ben, hep ben, hep ben...

ben senin yazamadığınım.
zihninin bir türlü cesaret edip doğru kelimeleri seçemediği.
dokunamadığınım ben senin,
hiçbir renkle tasvir edip anlatamadığın.

ben senin yasağınım
giremediğin sokaklar, caddeler, şehirlerim,
hep merak edip gidemediğin,
en soğuk, en uzak ülkeyim.

ben senin bedeninim
bir türlü tanımak istemediğin,
ama tanıtmaktan çekinmediğin.
mahreminim ben senin, söz etmekten haya ettiğin
ama bir türlü gizleyemediğin.

düşlerinim zaman zaman
en edepsiz düşüncelerinde varolan
zaman zaman kaçan, bazen de sıkan, boğan...

tarif edemediğinim ben senin
anlatmaya cesaret edemediğin
bir parça senim,
bir parça günah,
belki az biraz şarap.

sen beni bırak da,
kendine bir bak.

yazsam mı..
yazmasam mı?
bu bir muammadır içimde gittikçe büyüyen...
biri çekip çıkarsa ya beni
boğulduğum şu hislerden...

Bu çok güzel bir şiir.. anlatımdaki yalınlık, derdini bu yalınlıkla - fakat tokat atar gibi - dile getirişin çok güzel.. yazarların kendilerine yazdıkları şiirler vardır gizlice, bu da onlardan biri bence ^^

angie.. valla çok pis tokat atarım.. asabım da bozuk, oh mis..=)

he.. sağol bir de=)