını ispata çalışırken aynı zamanda hayatının o noktasından sonra toplumsal ilişkilerinde yapacağı radikal değişiklikleri tek tek sıralarken aslında kendisi de beyaz bir sayfa açacağının ip uçlarını veriyor, yani bir tutarsızlık var söylemlerinde. Duygu fırtınaları yaşanan bir dönemde yazılmış, hiperaktif havası olan bir yazı ama okuyucuya aynı duyguları yaşatması biraz da okuyanın karakteriyle ilgili sanırım.  

yani yazdıklarımı okuyunca benimle aynı şeyleri hissettiğini mi söylüyorsun?

Hayır, benzer duyguları paylaşanlara bu yazının daha çok anlam ifade edeceğini söylüyorum. Benim için yeniden başlamakla beyaz sayfa açmak arasında pek bir fark yok. Katıldığım ya da reddemiyeceğim pek çok nokta var yazıda, ancak kabul etmek gerekir ki, konusu itibariyle yüklü miktarda okuyucunun empatisine ihtiyaç duyuyor.    İnsan, basit olduğu kadar da karmaşık bir malzeme.

hımmm...
valla bir hikayede de buna benzer eleştiri vardı.
yani insanlar birşeyler anlasın diye beklentim yok.. empati kurmak yetenek ister.
bırakın yazılarımı yetenekli insanlar anlasın...
gerileri zaten kaale almaya değmez.

Yazdığın hikayeyi eleştirdim, sen ise tutup bana hakaret etmişsin. Kötü bir şey de söylemedim halbuki. Ayıp yahu! Yoksa bu forumda pohpohlamak mı gerekiyor yazanları? Biri benim hikayelerime eleştiri yapsa ona teşekkür ediyorum, çünkü bana katkısı oluyor. Senin yaptığına bak! Peki o zaman sen beni kaale alma, devam et.

sen zaten empati kurmuşsun, ne diye hakaret ettiğimi sandın ki?

öykü değil bu diğer türlere giriyor.yazın güzel olmus ne kadar katılmasamda insanın kendini ifade etmesi güzel bir seydir.bunu icten akıcı bir dille ifade etmesi ise daha da güzeldir.deneme oldugu icin baska elestri yapmayacagım sonucta düsünce yazısı.

ben hangi konuyu nereye yazacağımı pek bilmeyen biriyim:)