demek gidiyorsun,hadi git,
git ama;
beni bana bırakıp git
üşüyorum...
bu ıssız,soguk ve katrankarası gecede,
o yüzden üstümü ört,
beni sonkez sol yanagımdan öp,
ve öyle git.

hani bu akşam sonlar varya,
hani sonlarımı yaşiyorum ya seninle,
giderken sonkez arkana bak,
bizim sarkımızı tak,
ve öyle git.

öyle bişey yap ki!
yap ki beynimden yaşadıklarımızı sil,
ismini cümle dağarcığımdan çıkar,
hatıraları yak,
kafama sık,
ve öyle git...

yüzünün soğuk güzelligiyle,
masumca bir çiçeği tutarmış gibi,
acılardan bezmiş yüregimin,
enkazını yerden kaldır
ve öyle git...

lütfen git..
git ama ben uyuduktan sonra git,
gittiğini duymayayım,
cok sevdigimiz,
ikimizin ilk ve sonkez izlediği filmin sonunudaki ayrılık sahnesi gibi,
usulca ben uyanmadan git,
gece gözlüm,
beni gözlerinin karanlığına bırak,
işığı söndür,
kapıyı sonkez çarp,
bidaha dönmemek üzere çık,
ve...
yüzündeki o masum tebessümle,
öylece git...

yüzünde bin tefeci gülümsemesiyle
aklımın duvarlarına
kekeme sloganlar yazıyor
garip bir cocuk;
"yaşasın yaşasın maglupların zaferi"

saat bir bucuk
ve yıne
orda
o sokakta
nobeti bekleyen
bir asker değil
bir kumandan...
bin baska kumandan.......

Biliyormusun ney sevgisinden yoksunken geldin yanıma
Ah be....
Sen gidince geldi aklıma....
Halbuki sen benim için,nede güzel bahardın,
Boş ver değil mi kime ne!!artık zaten kimin umurunda..!

Tabi canım,
durup,bir kez olsun düşünür mü güneş?
hiç sorar mı ki batarken batıya.
düşündün mü?ışığımı silerken..!
ah be..
karanlıklar çöktü gene bir yanıma
galiba sen yok olunca..


Biliyormusun,bilerek olmadım yanında.
bahar gelmiş dostum ama güneş yok...
bos ver değil mi kime ne,artık zaten kimin umurunda..!


Batan güneş kadar mahzun...
karanlık kadar masumdun.....
ışığımı silerken aslında.


....dostuma hitaben......

Bitti mi, bu kadar mı ?
Tamda alışmışken kalemine.
Tamda alışmışken gözlerim,
kaleminden çıkan  o sihirli kelimelere.
Bitti mi , bu kadar mı ?

Kostak hüzünler, bıçkın duyarlılıklar, Ahmet Kaya ile Atilla İlhan'dan geçen hırçın fakat kendi içinde dağılan bir bakış...

Benim bakmak istediğim, bakılmasından pek hoşlanmadığım bir duyarlılık biçiminden yazıyorsunuz yazdığınızı, ama yine de sesinizi duyurmaktaki inadınız -ve ölçülmez ama 'samimiyete' benzeyen bir şey-, bakışı kendine çekmeye yetiyor.

Ama içimden bir ses şiirinizin başka bir yerde, başka bir kanaldan akarken büyüyeceğini söylüyor; şimdilik, denetimi zor bir ergen hiddetini biçim etmişsiniz. Durulup daha büyüyecektir inancındayım.

Saygılar.