Onu ise diğer çocuklarla birlikte taşocaklarına göndermişlerdi. 7 yaşındaki bir çocuk kölelere su taşımak dışında bir işe yaramazdı elbette. Eli balyoz tutuncaya kadar uzun yıllar bunu yapmıştı. Yeterince irileştiğinde onun da eline bir balyoz vererek ocaklarda çalıştırmaya başlamışlardı. Ama Valud diğerlerine benzemiyordu. Babasının genetik mirasını taşıyordu. Yetişkin bir erkek olduğunda inanılmaz bir iriliğe de kavuşmuştu. İki metrenin üzerinde boyu ve yüz elli kilo ağırlığıyla o bir dev’di artık. Çalışmak, rahatlatıyordu sanki onu. Eline balyozu aldığında molalarda bile durmuyordu. Defalarca balyozunu parçaladığından onun için özel bir balyoz bile yaptırmışlardı. Damarda onları uzun süre uğraştıracağını düşündükleri iri kayaları onun için ayırırlardı. Hatta muhafızlar iddiaya bile tutuşurlardı kayayı ne kadar sürede parçalayacağına dair. Balyozuna “Odin” ismini vermişti. Savaş tanrısı…

Konuşmayı pek sevmezdi bu yüzden de diğerlerinden uzakta tek başına oturur, yemeğini yer ve uyurdu. Aslında diğer köleler de bundan şikâyetçi değillerdi. Balyozuna dokunmak isteyen bir köleye ne yaptığı görmüşlerdi. Adamın üzerine yürüdüğünde kendini korumak için ona yumruk sallayan zavallı kölenin yumruğunu tek eliyle kavramış ve tüm parmaklarını un ufak oluncaya kadar ezmişti. O yüzden ne kadar uzak durursa kendilerinden o kadar iyi diye düşünüyorlardı.

Kaçmak için uygun anın geldiğini düşünen Valud bir gece arkasında çok sevdiği balyozu Odin ve 3 muhafız leşi bırakarak uzaklaştı ocaktan. Ocakta onu takip etmeye kalkacak gönüllü muhafız bulamadılar. Odin’i, onu bağlı tutan zincirleri ve ona engel olmaya kalkan muhafızların kafalarını parçalamak için kullanmıştı. Muhafızlar onu bulduğunda otuz kiloluk kütlenin üzerinde hala kanlı et parçaları sarkıyordu. Bu bile takip için hevesli birkaç muhafızın tüm hevesinin kaçmasına sebep olmuştu…

Kaptan Gothan ile karşılaşması ise ocaklardan kaçmasından birkaç hafta sonra gerçekleşmişti. Demir attıkları her limanda körkütük sarhoş olmayı alışkanlık haline getirmiş olan kaptan bu kez oldukça zor durumdaydı. Mürettebatından hiç kimsenin yanında olmamasının yanında ayakta duramayacak kadar da sarhoştu ve çevresinde de hırsız ve yankesicilerden oluşan bir kalabalık vardı. Kaptan kılıcını çekmiş ve sırtını duvara dayamıştı. Elindeki kılıcı savuruyor ve yanına yaklaşmamaları için de tehditler savuruyordu. Hırsızlar ise onu gülerek izliyorlar ve her saniye çemberi biraz daha daraltıyorlardı. Değil onlara zarar vermek az sonra kendiliğinden yere yuvarlanıp sızacağından şüpheleri yoktu. Aslında hemen üzerine atlayıp istediklerini almamaları için bir sebep göremiyorlardı. Fakat biraz eğlenmek istemişlerdi ihtiyar korsanla.

Sanırım umudum baştaki kölenin romanınız ilerledikçe Valud çıkması yönünde.
Bu, işte alışılmadık bir şey olurdu- kastre edilmiş, fakat bir yandan da her türlü fiziksel erkeklik gücünün üzerinde bir kahraman.

Dilinizden genel olarak bir rahatsızlık duymadım, ama anlatımınızın, kimi yerlerde türün klişelerine gömülme riski taşıdığı kanısındayım; özellikle savaş ve karakter tasvirlerinde bu risk yüksek görünüyor- belki daha az idealize etseniz çok daha gerçek ve sıcak bir atmosfer yakalanabilirdi. Çok katı, çok aşkınlaştırılmış bir yerde duruyor karakteriniz, bir çeşit yarı tanrı gibi. Bu engelleri aşıp ona insani bir yerden dokunabilmek, güç...

Ama bu da muhtemelen hikâye ilerledikçe usul usul vereceğiniz bir şey de olabilir, öyleyse ben hiç konuşmadım sayın.

Amazonlar ilginç bir konu, umarım onların dünyalarına bakmayı kısa kesmez ve bir süre daha bizi içlerinde tutarsınız... Özellikle balta bileyip dişsiz ağzıyla iğrenç iğrenç gülen kocakarıya ve iktidarın arsızlaştırdığı küçük Amazon kızlarına bayıldım- ve bir okur olarak, daha fazlasını istiyorum!

Güzel gidiyor, ilgim diri...

Merakla bekliyorum...

Merhaba ilginiz için teşekkür ederim.
Valud 3-5 sayfalık bir öykü olarak düşünülmüştü ilk önce. Sonra ilk yayınlandığı sitede ilgi görünce devam etmeye karar verdim.

Sıkıcı olmaması için 3-4 sayfalık ilaveler yapmayı düşünüyorum şimdilik.
Sevdiyseniz bugünlük bir bölüm daha ekleyelim ))

Güzeldi, gerçekten...

Ama, hadım edilmeye götürülen bir adamın aklından geçen tek şeyin bir gece önce yattığı kadının güzelliği olacağından ben sizin kadar emin olamadım nedense- siz peki, gerçekten de emin misiniz?

Bir de, geçişleri çok hızlı veriyorsunuz; örneğin, Valud'un tercihini niçin hadım edilme yönünde yaptığını bilmek isterdim. Karakterinizin zihnine girmek için elinize böylesine parlak bir imkan geçmişken bunu bu kadar kolay harcamanız, ne denir, beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.

Bir de, geçen neredeyse iki ayı sayfadaki bir boşlukla bu denli kolay harcamanız, üstelik tam da şöyle Amazonlar'la ilgili antropolojik bir şeyler beklerken o arada...

Ama zâlim yazar diye bir şey de vardır kuşkusuz, diyecek bir şey yok...

Teşekkürler.

Adamlarının pusuya düşürüldüğünü öğrendiğinde yıldırım hızıyla fırlamıştı Kajol. Atını o kadar hızlı sürüyordu ki, ona bu haberi getiren haberci de dahil olmak üzere arkasındakiler onu takip etmekte zorlanıyorlardı. Ormandan yakacak odun toplamakla görevlendirilmiş esirler ve onların muhafızlarından oluşan küçük bir gruptu bu. Ancak ilk gerçek tacizi yeterince sert yanıtlayamazlarsa düşmanın kendisine güveninin artacağını biliyordu. Buna meydan vermemeliydi. Arkasına takılan sadık savaşçılarına bakmamıştı bile atına atlarken. Onu ölüme bile gitse izleyeceklerini biliyordu.

Pusu yerine ulaştığında  hiç beklemediği bir sürprizle karşılaşmıştı. Yerde kanlar içinde yatan, cansız yunan askerlerinin sayısı yirmiden fazlaydı. Savaşçılarının ikisi ve esirlerden çoğu öldürülmüştü. Muhafızlardan biri ise karın bölgesinden derin bir yara almış arkadaşına yardım etmeye çalışıyordu. Kadın inliyor, arkadaşına onu bırakmaması için yalvarıyordu. Ve cesetlerin ortasında  sırtı kendisine dönük vaziyette Valud ayakta dimdik duruyordu. Elinde muhafızlarının taşıdığı çift ağızlı baltası ile birlikte.  Onun geldiğini duyunca yavaşça arkasını döndü. Yüzü ve tüm vücudu kanla kaplıydı. Sadece gözleri görünüyordu yine bir önce yaptıkları savaştaki gibi. Gülümsedi ...
XXX

Elindeki fildişi tarağın üzerinde gezdirdi parmaklarını bir süre düşünceli bir şekilde. Kalkedon’da bulunan  yazlık sarayındaydı ve az önce geçici olarak müttefik oldukları düşmanlarıyla görüşmüştü.  Bir barbardan dost olmayacağını biliyordu ama şu anda onlara ihtiyacı vardı ve zamanı geldiğinde sıra onlara da gelecekti elbette...

Atlas yatak çarşaflarının üzerinde sırtüstü uzandı prens Kenosis. Saçları bir ressamın fırça darbelerinden çıkmışcasına canlı, sarı kıvrımları gözalıcı parlaklıktaydı ve antik Yunan heykellerini andırıyordu adeta.  Yanındaki esmer tenli delikanlıya gülümseyerek baktı. Sonra elini uzatarak yanağını okşadı ve parmaklarıyla saçlarını kavradı genç adamın. Kendine doğru çekti yavaşça... Daha sonra birden irkilerek ayağa fırladı. Kapının ardından gelen ayak seslerini duymuştu. Üzerini düzeltti ve eliyle uzaklaşmasını işaret etti delikanlıya. Az sonra vurulma sesi duyulmaksızın kapı açıldı ve siyahlar içinde, beline gelen saçlarıyla bir gençkız süzüldü içeri. “Plerosis” diye fısıldadı dişlerinin arasından. Ondan başkası bu odaya böylesi bir cüretle girmeye cesaret edemezdi. Gençkız buz gibi bakışlarını üzerinde sabitleyerek konuştu:
-Ne oldu? Anlaşma sağlayabildiniz mi o barbarlarla? Konuşması bittikten sonra da gözucuyla az önce yanında bulunan delikanlıya baktı bir an. Sonra gözlerini tekrar Kenosis’e çevirdi. Kenosis, ablasının gözlerindeki acıma dolu ifadeyi kaçırmamıştı. İşlerine bu denli burnunu sokması canını sıkıyordu.

O iyi bir askerdi. İyi bir liderdi, kitleleri etkileyebilir, bir sözüyle binlerce kişiyi bir anda ölüme gönderebilir ve bunu da gözünü kırpmadan yapardı. Ama  sözkonusu ablası olunca... Onun yanında kendini daima güçsüz hissetmişti. Babası öldükten, krallığın tamamiyle kendi kontrolü altına geçmesinden sonra bile... Belki de bu yüzden nefret ediyordu ablasından. Ama bir o kadar da korkuyordu aslında. Adlandıramadığı  hep bir tuhaflık hissetmişti onda. Hemen hiç gülümsediğini görmemişti ömrü boyunca. Yanlızdı ve yanına kimsenin yaklaşmasına da izin vermezdi. Bir kere bile sarıldığını hatırlamıyordu kendisine. Hep bir mesafe olmuştu aralarında belki de yaş farkından oluşan. Ama o mesafeyi de harzaman korumuşlardı. Sanki kardeş değil düşman gibiydiler.

Erkeklere olan ilgisini ilk o anlamıştı. Aslında bir tek o biliyordu ama bunun kentin ara sokaklarında, kapı arkalarında muhalif casusların fısıltılarıyla hızla yayıldığını bilemezdi tabi. Krallığın perde arkasındaki kişinin Plerosis olduğu dedikodusunun aynı yöntemle hızla yayılması gibi...

Eliyle gitmesini işaret ettiği delikanlı odadan çıkınca haritaların yayılı olduğu masanın başına geçtiler birlikte. Kenosis barbarlarla yaptıkları anlaşmayı anlatmaya başladı sonra heyecanla. Batıdan geleceklerdi. O güne kadar bu toprakların gördüğü en büyük güçle. Karşılarına çıkan herşeyi ezip geçeceklerdi. Doğuda ise Gargarianlar Amazonların çıkış noktalarını tutacaklardı. Böylece iki ateş arasında sıkışıp kalacaklardı bu vahşiler. Kaçmalarına izin verilmeyecekti. Kesin bir imha istiyordu.  Plerosis hiçbirşey söylemeden dinledi küçük kardeşini. Gözlerini haritaya dikmiş adeta yaşanacakları gözünde canlandırmaya çalışıyor gibiydi. Sonra konuştu:
-Onları fazla küçümsemiyor musun? Sayıca fazla olmamız onları yeneceğimiz anlamına gelmez. Unutma ki kadınlar şeytandır. Bu son cümleyi üzerine basarak söylemişti. Ve hatta Kenosis onun dudaklarında gülümsemeye benzer birşeyin gelip geçtiğini sandı bir an. “Biliyorum işte bu yüzden onları ezmek istiyorum” diye aklından geçirdi Kenosis ama söyleyemedi...
XXX

-Peki bunlara ne oluyor diye haykırdı Liyunda öfkeyle. Uzun zamandır doğudaki Gargarianlarla bir sürtüşmeleri olmamıştı. Onlara saldırmazlardı ve onlarda sınırlarını bilirlerdi. İstese bu dağlık bölgelerde yaşayan ilkel kavmi tamamıyle yokedebilirlerdi ancak şu an, hiç de uygun değildi yeni bir cephe açmak için. Yunanlılar artık tacizin şiddetini arttırmışlardı ve büyük savaş gittikçe yaklaşmaktaydı.  Gargarianlar küçük bir Amazon köyüne saldırmışlardı ve köyde epey bir tahribata yolaçmışlardı.
-Yunanlıların işi olmalı diye söze karıştı Kajol. Bize karşı kışkırtıyorlar. İzin verirseniz hadlerini bildirebilirim. Oldukça öfkelenmiş görünüyordu. Daha devam edecekti ki Liyunda sözünü kesti.
-Sana burada ihtiyacım var Kajol. Önce şu yunanlıların işini bitirelim daha sonra onlarla hesaplaşırız. Herşeyin zamanı gelecek. Birkaç saniye nefesini tuttu ve devam etti konuşmasına.
-Bu arada Valud hakkında ne düşünüyorsun? Böyle damdan düşer gibi bir soruyu beklemiyordu Kajol. Yine de yanıtlamakta gecikmedi:
-İşimize yarayacak gibi. Adam doğuştan katil. Kaçmak için fırsatı varken bunu yapmadı. Hatta savaşçılarımızdan ikisi hayatını ona borçlu. Bu yüzden bizimkiler saygı gösteriyorlar ona. Pek konuşmayı sevmiyor. Hakkında pek birşey alamadım ağzından ama burada kalmak istediğini ve bizimle birlikte savaşacağını söyleyebilirim. Sanırım seninle ilgili birşey ve aptalca erkeksi duygular. Liyunda gülümsemesini zorlukla bastırdı. Hoşuna gitmişti bunları duymak. Sonra rahatsız oldu hissettiklerinden. Konuyu değiştirmek için:
-Onu muhafız birliklerinde görmek istiyorum Kajol. Tecrübeli bir askere  ihtiyacın olacaktır. İtirazın olmazsa tabi diye konuştu. Kajol yüzünü buruşturdu. Aslında Valud’a saygı duymaya başlamıştı ama muhafız birlikleri seçkin Amazon askerlerinden oluşan elit bir birlikti. Orada bir erkeğin görev alması... Ama Liyunda’nın bakışlarındaki kararlı ifadeyi görünce itiraz edemedi.
-Nasıl isterseniz kraliçem demekle yetindi.

XXX

Pusuya düşürüldüklerini anladığında çılgına döndü Kajol. Gargarianlar sınırlarının çok ötesine kadar gelmiş olmalıydılar. Burası neredeyse kendi topraklarının ortasıydı. Daha çok kendi ihtiyatsızlığına kızmıştı aslında ama şimdi bunları düşünecek zamanı yoktu. Yüzlerce barbar ellerinde balta ve kılıçlarıyla önlerini kesmişti küçük bir vadide. Şimdi de yamaçlardan aşağıya gürültülü bir şekilde diğerleri inmeye başlamıştı. Az sonra çevrelerinde bulunan bu korkunç çember tamamlanacak ve bu acımasız canilerin arasında sıkışıp kalacaklardı. Çevrelerindeki kalabalık birkaç yüz kişi olmalıydı. Onlar ise sadece yirmi muhafız birliği askeri ve esirlerden ibaretti. Şehir için savunma mevzileri oluşturuyorlardı ve bu esirler mevziler için gerekli taşları taşımak için seçilmişlerdi.

Kajol gözlerini nefretle kıstı ve kılıcını çekti. O anda Valud’la göz göze geldiler. Valud başını hayır anlamında iki yana salladı yavaşça.   Sonra:
—Git dedi fısıltıyla. Kajol bir an anlamadı Valud’un sözlerini. Dev adam tekrar etti. Bu sefer daha gürdü sesi:
—Git buradan. Sen orada lazımsın. Hadi! Kajol anlamamış gibi baktı Valud’un yüzüne. Sonra başını yana devirerek soran gözlerle baktı ayaktaki adama. “çıldırmış bu” diye geçirdi aklından. Ama haklı olduğunu biliyordu. Bir küfür savurdu. Daha sonra da atını çevirerek yanındakilerle birlikte kapanmakta olan çembere doğru sürdü hızla. Onların kaçmakta olduğunu görünce Gargarianlar çemberi bir an önce kapatmak için koşmaya başladılar. Atlar ve insanlar arasındaki bu amansız yarış sona erdiğinde Kajol ve yanındakilerden birkaçı karşıya geçmeyi başarabilmişti. Diğerleri çemberin içinde kaldılar Valud ve diğer esirlerle birlikte. Bir süre giden atlıların ardından bakan Valud çemberin kapanmasından az önce Kajol’un geçebildiğini gördükten sonra arkasını döndü ve yavaşça kılıcını çekti. Az sonra çemberi geçmeyi başaramamış olan muhafızlar da yanına geldiler. Bu arada esirlerin bir kısmı ağlaşıp sızlanmaya başlamışlardı bile. Gemiden tanıdığı birkaç esire doğru keskin bir bakış fırlattı Valud. Adamlar Valud’un bir şey söylemesine fırsat vermeden harekete geçtiler. Taşıdıkları arabadan balyoz ve kazmaları aldıklarını görünce diğerleri de onlara katıldı. Gargarianlar ortalarına aldıkları bu küçük topluluğun; at üstünde on-onbeş Amazon ve ellerinde kazma ve odunlarla bekleyen otuz kadar adamın komik görüntüsüne bakıp birbirlerine gülümsediler. Savaşmayıp teslim olacaklarını sanmışlardı ama anlaşılan eğlenebileceklerdi. Savaşmayı seçmişlerdi. Çarpışma başladığında ise savaşın hiç de bekledikleri kadar eğlenceli olmadığını gördüler. Valud harekete geçmişti…

                                                                   XXX

Ateşin başındaki adamlardan biri şarap testisini kafasına diktiğinde bir hışırtı duyduğunu sandı önce. Bilincini kaybetmeden önce boğazına saplanan ve diğer taraftan çıkan okun ucunu görebilmişti ancak. Az sonra olduğu yere devrildi. Arkadaşlarının akıbetini görmeleriyle birlikte diğerleri de aynı sona uğramakta gecikmediler. Okların çıkardığı ıslık fırtınası dindiğinde adamlardan dokuzu da yerde cansız vaziyette yatıyordu. Ses bile çıkarmaya vakit bulamamışlardı. Çadırlarda uyuyanlar hala horultuyla eylemlerine devam etmekteydiler. Nöbetçileri bertaraf etmek Kajol ve adamları için zor olmamıştı. Böylelikle kendilerini güvende sanan Gargarian’ların kampının ortasına kadar sessizce gelebilmişlerdi. Valud’un yerde hareketsiz yattığını gördüğünde önce onu ölü sanmışlardı ama savaşçılarından biri yaşadığını işaret ettiğinde, tuttuğu soluğunu koyuverdi Kajol. Sonra eliyle diğer savaşçıları gönderdi çadırlara.

Büyük bir sessizlik içinde hareket ediyorlardı. Beşyüzden fazla savaşçıyla gelmişlerdi ve atların sesi duyulmaması için birkaç kilometre ötede bırakmışlardı onları. Bu kadar kısa sürede yanıt alacaklarını düşünmediklerini tahmin etmişti. Bu yüzden güvenlik önlemleri çok fazla olmayacaktı. Şimdi işte onlara çoktandır hak ettikleri dersi verme zamanı gelmişti. Önce çadırları ateşe verdiler Kajol’un emriyle birlikte. Neye uğradıklarını anlayamayan barbarlar çadırdan çıktıklarında Amazonların baltalarıyla tanıştılar. Bir anda kamp bölgesi vahşi bir katliama ev sahipliği yapmaya başladı. Canhıraş feryatlar ve uluma sesleri kapladı ortalığı. Ve Amazonlar durmadılar…

Valud’u bir arabaya yükleyip kamp bölgesinden uzaklaştıklarına gün yeni ağarmaya başlıyordu. Az önce korkunç feryatlara tanık olan bölgede artık bir inilti sesi bile gelmiyordu…

Eline sağlık.. Bir solukta okudum hepsini..

Kral Gashul hiddetle vurdu ayağını yere. Kan çanağına dönen gözlerinden alevler fışkırıyordu sanki şimdi. Tamamıyle imha edilen oğlu Jumal’ın ordusunun haberi yeni iletilmişti kendisine. Yunanlılarla yaptıkları anlaşma gereğince Amazonların önünü kesecekler, kaçmalarına izin vermeyeceklerdi. Ancak oğlu anlaşma hükümlerini iyi bilmesine rağmen buna uymamıştı. Onlara saldırmayacaklardı sadece durduracaklardı hepsi bu. Yıllardır onlarla açık bir savaş yapmamışlardı ve buna da gerek duymamışlardı. Ne Amazonlar onlara ilişiyor ne de onlar Amazon topraklarına adım atıyorlardı. Bu vahşi kadınların çok tehlikeli olabileceklerini biliyordu ve onlarla açık bir savaşı göze alamazdı. Ama güçlü yunan dostlarıyla birlikte olurlarsa onların hakkından gelebileceklerini biliyordu. Bu, bölgede tek güç olacakları anlamına geliyordu ve bu fırsatı kaçırmayacaktı. Ama oğlu Jumal emirlere karşı gelmişti. Gençliğinin verdiği heyecanla yasak topraklara girmişti. Ve kendisiyle birlikte ordusu da Amazonlar tarafından yok edilmişlerdi. Birkaç küçük köye düzenlenen baskınlar onu gereğinden daha fazla cesaretlendirmiş olmalıydı. Ama artık ok yaydan çıkmıştı ve iki ülke arasında savaş kaçınılmazdı. Acilen kumandanlarını çadırına çağırdı. Uzun zamandır bu tür seferlere katılmıyordu yaşı gereği ama anlaşılan ordusunun başına geçme zamanı gelmişti. O kadınlara bunu ödetecekti. Yunanlı dostları olsun ya da olmasın...

XXX

Kenosis habercinin verdiği mesajı gülümseyerek karşıladı. Küçük bir Gargarian kuvveti Amazon topraklarında imha edilmiş ve Kral Gashul ordusunu toplamaya başlamıştı. Bu düşmanlarının artık iki cephede birden savaşmaları anlamına geliyordu. Aslında kendi başlarına bile onların rahatlıkla haklarından geleceğini biliyordu ama şimdi işler sandığından daha kolay olacaktı. Keyifle gülümseyerek elindeki şarap kadehini dudaklarına götürdü. Kumandan Sirius’tan ordunun biran önce hazırlanmasını istedi. O en büyük savaş gelmiş, çatmıştı işte. Onları yokettikten sonra tabiî ki durmayı düşünmüyordu. Gargarianlar da yollarının üzerinde olacaktı ve onları da ezmekten kaçınmayacaktı. Bu toprakları barbarlardan temizlemeden Kalkedon’a dönmeye niyeti yoktu. Tarihin en büyük ordusuna sahipti ve 32000 yunan askerini bu dünyada durduracak güç henüz yoktu. Kumandan Sirius emirleri aldıktan sonra selam vererek odadan çıkmak üzere hareketlendiğinde içeri Plerosis girmekteydi. Kumandana gözucuyla bakarak durmasını işaret etti. Sonra da doğrudan küçük kardeşinin yanına kadar ilerledi. Yine siyahlar içindeydi. Tülden yapılmış elbisesi bedeninin tüm kıvrımlarını gizliyordu. Hiç makyajsız denilebilirdi ama yine de büyüleyici bir güzelliği vardı genç prensesin. Çoğu erkek için karşı koyulmaz bir güzelliği olduğu söylenebilirdi ama Kenosis için tiksindirici olmaktan öteye geçememişti hiçbir zaman. Hanedanın diğer erkek üyeleri için ise o erişilmezdi. Birkaç delikanlı geçmişte ona yaklaşmayı denemişlerdi ancak aşağılanmaktan öteye gidememişlerdi. Çoğu kez odasından gün boyu hiç çıkmazdı ama nasıl oluyorsa krallıkla ilgili her türlü gelişmeden anında haberi oluyordu.
Ve sesi… Bakışlarından bile daha etkileyiciydi. Konuşmaya başlar başlamaz insanı etkisi altına alıyordu. Öfkeden deliye dönmüş birini birkaç dakikada kuzuya dönüştürüveriyordu. Ve bunu yaparken ses tonunu bile değiştirmiyordu. Büyü gibiydi…

XXX

—Acele karar veriyorsun sevgili kardeşim dedi yine o duygusuz ses tonuyla. Kenosis şaşırmıştı ama çabuk toparladı:
-Ne demek istiyorsun dedi titrek bir sesle. Nefret ediyordu bundan. O konuşmaya başladığında sanki küçücük bir oğlan çocuğu gibi hissediyordu kendini
—Şu an saldırmak için uygun zaman değil diye devam etti siyahlar giymiş kadın. Bırak yoketmek istediklerin önce birbirleriyle savaşsınlar. Zayıflasınlar. Bir ordu kazanacaktır nasıl olsa. Ondan sonra da kalan orduyu biz temizleriz. Tane tane ve kısık sesle konuşmaya devam ediyordu gözlerini bir an bile küçük kardeşinin gözlerinden ayırmadan.
—Şimdi savaşmak bize çok şey kazandırmaz ama onlar birbirini yedikten sonra, biz de onları yeriz.

Kumandan Sirius kadının hemen arkasında olanları izliyordu. Bu kadında şeytani bir zeka vardı. “onun düşmanı olmak istemem” diye aklından geçirdi. Kenosis ise kaşlarını çatarak dinlemişti ablasını. Ve her ne kadar kabul etmek istemese de bu plan kusursuzdu. Yine yapmıştı işte. Onu başkalarının önünde küçük düşürmüştü. “Bir gün” diye düşündü, “bir gün seni ellerimle öldüreceğim.” Daha sonra da düşüncelerini okuyacağı endişesiyle gözlerini, ablasının gözlerinden kaçırarak yere dikti…

XXX

Kral Gashul dağlardaki kabilelerin habercileri ile görüştükten sonra daha bir keyiflenmişti. Muator, Zamek ve Puldani kabileleri de onunla birlikte hareket edeceklerini açıklamışlardı. Bunlar küçük kabilelerdi belki ama iyi savaşırlardı. Dağlardaki mağaralarda hayatlarını sürdürürlerdi. Yerleşik düzeni benimsemedikleri için de avcılıkla uğraşırlardı. Korkusuz savaşçılardı hepsi. Ve haber saldığı diğer kabilelerin de onlara katılacağını umuyordu. Amazonlar aslında tüm dağ kabileleri için bir tehlikeydi. Bu kadınların ne zaman kime saldıracağı belli değildi. Topraklarında bir erkek gördüklerinde çılgına dönüyorlardı. Üstelik çoğu zaman kendi toprakları dışında da saldırılar düzenlediklerini biliniyordu. Kendileri için değil belki ama bu dağ kabileleri için Amazonların oldukça can sıkıcı olduklarını biliyordu. Bu nedenle onları kendi saflarına çekmek hiç de zor olmamıştı. Artık bu vahşi kadınların kökünü kazımanın zamanı gelmişti. Öldürebildiğini öldürecek, geri kalanlarını da köleleştirecekti. Ve işin en zevkli kısmı da bu olacaktı adamları için. O vahşi kadınları ehlileştirmek…
Komutan Gelatre içeri girdiğinde Gashul bir masa üzerindeki geyik derisinden yapılmış harita üzerinde diğer kabilelerin liderleriyle görüşme yapıyordu, savaş planları ile ilgili. Aslında plan gayet basitti. Tüm güçleriyle saldıracaklar ve onları yerle bir edeceklerdi. Kendi ordusu ve diğer kabilelerle birlikte 7000’in üzerinde bir kuvvet olacaklardı. Savaşçılıklarını öteden beri takdir ettiği amazonlar için bu karşı konulmaz bir güç demekti. Artık yunanlılar da umurunda değildi. Onlara asla güvenemeyeceğini biliyordu. Bu yüzden de onlarsız devam edecekti. Bu neye mal olursa olsun…

XXX


—O nasıl diye sordu Liyunda endişeli bir ifadeyle.
—Adam domuz gibi diye yanıtladı gülerek Kajol. Baştanbaşa doğramışlar neredeyse ama hala nefes alıyordu gittiğimizde. Aslında yaşayacağına pek ihtimal vermemiştim ama… Bu sırada kafasını çevirerek yatakta yatmakta olan adama gözlerini çevirdi, daha sonra da kaldığı yerden devam etti
—İyi direniyor doğrusu. Başkası olsaydı çoktan ölmüştü. Litrelerce kan kaybetmiş olmalı. Bir gözünü de dağlamışlar. Artık tek gözle idare etmek zorunda kalacak yaşarsa eğer ama görünen o ki... Kajol daha fazla devam etmedi, sustu. Liyunda içini kemiren o garip, karmakarışık duygularla yaklaştı yataktaki adama.

Solgun görünüyor diye düşündü. Onu ilk gördüğü halde değildi tabi ki. Yunan heykelleri gibi diye düşünmüştü onu ilk kez çıplak gördüğünde. Kaslı vücudu ona hiç hissetmediği kadar çekici gelmişti. Güçlü ve vahşi… Oysa şimdi bir çocuk kadar savunmasızdı. Yüzünü buruşturarak inceledi yataktaki adamı. Vücudunda bulunan onlarca kesik hazırlanan bitki karışımları ile sıvanmıştı. Ve neredeyse teni görünmeyecek kadar çoktu bu bölgeler. Üstelik tahribat sadece vücuduyla sınırlı kalmıyordu. Kafası kazınmış olduğundan kafasının ortasından alnına kadar inen bölgede, rahatlıkla görülebilen derin yarık da dikkat çekiyordu. Yakışıklı bir adam sayılmazdı ama bu gördüğü için adam demek bile zordu. Yüzü artık tanınmayacak haldeydi. Sağlam olan gözü tamamen kapanmıştı. Dudakları patlamış ve darbelerin oluşturduğu morluklar yüzün neredeyse tamamını kaplamıştı. Ve sol gözünün olması gereken yerde şimdi ezilmiş ve su toplamış bir et parçası sarkmaktaydı. Liyunda arkasını döndü. Gözlerini Kajol’dan kaçırarak zorlukla duyulabilen bir sesle:
—Kurtarın onu dedi odadan çıkmadan önce…

İnsanlarınız tuhaf Aytunç; bir araya geldiklerinde insanda grotesk bir karnaval ortamına bakıyormuş duygusu uyandırıyor; Amazonlar, hadım savaşçılar, ürkütücü ablalar, eşcinsel komutanlar...

Buraya koyduğunuz her parçada ilgim biraz daha artıyor.

Ama çok hızlı gidiyorsunuz ve bence bazen soluklanıp kendinizi ayrıntılara teslim etmeniz; romanda gerçeklik etkisi dediğimiz o şeyi yaratan asıl detaylara, o gündelik ve tatlı yerlere de bakmanız gerekiyor. Bu haliyle büyük ve hızla gerçekleşen olguların peşinde gitmekten soluk alamıyor gibiyim. Hiç dünyaya, şeylere, karakterlerin görüş menzillerinde duran ve bir dünya kurmak için kaçınılmaz olan o küçük ama önemli şeylere dikkat etmiyorsunuz.

Teşekkürler.

Tekrar merhaba sevgili Şûmul,

Valud’u geçen yıl yazmaya başlamıştım ve halen devam ediyorum yazmaya. Başlangıçta, bir sonraki sayfada ne olacağı bilinmeden yazılmaya başlanmıştı. Klavye başına oturduğumda karar veriyordum yazacaklarıma. Bu yüzden kurguda zorlandığımı itiraf etmeliyim. Tempo yüksekliğini ben buna bağlıyorum biraz. Hızlı gittiğim konusundaki yorumunuza katılıyorum ama sanırım bu artık tarza dönüştü bende.
Detaylara daha çok yer vermem gerektiğinin farkındayım. Ama dediğim gibi

Bir sonraki öykümde özellikle buna dikkat etmeyi planlıyorum. Bu böyle başladı, sihri bozmayalım.

Teşekkürlerimle...

Dışarıya çıktığında kendini sıkıştırılmış bir mengeneden kurtulmuş gibi hissetti. Derin derin soludu. İçeride havasızlıktan boğulacak gibi hissetmi