Zamanın yitirdiği ve belki de hiç getirmediğiydin sen.
Hep sessizdin hep öfkeli…
Her adımın savruluştu
Her bakışının fiili yoktu.
Ve bahsedilecek bir sevdamız hiç olmadı.
Şarkı sonarlıydın
Üzülürdüm sonları yaşamaktan
Hep susardın ve asla anlatamazdın
çocuksu bir gülüş ve maviydi sevdiklerim
Sen kurumuş bir topraktın
Aklım sana gömülü, kalbim senden, harap ve çatlak
Yavaştın sen, ağır
Ve gözlerin
Gözlerin evcil bir yılan gibiydi
Beklide dedikleri gibi sadece yılan
Ama severken kimseye inanmamak bedavaydı
Başkaydı dünyan.
Ve bir aşka mesken tutamazdın beklide kalbini
Tutmak isterdim, kalbin olmasa da ellerini
Zamanın didiştiğiydin sen hala didiştiği
Hep ‘unut onu’ dediği
Zaman hem acıtırdı içimi
Hem söndürürdü ateşimi
Ve bir şeyler anlıyorum,
Yine zamanla.
galiba sen zamansın.