Evet arkadaşlar Türk işi fantastik edebiyat'ın olduğunu görmek için kısa bir öykü yazdım. Bazılarımızın fazla ağır ve absürd olduğunu düşüneceği bir öykü. Kullanılan argo kelimeler. Konuşmalardaki bozuk Türkçe. Bir kısmınızı rahatsız edebilir. Bu kadar uç yazmamın sebebi sınırı belirlemekti. Bu tarz ağır gelirse. Bazı Türkçe kelimelerden türetilecek olan, kulağa daha fantastik gelen isimler kullanılabilir.  Bu öyküyü sadece nasıl oluyormuş ve nasıl tepkiler çekiyormuş onu öğrenmek için yazdım iddalı bir yanı yok yani. Bazılarımız da fazla geyik olmuş diyebilir. Ama takdir edersiniz ki Türklerin hayatı hemen hemen böyledir. İşte herşeyi uç yaptım fazlada cılkını çıkarmadan. Oluyormu olmuyormu onada siz karar verin. Öyküye deneysel bir gözle bakmanızı tavsiye ederim iyi okumalar. Beğenilirse devam ettireceğim öyküyü ona göre. Arkadaşa nargile sözüm olduğu için. İyi yorumları, kötü yorumları, hatta " Sen ne saçmalıyorsun kardeşim herşeyin bi karizması var senin yüzünden fantastik edebiyattan soğudğum. Tolkien olsa döverdi seni." gibi yorumları da hemen okuyamacağım ama merakla bekliyorum çekeceği tepkileri.

                                                                                                       KADER

     Ateşte kızartılan palamutların kokusu, hafif bir meltem ile kumsala yayılırken. Dalgaların sakin sesi, boğuk homurtulara ve çırpınma sesine karışıyordu. Ufak kumsalın arkasındaki, kızılçam ormanındaki kuşlarda her gün olduğu gibi şarkı söylüyordu.

    “Cabbar abi, palamutlar nar gibi oldu gel istersen.” Ateşin başına çömelmiş, hırpani kılıklı adam, denizde yüzen ufak şekle doğru seslenerek. Suyun üzerinden havaya kaldırılan el geldiğini işaret ederek yüzerek kıyaya yaklaşmaya başladı. Ateşin başındaki adam parlak, kahverengi gömleğindeki külleri silkeleyerek doğruldu. Ellerini beline dayayarak gerindiğinde çıkan çatırtılardan sonra, tatminkar bir yüz ifadesi ile tekrar çömeldi. Taşlardan yapılmış kaba bir ocağın üzerine, yerleştirilmiş düz ama daha ince bir taşın üstünde pişen balıkları. Tek tek kumların üzerinde yatan tahta bir tabağa yığmaya başladı. Kumsala çıkmış olan diğeri deniz suyunun uzun saç ve sakallarından süzülmesine izin verdi. Ayak bileklerine kadar uzayan ıslak pantolonu, şişko göbeği tutmuyor olsa aşağı düşecek gibi duruyordu.


    “Oğlum Faruk, sen bu işi biliyon yeminle.” dedi. Cüce koca bir palamudu mideye indirirken. Faruk gülümseyerek. “ Eee abi, Tatlısu’luyuz biz anlarız balıktan.” Cüce ikinci palamudu yemekle meşgul olduğu için sadece homurtu ses çıkarmıştı. Balıklar bitene ikisi de tek kelimeli konuşmamıştı. Karınlarını iyice doyurduktan sonrada tütün keselerini çıkarmışlar. Neredeyse şeffaf olan ufak dikdörtgen kağıtlara, tütün doldurmaya başlamışlardı. Dolma gibi sardıkları kağıtları dilleriyle yapıştırdıktan ateşlemişler. Kumlara uzanarak dumanın ciğerlerine dolmasına izin vermişlerdi.


    Güneş uykuya dalmak için yavaş yavaş batıya, doğru meylettiğinde. İkili ufak çantalarını sırtlanmış çam ormanında yürümeye başlamıştı bile. Bir müddet sonra toprak yola çıktıklarında. Faruk. “Abi burada bekleyelim. Köylülerden şehre giden olur ila. Bi at arabası bulup bineriz.“ Cüce onaylayarak. “Olur, Faruk’um.” Dedi.

Daha sonra sinirli bir şekilde. “Ulan, bu deniz suyu kurudu da, saçım sakalım bembeyaz oldu tuzdan. Yarın bi hamama gidelim.” Cüce gözlerini epey uzaktan yaklaşmakta olan bir grup karaltıya dikmişti. “Faruk, şu karşıdakiler at arabası mı?”
Faruk, boyu omuzlarına bile gelmeyen cücenin yanında ayağı kalkarak onun gösterdiği yere baktı. “Evet, abi at arabası.” Cüce, düğmeleri göğsüne kadar açık olan mavi gömleğini, aşağı doğru çektirerek. Kemerinde asılı duran çift taraflı baltasını yokladı. İki yanından inek boynuzları çıkan miğferini de başına taktıktan sonra. Çalı gibi kaşlarının altında parlayan gözlerini, tekrar yaklaşmakta olan arabalara dikti.
Faruk’ta ok sadağı ile yayını omzuna asmış. Uzun av bıçağını ise koyu sarı pantolonun üzerindeki, bacak kılıfına koymuştu. O da omuzlarına dökülen, siyah saçlarını elleriyle geriye atarak. Tıraşsız yüzünü ortaya çıkarmıştı.


  


    Köylülerin arabaları yanlarında durduktan sonra, onlardan kendilerini şehre kadar götürmelerini rica etmişlerdi. Daha sonra ikisi de bir ata arabasının üzerinde sallantılı bir yolculuk yaparak. Tatlısu şehrine varmışlardı. Şehrin girişi iki tarafı dağlarla çevrili büyük bir düzlüğün kuzey ucundaydı. Eski şehir girişi düzlüğe yakın olması sebebiyle çiftçilerin kaldığı bir köyden ibaretti. Köyün üç kilometre altındaki deniz kıyısında ise balıkçıların bulunduğu bir köy vardı. Zamanla bu iki köyün arası da yeni yerleşimcilerin evleriyle dolmuş. Ve ortaya büyük bir şehir çıkmıştı. İkili köylülerle vedalaşarak, Güneykapı, ve Liman arası gidip gelen bir faytona atlamıştı. Şehrin ana caddesi, panayır yeri gibi kalabalıktı. Her iki yanlarında da avaz avaz bağıran satıcılar. Başka faytonların, parke taşlarda çıkardığı tangırtılar. Ara da bir duyulan çocuk ağlamaları ve uğuldayan kalabalık. Cüce Cabbar, yaslandığı fayton koltuğunda, ellerini başının arasına alarak. “Amma da gürültü var ya. Bi an önce Sallanan Güverte’ye gidelim.” Faruk’ta kalabalıktan rahatsız olduğunu belirtir şekilde yüzünü buruşturarak kafasını salladı.

   Deniz ve balık kokusuyla kaplı dar bir sokağa yöneldiler. Sık sık dostça olmayan bakışlarla karşılaşsalar da cücenin baltası onları iki kere düşünmeye zorluyordu. Olaysız bir şekilde Sallanan Güverte’ye varmışlardı. Şehirdeki nadir tuğla binalardan biri olan yapı, etrafındaki binalardan sıyrılıyordu. Dışarıdan bakıldığında tek katlı basit bir bina olarak gözüküyordu. Çift kanatlı kapısının üzerindeki tahta bir tabelada, “ Sallanan Güverte” yazıyordu. İkili kapıları açarak, sol taraftaki kapıya yönelmek yerine yerin altına inen merdivene yöneldiler. Sallanan Güverte’nin alt katında çok sayıda mumla aydınlatılmış, büyük bir salon vardı. İçerisi kalabalık olmasına rağmen çok az ses vardı. İkili fazla oyalanmadan arka taraflardaki boş masalardan birine oturdu. Sahnedeki kadın hüzünlü bir şarkı söylüyordu. Kafasının üzerinde topuz yaptığı sarı saçları. Yüzünün tüm hatlarını belli ediyor. İnce kavisli kaşları hafifçe yukarı kalkmış, gözyaşlarıyla dolmuş olan gözlerine eşlik ediyordu. Kırmızıya boyadığı dolgun dudakları, aynı şekilde kırmızı olan uzun elbisesine uyum sağlıyordu. Faruk sahnedeki kadının mavi gözlerine bakarak, onun söylediği şarkında değil de başka bir sebepten dolayı ağladığını tahmin etti. Onu kadının gözlerinden cücenin gür sesi ayırdı. “Bize iki şalgam suyu, iki de etli dürüm.” Siparişleri alan garson hızla uzaklaştı. Bir süre sonra Cabbar'da şarkının hüznüne kapılmış derinlere dalmıştı.  O esnada yan taraflarından gelen bağrış hepsinin dikkatini o yöne çekti. Kırmızı ceket ve kırmızı pantolon giymiş kel bir adam. Onatlı ya da onyedi yaşlarındaki bir kızı tokatlıyordu. Etrafına baktığında kimsenin oralı olmadığın fark etti. Kel kafalıyı gören kafasını başka tarafa çeviriyor kendi işine bakıyordu. Faruk kanın beynine sıçradığını kulaklarını uğuldadığını hisseti. Ani bir hareketle ayağı kalktı. Kalkarken gürültü ile yere çarpan sandalyesi, herkesin ona bakmasına sebep olmuştu. Ama Faruk bunları fark etmeyecek kadar öfkelenmişti.



    “Bırak ulan kızı!” Faruk’un bağırmasıyla şarkı söyleyen kadın bile susmuştu. Sesi duyan kel kafalı, en az Faruk kadar öfkelenmiş olarak. “Ne diyon lan? Dürzü.” dedi. O zamana kadar ses çıkarmayan Cabbar bir hışımla masanın üzerine sıçrayarak. “ Dürzü senin babandır. Godoş.” değince. Kel kafalının yanında iki tane ızbandut gibi adam belirdi. Faruk bıçağını çekerken, Cabbar’da baltasını kemerinden sıyırmış sırıtıyordu. Izbandutlar onlara doğru geldiğince cüce tüm salon inleterek. “Yaklaşanın kafasını patlatırım .” diye bağırdı. Izbandutlar bir an duraksadıktan sonra. Tekrar üzerlerine gelmeye başlayınca. Cabbar onların biraz daha yaklaşmalarını bekledi. Yeterli mesafeye geldiklerinde, masanın üzerinden adeta uçarak baltasını kafasının üzerine kaldırdı. Ağır cüce baltasının yan tarafını kafasına yiyen adam un çuvalı gibi yere düşmüştü. Cüce dizleri üzerinde yere konarken. Diğer adamın az arkasına düşmüştü. Vakit kaybetmeden tekrar baltasının tersiyle onunda dizine vurdu. Darbenin verdiği acıyla eğilen adam doğrulmaya vakit bulamadan Faruk’un tekmesini yüzüne yiyiverdi. O da diğer arkadaşı gibi yere düşerken. İkilinin gözleri kel kafalı adamı aradı. Ama adam merdivenlerden koşarak kaçmaktaydı.
 

    Cabbar, az önce tartaklanan kızı, kolundan tutarak merdivenlerden çıkartıyordu. Faruk hemen onun arkasından seğirterek merdivenin ortasında durdu. Kalabalığın içinde bıçaklarını ve kısa kılıçlarını çekmiş olan bazı adamlara hitaben. “Davranmayın yakarım!” diye bağırdı. Sözlerini tasdik edercesine yayını germişti. O sırada sahnede şarkı söyleyen kendisine hafifçe tebessüm ederek belli belirsiz kafasını salladığını gördü. Dikkatini toparlayarak merdivenlerden geri geri çıkmaya başladı. Cabbar kapının önünde kızı halen kolundan tutarken, diğer eliyle de baltasını tutuyordu. Birkaç savurma hareketinden sonra etrafında toplanan birkaç çapulcuda geri çekilmiş. Faruk’ta kapıdan çıkınca, son sürat limana doğru koşmaya başladılar. İlk ara sokaktan hızlıca sağa sapmışlardı. Daha sonra ana caddeye çıkan başka bir sokağa çıktıklarında dikkat çekmemek için silahlarını indirmişlerdi. Faruk boştaki okunu sadağına koyarken, yayını da sırtına almıştı. Dikkat çekmeyecek kadar hızlı bir şekilde, cadde boyunca ilerliyorlardı. Gecenin habercisi olan alacakaranlık çökerken, onlar liman meydanındaki faytoncuların oraya varmıştı. “ Faruk nereye gidicez şimdi?” diye sordu Cabbar. Faruk, bir müddet düşündükten sonra. “Hadi beni izleyin.” dedi. Hep beraber bir faytona bindiler. Herkes yerine yerleştikten sonra Faruk, faytoncuya. “Aytepe’deki tapınak inşaatına çek abi.” dedi. Fayton yavaş yavaş tenhalaşan caddede tangırdayarak yürümeye başladığında. Faruk ona kadar tek kelime etmeyen kıza baktı. Büyük kahverengi gözleri dolu dolu olmuş ona bakıyordu. Arkaya doğru topladığı kestane rengi saçları omzundan kıvrılarak göğüslerine düşüyordu. Faruk kendini toparlayarak. “Özür dilerim bacım, hengamede ne adınızı sorabildim nede sıkıntınızı. Benim adım Faruk,  buda uzaktan akrabam olan Cabbar.” Kız hafifçe tebessüm ederek. “Benim adım Gülbahar, beni kurtardığınız size ne kadar teşekkür etsem azdır.” O sırada Cabbar lafa girerek. “Gülbahar kızım, anlat bakalım orada ne işin vardı o adam niye sana öyle davranıyordu.” Gülbahar, gözlerini küçük ama biraz tombul elleriyle silerek. “Her şeyi en baştan anlatayım en iyisi. Annem ile babam ben küçükken ölmüşler. O yüzden beni amcamla yengem büyüttü. Buraya çok uzak olmayan Ayvacık köyündenim. İki hafta önce amcam şehirden tanıdığı, Nuri diye biriyle beni evlendirdi. Nuri’ye borcu varmış. Borcunu silmesi karşılığında beni ona sattı. Dünde Nuri beni bir arkadaşımla tanıştıracağım deyip. Bu gün bana vuran Danyal’a götürdü. Beni ona sattı. Hiç bir şey yapamadım. Bu günde Danyal beni başka adamlara satmaya kalktı ama ben reddettim. Ondan sonra bana vurmaya başladı…” Hıçkırıklarını zorla engelleyen kıza acıyarak bakıyorlardı. Hıçkırıklar yüzünden kafasını çevirip onlara bakan faytoncuda. Cabbar’ın bir bakışıyla önüne dönmüştü. Cabbar babacan bir tavırla elini ağlayan kızın omzuna hafifçe vurdu. “Merak etme kızım bu adiler yaptıklarının hesabını verecek.”
Faruk’ta kafasını sallayarak. “Evet verecekler.” dedi. Her ikisininde gözleri öfkeyle parlıyordu.



   Fayton Aytepe’deki tapınak inşaatının önünde durduğunda. Arabadan inmişlerdi faytoncuya parasını veren Cabbar’da yanlarına geldiğinde. Tapınağın önündeki ufak kulübeden yaşlı bir adam çıktı. Elindeki, feneri onların yüzüne tutarak. “Hayırdır bu saatte kime baktınız.” dedi. Faruk, hemen öne çıkarak. “Ustabaşı Muhittin abiyi görmek istiyorum. Ona Faruk geldi dersen tanır.”dedi. İhtiyar, kafasını sallayarak, inşaatın içine girdi. Ama yüzündeki şüpheci ifade silinmemişti. Cabbar karanlıkta inşaatı tam göremese de yarım çatısı hariç tamamlanmış olan yapıyı görebiliyordu. On metre yüksekliğindeki bina uzun bir dikdörtgen şeklindeydi. Binanın her iki yanında da daha ufak kubbeli odacıklar vardı. Bekçi kulübesinin arkasındaki büyük taş ve kum yığınları inşaatın daha uzun süre devam edeceğini gösteriyordu. Muhittin usta yanında ihtiyarla birlikte geldiğinde. Faruk’la uzun uzun birbirlerine sarıldılar. Daha sonra Faruk diğerlerini tanıtarak bu gece onun yanında kalıp kalamayacaklarını sordu. Olağan dışı bir şeyler olduğunu sezen Muhittin usta onları peşine takarak işçilerin kaldığı çadırlardan uzakta olan kendi çadırına götürdü. Faruk, ustaya başlarından geçenleri anlattıktan sonra. “Ülen, Faruk halen daha kavga dövüş peşindesin.” dedi. “Yok Muhittin abi bu seferki durum özledi.” “Öyle Faruk’um aferin sana kırk yılın başında birine faydan dokundu.”



   Gülbahar her ne kadar ona yardım etmiş olsalar da. Şüpheyle baktığı insanların yanında uyumamak için kendini zor tutuyordu. Faruk onun bu durumunu fark etmişti. Ve ustabaşı’na  “Muhittin abi, Gülbahar’ın uykusu gelmiş o verecek bi çadır var mı?”diye sordu. Ustabaşı kafasını sallayarak. “Benim çadırın arkasında başka bir tane daha var. Orada rahatça uyuyabilir. Çevrede bekçiler varken bizden habersiz kimse yaklaşamaz buraya.” dedi. Faruk, Gülbahar’a “Hadi Gülbahar gel, senin uykun gelmiş belli. Merak etme biz buradayken kimse seni rahatsız edemez.” Gülbahar, Faruk’a gülümseyerek kafasını salladı. Muhittin ustaya ve Cabbar’a iyi geceler dileyerek Faruk’un ardından seğirtti. Gecenin soğuk havası yüzlerine çarpıyordu. Hiç konuşmadan arka taraftaki boş çadıra girdiler. Faruk elindeki fenerle çadırın içini inceliyordu. Yerde iç ot dolu bir şilte ile, temiz gözüken yastıkla yorgan vardı. Onun dışında üzerinde yarısı erimiş mum bulunan, tahta bir sehpa vardı. Faruk, gülümseyerek. “Eh Gülbahar hanım, lüks bir yer değil ama bu gecelik idare eder. Yarında ne yapacağımıza karar veririz. Ama önce iyi bir uyku çekelim hadi iyi geceler sana.” dedi. Gülbahar’da gülümseyerek sana da iyi geceler Faruk her şey için çok teşekkür ederim.” dedi. Faruk hafifçe bir tebessümle önemli değil gibisinden başını salladı ve yanında getirdiği feneri orada bırakarak diğer çadıra gitti.



   Muhittin ustanın geniş çadırındaki masada oturmuşlar çaylarını içiyorlardı. Faruk bir den aklına gelmişçesine. “Cabbar abi,  Muhittin Usta benim eski tanıdığım, vaktinde beraber çalışırdık. Ben Işık Şehir’e gittikten sonra hiç görüşmedik. Dört yıl oluyor nerdeyse.” Muhittin usta kafasını sallayarak. “ Faruk o zamanlar on yedi yaşında filandı. Şimdi koskoca adam olmuş.” dedi.  Cabbar düşünceli bir tavırla. “Şimdi şu Gülbahar işini ne yapacağız. Kız tek başına ortada kalmış, köyüne götürsek amcası olcak deyyus onu başkasına satmaya kalkar ya da Nuri’ye geri verir. Birde şu Nuri ile Dalyan meselesi var onlara da ayar çekmek gerek. Sahi Muhittin Usta? Sen şu Sallanan Güverte’deki Dalyanı bilir misin? Bir de şu Nuri.” Muhittin Usta kırlaşmış saçlarının arasında elini gezdirerek. “ Valla artık yaş artık elliye yaklaşıyor. O tür yerlerde işim olmuyor ondan. Ama benim işçilere bi sorayım. Onlar muhakkak bilir.” Cüce Cabbar yalancıktan kızarak. “Muhittin Usta, benim yaş doksana geliyor gerçi cücelere göre orta yaş bile sayılmaz. Ama o tür yerlere takılıyorum.” Diyerek sitem etti. “ Ben cüce değilim be Cabbar kafa kaldırmıyor belli bir yaştan sonra.”



   Güneş doğduktan hemen sonra kalkan Faruk, Gülbahar’ın çadırının kapısından ona seslendi, içeriden cevap gelince. “Hadi kahvaltıya çayları soğutmayalım.” diye seslendi. Gülbahar çadırının kapısından çıktığında Faruk istemsiz olarak kızarmıştı. Dün gece hem kavgadan hem de karanlıktan dolayı pek fark etmemişti. Kızın üzerinde beyaz renkli dar bir bluz vardı. Altında da aynı şekilde dar siyah bir pantolon. Faruk’un kızarmasını fark eden kız başını önüne eğmişti. Faruk, kıza bakmadan. “ Dur hele benim bir paltom olacaktı onu getireyim. Sabah ayazından üşürsün.” dedi ve fırladı. Yarı cüce olan Faruk kızdan sadece bir baş uzun olduğu için. Paltosu kızın üzerine iyi oturmuştu. Üşüdüğünü belli edercesine koyu yeşil paltoya sarınan kız Faruk’a teşekkür etti.

Pardon yanlış anlamışım

Bu arada Faruk'un yayı da mı vardı? Varmış

Zalim hanım ağa Alkarısı'nın pamuk tarlalarında ırgatlık yapan. Yaz sıcağında sivri sinek ısırıkları yüzünden sıtmaya yakalanıp ateşler içinde kıvranan. Zavallı goblinler     biraz abartı oldu.   

Ork kullanmıyorum. Onun yerine Eciş adında çirkin mi çirkin pislik mi pislik yaratıkları kullanırım o zaman. Bu arada ikinci bölümü buradan mı devam ettireyim ayrı bir sayfamı açayım. Okuma ve bölümleri bulma konusunda sıkıntı yaşarsanız ayrı sayfa açabilirim. Ama bundan sonra her bölümü tek tek yayınlamayı düşünüyorum parçalara bölmeden. Bakalım kaç bölüm daha gidecek bu öykü