İstanbul'da bir öğleden sonra,
Ay parlıyor, yıldızlar, ve neden sonra,
Sen geliyorsun kayan yıldızla aklıma,
Bir küçük tebessüm, yeniden karanlık sonra

Gece geliyor aklıma, ay dolunay, parlıyor
Sanki düşünmesem aydınlanacak sokaklar güneşle
Sonra sen geliyorsun aklıma, ay ışığında, güneş gözlerinle
Sanki düşününce var oldun, düşündükçe bitiyorum

Gecenin kaçı bilmiyorum, koyu karanlık zamanı,
Ayın kaçı, hangi günü hiç bilmiyorum, hiçlik zamanı,
Tek bildiğim, beni saran koyu karanlık zamanı

Aklımda binlerce düşünce, karmakarışığım
Sen de varsın, sen de, sensiz olabilir miyim sanıyorsun,
Bir yıldız daha kayıyor, bir ışık daha sönüyor

İlk defa kayan yıldıza bakıp, gözlerimde iki damla, parlak,
Seni gördüğüm günden beri, aklımda vızıltılar, uğultular,
Sensiz bir dilek tutuyorum, söylenmezmiş, boşver, elveda!

Duman yavaş yavaş dağılıyor,
Küller rüzgarı bekliyor,
Hava kararıyor,
Durgunluğa son veren adımlarım atılıyor...

İstanbul sokak sokak küllere gömülmüş,
İstanbul gri, toz tutmuş, eskimiş,
Altında binlerce yanık, açık yara...
Verdiğim nefes koyu sisler peydahlıyor

Tophane'den Taksim'e yürür bir genç,
Yokuştur, havada bahar sıcağı,
Alnında birkaç damla ter,
Gözleri parlıyor, bilmem neden...

Anılar karmakarışık, o belki de benim,
Ve belki de sana geldiğim gündür o,
Belki, yanan şehir değil de kalbimdir,
Belki, her nefesle sise boğulan aklımdır,

Ama görüş meselesi, ben şiiri içsel devinimlerinin tarifsiz bir sonucu olarak görüyorum, akışı sınırlandırmıyorum, nasıl geliyorsa, şekillendirmenin en hafifinden faydalanarak yazıyorum. Dediğini de düşünmedim desem yalan olur, bakarsın, belli mi olur?

Aklanmaya gerek görmüyorum, sadece söylüyorum, bir disiplin yoktur, bu kendini kısıtlamaktır, kaale alınması önemli mi? Sanmıyorum, öyle olsaydı, kaygılarım olurdu, sürekli okunmak isterdim, şimdi sadece paylaşmak istiyorum, Ben de kendine has duyarlılıkları var diyorum, aslında boşuna tartışıyoruz...

Derinden bir rüzgar esen
Aynada önce sen
Sonra ben
Bir zaman hayal meyal
Sisler var
Dağılıyor; rüzgar
Sonra büyük renksiz kapı
Etrafı sis, buram buram
Kapıya yaklaşmaktayım
Aksim de yaklaşıyor,
Neden sonra bir bekleyiş
Uğursuz ve sessiz
Ne uğruna, ne kadar
Her şey muğlak,
Sonra bir insan ölüyor
İlk nefesin çığlıklarıyla
Aksimin yanıbaşında
Bakıyorum pürüzleri var
Zemin yeşilimsi, grilere aşina
Önce sen, sonra ben
Kısık sesle uğultular şimdi
Koridorda yankılanır gibi
Kötü anılar,
Soğuk kabuslar gibi
Bir patika belki de
Sessiz ağaçlarla çevrili,
Boyun eğdiren güzellikler,
Sonra perde,
Önünde kanat açan güvercinle
Çatallı sesi duyuyorum
Ufak güvercin gözden kaybolmuş,
Umrumda mı ki,
Perdeyi rüzgara bırakıp
Kapıya yöneliyorum
Bütün haşmeti ve şeffaflığıyla
Beni bekliyor
Gidiyorum
Pürüzlü zeminde umursamaz adımlarla
Az rastlanan bir cesaret
Belki soğuk kanlılık
Damarlarımda donar gibi soğuyor kan
Derimde yanıklar
Yaklaşıyorum
İçimden yükselen uğultularla
Destansı bir sona, yapayalnız
Gidiyorum…

Haydi git, güle güle
Uğurlar olsun
Yarın yine beklerim
Tırişka olsun

(Tırişka kısmını ben uydurdum, ötekileri kitaptan baktım)

Beş bin yıllık şiir, yanı başında şarkı sözleri, zannetmiyorum... Tartışmak güzel bir şeydir, kırıcı olarak görmüyorum, yanlış anlaşılma sanırım, okuman, yorumlaman sevindirici... Ama ne yapalım, ben kurallara bağlanamıyorum... Belki ilerde Yahya Kemal'in özenine, Orhan Veli'nin umursamazlığıyla, Haşim'in diliyle yazabilirim, kopyacılık değil niteliksel olarak, belki... Belki de hiçbir şey olmaz, forumu işgal ettiğimle kalırım, baştan söylemekte fayda vardı aslında, biraz nükte sezdim, uygun görmüyorsan özel mesaja bile gerek yok, söylemek yeterlidir!

Duvarlar var dört yanımda
Işık var, perdelerden sızıyor
Sonra karanlıklar,
Sızıntılara inat,
Arasında ben, biraz gölgeden
Biraz sızmış ışıktan
Sonra gözlerimde gökyüzü
Göğü kaplayan bulutlar
Ve aydınlık veren güneş
Bir çift güneş diyelim,
Odamda karanlıklar,
Aydınlatan birkaç damar O’ndan
Işıkları söndürün yeter,
Karanlıkları yakın,
Yeter, susun,
Uğultular, nereden geliyor,
Kan! Beynime oluk oluk şimdi.

Yavrucuğum,

.

Öncelikle uğraşılmış, aydınlatıcı bir metin, teşekkürler. Ayrıca çok hoş ben bu şiiri on yedi buçuk saniyede yazdımları örneklemen, biraz güldürmüş oldun, (...).

Sonra da şöyle diyelim, "Sonra Karanlıklar" bir ufak son olsun, öyle ki, ara sıra koyma kararı en doğrusu sözlerine bakılırsa, lakin olur ya merak edenler olur bu ne yapıyor, neler yazıyor, merak edeceğini zannetmiyorum bu arada,  haydarerenakin.blogspot.com  

Kendine güvenini, savunmalarının hırsını takdir ediyorum haddim olmayarak(?), iyi günler dilerim armut ağacının tepesine giden yolda, benim yolum o tarafa değil...