Karanlık gökteki gümüş yuvarlak;
Gel anlat bana neler gördüğünü...
Öyle acıyarak bakma bana dostum,
Ben de biliyorum, öldüğümü...
Fakat sen benim rehberimsin artık,
Anlat kainatın ilahi tezadını,
Anlat ki görebileyim ölümün kanadını...
Kaç ölüme tanıksın, kaç yaşamda adın var?
Kaç kere denedin, doya doya ağlamayı?
Biliyorum, sen de dayanamıyorsun bu gidişe;
Ve ben senden daha hassasım, emin ol kardeşim,
Sn olduğunu bilmeden baktım:
"Kara gökteki gümüş güneşe..."
Ve ben senden daha yorgunum, emin ol kardeşim,
Aşina değildim ithama, imtihana...
İçim sıkılınca ruhum daralınca baktım:
"Kara gökteki gümüş mehtaba..."
Yazık ki kendi karanlığımda yittim...
Yazık ki daha başlamadan bittim.
Ve ben senden farklıyım, emin ol kardeşim, çünkü:
Henüz öldüğümü bile anlamadan,
Bu diyardan gittim...







Bu hayatımdayazdığım ikinci şiir, aslında hiç paylaşmayacaktım bile; sadece rahatlamak için yazıyorum zira...Ama burada rahat hissediyorum kendimi...
Daha önce Çatlakkazan'a yazmıştım, şimdi de buraya gönderdim, yorum bekliyorum...

İtiraf etmeliyim ki şiir okumam pek fazla şiirler benim için tabu gibidir, okuyunca kendimi insanların çok özeline giriyormuşum gibi hissettirir. Tesadüfen okudum ve yine aynı şeyi, ama rahatsızlık değil duygudaşlık hissettim. Sık sık ay ile gevezelik eden biri için güzel bir histi şiirini okumak.

Paylaştığın için teşekkürler..

@ Elros Amandil

Diğer şiirlerinizi okumak için sabırsızlanmaya başlayalı daha 10 dakika oldu..
Paylaştığınız şiir için teşekkürlerimi ve tebriklerimi sunarım!
Paylaşılan şiirinizin, yazdığınız 2. şiir olduğunu belirtmişsiniz.. 1. ve 3. şiirinizi okuduktan sonra kaleminize dair daha net yorumlar yapılabilir..

2. şiirinizi okuduğumuz gibi, 22. ya da 222. hatta varsa 2222. şiirinizi de okumak dilekleriyle..

Sevgilerle..

Yorumunuzu okuduktan sonra bir kaç düşüncemi affınıza sığınarak belirtmek istiyorum değerli rapunzel.. düşüncelerim siz merkezli değildir! toplumsal bir sorun olarak görmekte olduğum bir konunun kulaklarını çınlatmak istiyorum!

Açıkçası; yıllardır anlamaya çalıştığım ama bir türlü anlayamadığım bir nokta var yazınsallıkta..

İnsanlar şiir okumayabilir.. insanlar hiç bir şey de okumayabilir..
Ama insanlar yazılan 'özel' diye niye şiir okumaz! İşte bu nokta benim için büyük bir soru işareti! Bence; tabulaşmış bir alışkanlıktır şiirin özel nedenlere bağlanıp okunmaması! Yanlış bir alışkanlık! Hep şunu düşünmüşümdür; Acaba bu alışkanlık, sadece bizim Ülkemize mi ait? Diğer toplumlarda ki okurseverler de ''aaa gerek yok okumaya, şiirmiş, özelini hiç öğrenmeyelim şimdi'' diye mırıldanıyorlar mıdır ki? Etrafımdaki insanların çoğu şiir okumamalarını aynı nedene bağlamakta! Özelmiş?
Elbette şiirde özel, ve öznel kelimeler bulunmakta.. Ama bu okumamak için bir neden mi?
Şunu düşünün;
Günlük gazetelerin arka sayfalarındaki 'kim-kimi', 'kim kim ile', 'kim kimde', 'kim kimden', haberlerindeki cümlelerin altını çizen insanlık,
Magazin programlarının  tekrarını bile izleyen insanlık,
Dedikodu ve demedikodu'dan dolayı kafası ağrıyan insanlık,
şiir okumama nedeni olarak -güzel- düşündüğünü sanıp, özel nedenlerden dolayı şiiri %100 kişiselleştirip kendinden dışlayabilir mi? Bu ne kadar doğrudur?
Toplum olarak -şiirdeki içerik- dışında ki özel olan her şeyi inanın bir şekilde öğreniyoruz, ya da  biliyoruz..
E lütfen şiir de okuyalım da, bilmediğimiz özel olan başka bir şey kalmasın..

Sevgiler..

Doğru söze ne denir? Elbette bir savunmam yok savınıza boyun eğiyorum, ancak bahsettiğiniz kadar umutsuz bakmıyorum, elime geçen her şiiri okurum elimin tersiyle atmam kenara. Özel olarak ilgilenmediğimden kastımdı.

Toplumsal bir konuya değinmek istedim değerli rapunzel.. Sizin şiire ya da yazıya olan ilginizin farkındayım.. Lütfen alınmayınız! Sözüm gerçekten size değil-di.. (-ki bunu mesajımda belirtmiştim) Eğer üzerinize aldıysanız mesajı, ya da bana kırıldıysanız özür dilerim! ö-zür di-le-rim;)

Saygılar;)

Hiç şaşmaz zamanım benim..
Dört harfim ben, ve iki hece...
Belki bir oyun, belki de bilmece...
Kainatla eştir yaşım, bunu bil önce;
Ve sevilmediğimi de bil, çünkü,
Dünya döndükçe taşırım ağlayarak:
Bir lanetli yükü...
Sizi benim kadar tanıyamaz hiç kimse..
Ve siz de olduğunuz gibi davranırsınız:
Ben gelince...
Katiller, yalancılar, ve iftiracılar bir de,
Hepsini görürüm, ağlarım her geldiğimde...
İnsanlık böyle çünkü, sevginin esamesi yok!
Riyakarın, sahtekarın sırtı pek, karnı tok!
Savaşlar, planlar, devlet ve siyaset...
Hepsi de ölümlüleri ayırdı ve ayıracak;
İlelebet..
Dört harfim ben,ve yalnızca iki hece,
Benim adım...
Gece....


İçten yorumlarınıza teşekkür ederek bir tane daha denemeyle dimağınızı kirletiyorum, kusura bakmayın lütfen...

Bu kirletmekse, lütfen daha fazla kirletmeye devam ediniz! Kusura bakmayız lütfen..
Gece gündüzün eşit olduğu ya da olmadığı her yerde, gece için yazılanlar gündüz için de yazılabilir! E gece gündüz bazen eşittir! Güzel anlatmışsınız bazen olmaması gereken olanları! Şiirinizi sevdim! Her hangi bir gün gündüz'ü de kelimelerinizle köşeye sıkıştırmanızı bekliyorum;))

Kaleminize Sağlık!

Sevgi-ler! Saygı-lar!

İçten yorumların için teşekkür ederim duman, yazdıklarımın okunuyor olduğunu hissetmek gerçekten güzel...
Vaktim oldukça yazmaya devam edeceğim, ve buraya da...