hiç bitmesin istedim
ve kapadım yavaşça gözlerimi
toz pembe hayaller kurmaya başladım sonra..
ritmi ve akışıydım hayatın...
rüzgarında savrulurken saçlarım
bedenimi okşamasını hissettim ruhumun..
sonsuz nehirleri düşündüm
damarlarımda akmasıydı adeta kanımın..
yağmur ise gözyaşlarımdı..
dalgaların çarptığı kayaları hatırladım
kalbim kadar sert ve keskindiler..
karanlığı silen günışığıyla
açtım yeniden gözlerimi..
güneşti parlayan gözlerim
ve ben hayattım..
en son toz bulutları gördüm
onlar..pembesi gitmiş hayallerimdi

sizy aptınız beni böye, ey hayttt..  siz çıkardınız beni baştan..

Lütfen durmayın devamm devam...

Pagan duyarlılıklardan geçen Cadısal bir melankoli...

Olmuş, oluyor, olacak fiil çekimlerinin tümüyle cümleler kurulabilir buraya- ama yormayalım birbirimizi.

(Toz pembe hayaller, nedense öyle bir sarılıp sarmalanmış ki melodramın ağdalı belleğiyle, insanı kendini şiire kuşku duyarken yakalıyor apansız- fakat, 'geçiyor'.)

Mine söylemiş, ama tekrar sizi bize geri getirebilir: Lütfen, durmayın.

Teşekkürler.