... Saçlarımın siyah gölgelerle birleştiği yer, yavaş yavaş ağırlaşıyor;beynim, düşüncelerim... Zihnimdeki boynuzlu yaratıklar mutlu olsun, koşamıyorum tutuyor beni gölgeler. Saç diplerime ulaşırken karanlıkta kayboldu saç tellerim, benden bağımsız büzüldü dudaklarım. O da ne, gülüyor muyum, neden?...
Göz kapaklarım daha bir ağır, zorlanıyorum bakmaya. Kirpilerimde kılıçkalkan kendini savunan tomurcuklar, onlara eklenen yeşil rutubetin nemi...
Şimdi yapışkan karanlık daha bir ıslak!
..Yüzümün tek kısmı aydınlandı nasıl?...
Hareketlerim serileşti, başımı kıpırdatabiliyorum. Ve bir ses, metal bir ses... Bir makas kimin elinde? Saçlarıma yapışan karanlıkları kesen de kim, bu riski göze alan... Her kestiği karanlık onu esir alıyor, makasa oradan ellerine bulaşıyor, yoğunlaşıyor devam ediyor...
"Hayır hayır devam etme, bu oyunu oynama" yüzümde haritalar çizen ıslaklık... Benim yüzüm aydınlanırken onun yüzü kararıyor, dimdik duruyor önce karşı koymuyor... Kim bu benim yerime ölümle resim yapmak isteyen, neden (?)
Ben öne giderken o arkaya gidiyor, "Bırakın onu beni alın o ...benim, Dur!.." Bir öpücük, masum, kuru ve sevginin renkleriyle dolu, karanlık içinde parlayan tek şey...
-Savaş mı gerek?
-Evet...
İkiye karşılık binlerce kötü yaratık, yeter mi onun ilahi bakışları, açık pembe kalbin pırıltısı...(?)
...Bir iki üç...
Daire oluşturan şeytanın hizmetkarları,
Eteğime yapışan kıskançlık çamurları,
Her çığlıkta kanımı emen kötülük yaprakları,
Çaldıkları bestelele kötülüğün savaşçıları.
...Tek bir şans...
Kötülüğün sultanları yaklaşırken adım adım, tek bir sözü kurtarıcımın: "Sevginin ışığı yıkar bütün karanlığı!" Kollarımı sıvamış yakarken (!) karanlığı en temiz sevgimle, o şehit oluyor. Göz yaşlarım sevgimle birleşip temizliyor karanlığı.. Son hamlede beynimden akıtıyorum karanlığı, sembolleşmiş gökyüzüne...
Sabitleşti karanlık havada asılı... Kurtarıcım gülümsüyor bedeni yerde, ruhu parmaklarımın ucunda ben ağlıyorum, makas sesleri boynuzlu yaratıklar ben çoktan imzalamışım antlaşmamı şeytanla, onun zifirine karşılık bir tebessüm, masum bir öpücük yeter mi, yeter mi fani bir kurban!
...Umut tarlasında yetişen siyah çiçeğin zehri, esir etmemeli bedenini...
Ya ben ya kendi, kabul eder mi? En büyük savaş yeni başlıyor, ben değil, o değil, hiç bir fani değil; lanetli gölün suyundan çekip kurtarmak onu şimdi... -ben zaten oradayım!- Meydanda etrafı çevirmiş devler, tek gözlü yaratıklar, ölümcül naraları... "Kabul etmese gelir miydi yanına, verir miydi hayat suyunu dudaklarına?..."
Bir mızrak sol omuzumda, kanım siyah korunuyorum şeytanın hırsıyla... Soluklarımdan duyamıyorum: Sen misin o yoksa, al beni gitmek istemiyorum savaşacak mecalim yok bu yaratıklarla! Bir iksir savaşın ortasında yükseliyorum havaya, ben karışmışım gecenin karanlığına, savaş diye bir şey yok sonuç imzalandıktan sonra...
Beklemek istersen bekle, bir yolunu bulup geleceğim, isyan borularım şimdi kırıldı ama bir yolunu bulup kim bilir?...
SON |
