Gelen eli hissediyorum. Galiba elinde bir de çakmak var. Yavaş adımlarla ilerliyor ve biraz da sinirli soluyor. Yada bana öyle gelmişti. Derken anladım galiba beni arıyordu çünkü ocağa gidiyor olsa idi nefesi bu kadar belirgin gelmezdi. Evet evet beni arıyordu. Demek bugünleri de görecektik. Eskiden olsa yine üzülürdüm ama şimdi üzülmeyi bırak nerdeyse göbek atacağım. Ama şüphelerim hala yok değil. Hadi beni buldu diyelim. Ne olacak? İstanbul'un göbeğinde. Şimdi gittiyse biraz sonra tekrar gelir.

Yok anam yok durum hiç öyle değil. Kaç zaman geçti hala ısrarla beni arıyor. İşte evde hanım olmayınca böyle olur. Aslında gözünün önündeyim. Ama görecek göz nerede? Neyse o beni ararken ben size bir hafta önce ne olduğunu anlatayım. Bunlar yine kapıştı. Bunlar dediğim.. ya anlayın canım. Evlilik hayatında olağan şeyler bunlar. İşte bizimkiler... Aslında tam iki sene oldu bunlar evleneli. Vay anam ben iki senedir burada mıyım? Of kederlendim yine. Neyse ilk zamanlar ne kadar mutlu bir çiftti bunlar. Hatta biliyor musunuz beni alış sebepleri de bir romantik akşam yemeklerine iştirakim içindi. Aslında bu durum benim çok ağrıma gidiyordu. Bizim bakkal var ya, hani Hamdi Amca, o anlatıyordu. Eskiden insanlar bizi çok severlermiş. Aslında sevdiklerinden değil ya mecburiyetten. Çaktın mı köfteyi?!

İşte benim buraya gelişim biraz mecburiyetten değil de sevmeden kaynaklanıyor. Ben ve iki arkadaş daha bu eve geldik. Ama ikisi o akşam beni terkettiler. Aslında olanları görmüştüm. Ben de o masadaydım. Önce gülümseyerek yaklaşıyorlar daha sonra bize hiç faydası olmamasına rağmen bizim varlığımıza kastediyorlar. Aslında o gün çok korkmuştum. Ama yalnızlık, yanlızlık,... Derken iki seneyi doldurduk bu evde ve hep aynı yerde. Aslında bunların bozuşmaları çocuk yüzünden. Kendilerinin dediğine göre ne yaparlarsa yapsınlar olmuyordu işte. Aha bu adam sonra ne yaptı. O dünyalar güzeline; "Defol git, bir çocuk dahi veremedin bana." deyiverdi.

Oysa o gün bu bizim peri kız çok mutluydu ve akşama hazırlık yapmaktaydı. Tam beni çıkaracakken bizimki mutfağa daldı. Galiba patronundan da azar yemişti. Aslında onu en çok üzen arkadaşlarının dalga geçmesiydi. İşte o akşam Aysel hamileyim diyemeden o cümleyi kullandı bizim beyfendi. Ve Aysel hiçbir şey demeden gözleri yaşlı evi terketti. Sonra boşanma talebi arkasından da boşandığına dair bir kağıt geldi bizim çok bilmişin.

Sonrası nasıl öğrendiyse Aysel'in hamile olduğunu öğrendi. Ve gönlünü yapmak için ne şaklabanlıklar yaptı bir bilseniz. Hepsini duydum. Ve dün gece Aysel tam gelmeye karar vermişti ki bir trafik kazası geçirdi. Ben gelsin istiyorsum çünkü onun sesi bana iyi geliyordu. Hani olurya iyi insan sesi. Gerçek insanların sesi. Onun sesi öyle geliyordu bana. Derken çekmecenin kapağı açıldı. Beni tam ortamdan yakalayıp duvara fırlattı. Anlaşılan beni de diğer iki arkadaşım gibi yakmak istiyordu. Mum olmanın kaçınılmaz sonu bu. Ama bugün hakikaten isteyerek yanmak istiyordum. Kendi dibime ışık veremeyeceğimi bile bile.

Derken anlamadım bir telefon geldi. Beni kaldırdı. Alel acele bir çay tabağına yapıştırdı. Evi düzenledi. Artık gülümsüyordu. Çıldırdı herhalde dedim. Ama telefondaki ses yabancı değildi. Dün trafik kazasında aslında Aysel'e bir şey olmamıştı ama her nedense Hüseyin Bey çok korkmuştu. Ve kıpırdamaz olmuştu. Galiba kendine geldiğinde ağlamıştı bile. Ama çok şükür bir şey olmamıştı. Aslında iyi birisidir bu Hüseyin. Neyse tam da onların gelecekleri zaman elektrikler gitmişti. Ve Hüseyin de beni arıyordu. Ve bir saattir de elektrikler yoktu. Neyse şimdi masanın üzerinde yanmaktağım. Ahlarımda yanmakta benimle ama beni sevindiren bu mutlu tabloyu aydınlatmak bana nasipmiş onun için çok mesudum. Elektrik gelmesine rağmen onlarda bu loş ortamda birbirlerinin gözlerinin derinliklerine bakıyorlar ve ebedi mutluluğa beraber varmayı umuyorlar. Bundan sonra sukut lazım...

mehmetketenigi<!-- google_ad_section_end -->