KÂBİL, BEN

1.
Evin temelinde kıvrılmış.
Kocaman bir yılan.
Uyuyor.
Kara.
Soluğu odalardan geniş.
Ve gözleri.
Ant olsun ki görüyor.
Tüm uykuların ve kâbusların ötesini.
Biz hepimiz körüz.
Bekliyoruz.
Bu evde.
Gitse birimiz.

2.
Biz hepimiz doğduk.
Bu evde.
Ben kardeşlerim kâbuslar.
Korkuyorsak.
Düşüşten ve babadan.
Bildiğimizden.
Kan uğulduyor soluğumuzda.
Dipteki o bakış.
Gidişler tüketiyoruz.
Biz hepimiz.
Telkin.
Ve ikrar.
Gitse birimiz.

3.
Biz hepimiz bekliyoruz.
Bu evde.
Bekledikçe çürüyor dizlerimiz.
Düğüm ve pas.
Anne bir kordon.
Akıyor gövdesine.
Babanın.
Ve gövdesinde.
Ölüm var babanın.
Ellerimizi yıkayalım.
Dokunduysak babaya.
Ve baktıysak.
Zillet.
Bir vakit anneyi izleyip.
Arınalım.
Kalacaksak şayet.
Biz.
Hepimiz.

Gitsem, ben

Hastalıklı öksürükleri hatırlattı bana, dedeme ait olanlarından. Ağlamaklı oldum.

Hangi illet yazdırır bunu adama bilmem ama en büyük nefesidir yılanın ölümcül bir hastalık; kıvrılmışsa temele yılan.

Son günlerde okuduklarımın en iyisiydi.
Abartmıyorum...

Yazdıran illeti değil fakat, nasıl yazdığımı anlatmak hoşuma giderdi sanırım;
Bir yalnızlık, bir tekinsizlik, bir de korku vardı kafamda.
Her satır noktayla bitiyor; bu sözcüklerin yalnızlığıydı. Hem bir arada, birlikte okunabilsinler istedim, hem de ayrı ayrı.
Tıpkı evdekiler gibi.
Son satır virgüllü ve noktasız fark ettiyseniz; kardeşini öldüren oğulun yolu açılıyor orada, gitsin ve bir daha o eve dönmesin diye...
Düşündürebildiysem...
Ve korku, varsa, imgelere yaslıyor kendini.
Ve dilin sürekli tekleyen -öksürüklü- sesine...
Bunlar ve bir kaç başka şey daha düşünerek yazıldı bu şiir.
Yaşadığım evin yılan takviminde- ben gidebildim mi?
Beğenme biçiminiz hoşuma gitti bu arada- şiirden kendinize dönmeyi bilmeniz.

Teşekkürler.