..
.
.
4. Med Cezir - Elif Şafak

rüyamda sultabahmet dolaylarında yürürken bir anda havalandım... fırsat bu fırsat deyip sirkeci taraflarına uçmaya başladım... aklımda galata kulesinin tepesine inmek vardı ki bir anda irtifa kaybetmeye başladım. iniş takımlarım mı çalışmıyordu yoksa karanlık bir gücün etkisi beni karaya mı çekiyordu anlayamadan kendimi dikenli tellerle çavrilmiş bir arazide buluverdim.

burası akıl hastası suçluların ıslah edildiği bir hastahaneydi... karşıma yıllardır görmediğim bir arkadaşım çıktı. sen nasıl düştün buraya dedi... irtifa kaybettim dedim, güldü... oysa kinaye yapmıyordum, gerçekten düşmüştüm. nereden nasıl kaçabilirim planları yaparken birden etrafımdaki her yüz tanıdık gelmeye başladı. yıllardır görmediğim, bana sırt çevirmiş dostlarım, arkamdanb türlü türlü planlar yapmış insanlar...

bir an aklıma çılgınca bir fikir geldi -akıl hastanesinde akıllı fikir gelmez ya- burasını ben yapmıştım. öyküsüz'de olduğu gibi, yine onları hapsedebileceğim bir mekan yaratmıştım... bir an ürperdim. çok soğuktu... gözlerimi açtığımda pencere açıktı ve babam hemen hazırlanmazsam servisi kaçıracağımı söyledi. yorucu bir iş günü beni beklemekteydi...

Arkadaşlar verdiğiniz hikayenin yarışma için olduğunu anlamamız için öykünün adını Büyük harflerle yazın ve yanına ADAY yazın.

Sevgili Adrheanas, rüyanı yazdığın için teşkkürler ama iki arada bir derede kaldım. yarışma için mi yazdın yoksa öylesine mi. Anlamam için yazını düzenleyip öyküne bir başlık atıp- büyük harflerle- yanına aday yazarsan herşey daha belirgin olur. Öykün bana çok yaratıcı geldi çünkü ben rüyalarımda çok az uçarım ve öyle ilçe ilçe gezemem. Hayal gücüne hayran kaldım; bilinç altına mı deseydim?

                                           SESSİZ KARANLIK       

Zaman durmuştu sanki; ne hafif bir esinti, ne bir kuş ya da böcek sesi ya da başka bir şey. Ses kavramı yok olmuştu. Belki Falas’a öyle geliyordu. Kapkara göğün altında, sessizlikte- bir kulak çınlaması bile yeterdi- hiçbir duygu hissetmeden dev binaların arasında yavaşça ilerliyordu. Falas neden böyle olduğunu düşünmüyordu, aklında sadece bu kasvetli karanlığa bürünmüş yerin, yaşadığı yer olduğu düşüncesi süzülüyordu. Sessizlik ona çok normal geliyordu. Sanki her şey olması gerektiği gibiydi. Etraf,  buğulu bir karanlığa boğulmuştu ama Falas yine de baktığı yerlerde, olması gerekeni görüyordu.
          
Binalar Falas farkında olmadan uzaklaşmıştı ondan. Hala sessiz ve zifiri karanlıkta, bir tünelde ilerlermişçesine hiç karar verme zorluğu çekmeden yolunda ilerliyordu. Önünde tabanı derin bir kum örtüsüyle kaplı bir çocuk parkı beliriverdi. Bu parkı biliyordu. O bir çocuktu ve bu park onun yaşadığı yere en yakın parktı. Az eskitmemişti salıncağıyla kaydırağını. Park da arkasında kaldı. Düz, kaba döşeme taşlı bir yolda karanlığa meydan okurcasına ilerliyordu. Nereye gittiği değildi kafasını kurcalayan. Ne zaman düşünmeye başlamıştı ki? Bu düşünce de silindi kafasından. Kaba döşeme taşlı dar yolun sonuna yaklaşmıştı ve ileride trafiği küçümsenmeyecek bir yol, Falas’ın ilerlediği yola dik bir açı yaparak iki tarafta sonsuzluğa doğru uzanıyordu. Tuhaf. Yol bomboştu. Karanlık daha bir bastırır oldu sanki. Tuhaf mı? Neden tuhaf olsun?
            
Falas’ın adımları birdenbire durdu. Cadde’nin karşısında bir gazeteci büfesinin yanında simsiyah, büfenin yarısı yüksekliğinde bir yılan duruyordu. Sessizlik… Falas’ın sırtındaki tüyler elbisesini aşmak istercesine kabardı. Sadece o ve yılan vardı. Saf sessizliğe bürünmüş zifiri karanlıkta yılan yine de görünüyordu. Onu görmemişti, kurtulma şansı vardı. Gerisingeri çocuk parkına döndü. Tek düşüncesi yılana ters istikametle uzaklaşmaktı. Neden ses yoktu? Adımlarını bile duyamıyordu!
            
Sonra aklına yılanın onu görme ihtimali geldi. Tekrar büfenin olduğu tarafa baktı. Olamaz! Siyah, doberman cinsi azgın suratlı kapkara köpek onu görmüştü. Falas’ın olduğu tarafa bakıyor, hırlamasıyla içindeki tüm öfkeyi ve garezi kusuyordu sanki. Ses! Siyah köpek havlamaya başladı ve üzerine atıldı. Falas içindeki saf korkuyu iliklerinde hissetti. Parka doğru depar atmaya başladı. Ayak sesleri kulağına uzaktan gelen bir çığlık gibi geliyordu. Ayak sesleri mi? Düşünmeye zaman yoktu. Havlama sesi yaklaşıyordu. Eğer saklanmazsa yakalanacaktı. Nereye? Nereye?!
            
Köpek sesleri yaklaşıyordu. Yüzlerce olmalıydı. Düşünecek zaman yoktu. Kendini düşünmeden parkın kumlarının arasına bıraktı. Yüzüstü kollarını ve bacaklarını açarak uzandı. Bu yetmezdi. Hemen tüm vücuduyla kumu eşelemeye ve kum örtüsünün altına sızmaya çalıştı. Kolları ve bacakları ileri geri çaresizce gidip geliyordu. Çöl yılanları gibi. Evet, onlar gibi olmuştu. Sırtının da kum altında olduğunu ümit edi… Havlama sesleri kum altındayken uzaktan gelen bir gök gürültüsü gibiydi! Sesleri su altında dinliyormuş gibi duyuyordu. Artık parktaydılar. O anda Falas kum altına saklanma fikrini çok saçma buldu. Yakalanacaktı. Köpekler kokusunu alabilirdi.
            
Sırtında vahşice havlayan köpeklerin patilerini hissetmeye başladı. Heyhat! Üzerinde koşuyorlardı. Nefes alışı kesildi. Hareketi sezebilirlerdi. Elinden gelse kalbinin gümlemesini durduracaktı. Yüz köpek mi geçmişti üzerinden? Yoksa iki yüz mü? Nefes almaya ne zaman başlamıştı? Son pati de üzerinden aşınca sesler yavaşça kesilmeye yüz tuttu ve kayboldu. Mutlak sessizlik yine başlamıştı.

Falas kumlar altında on dakika mı yoksa yirmi dakika mı kalmıştı hatırlamıyordu. Kumları üzerinden atarak doğruldu. Karanlık aynı karanlıktı. Böceklerin ötüşleri neden yoktu? Köpekler gitmişti. Ama tekrar gelebilirlerdi. En iyisi evin yolunu tutmaktı. Karanlıkta ilerlemek korku veriyordu artık Falas’a.
            
               

Jüri?

Sayın yarışmacı adayları son rüya anlatısı gönderme tarihi 30 Mayıs'tır fakat yeterli katılım sağlanamazsa süre 2 hafta daha uzayacaktır. Yalnız bu, 15 haziran'a kadar süre olduğunu göstermez. Yeterli katılım sağlanırsa yazısını o tarihe saklayanlar şanslarını kaybederler.

peki falas anlatacağımız ruyayı görmuş olmak zorunda mıyız görmus gibi uydursak ( biraz sacma oldu ama )

ama uyduranlar da olacaktır.

Beyler sakin olun yahu, ne bu gerçeklik merakı, fantastikedebiyattayız.

hayır adı rüyalar yarışması oldugundan sordum fantastik kısa öyküler deselerdi tamam da özelikler rüya dedikleri için

hala bir rüya göremedim ya da gördüklerimi unutuyorum.

ben katılacağım ama şu sorumu bir yanıtlasanaız ona göre hayal gücümle bişeler yazcam ya da gördüğüm rüyalardan bir tane

Sevgili Emrethon, yarışmanın amacı önceden de belirtildiği gibi gördüğümüz rüyaları en iyi şekilde paylaşmaktır.Uyduruk bir rüya olabilir mi demeye çalışmışsın. Bu tamamen senin vicdanına kalmış bir durum. Her halükarda kimse böyle bir durumun farkına varamaz. Ama ben yarışmayı düşündüğümde şu aklıma geldi:İnsanların rüyayı okuduklarında "vay be! Arkadaş ne güzel anlatmış rüyasını." demesi. Tabi rüyana küçük nüanslar da ekleyebilir, renklendirebilirsin, o sana kalmış. Ama amaç gerçek rüya.

Bu arada geç cevap yazdığım için kusura bakmayın. Her zaman bilgisayar başında olamıyorum.