Sevgili Arkadaşlar;

Aşağıda okuyacağınız metin, tarafımdan bir yazarın ağzından yazılmıştır. (Anlatmak için az, fakat oynamak için yeterli olduğunu düşünüyorum.) Zamanının geldiğini söylediğim oyunun kuralı ise, söz konusu yazarın adını bilmekten ibaret. Yazarın adını ilk bilen, ikinci soru metnini de girecek olan üyemiz olacak. Uzunluk önemli değil; ister yüz kelimede, ister beş yüz kelimede anlatın. Böylelikle sadece evde oturup kukuma kuşu gibi ciddiyetle yazmanın dışında, oyun oynamaktan da hoşlanan kalemler olduğumuzu -ne gerek varsa- dünya alem bilecek.

Hepimize kolay gelsin.

ÖTEKİ SONSUZLUK

         Beni sonsuz odalı bir eve kapattılar, tam zamanı bir türlü anımsayamıyorum. Evin ne dışarı, ne de herhangi bir başka uzama açılan bir penceresi var. Evin duvarlarının tamamı tavana kadar yükselen düzenli kitap raflarıyla kaplı. Salt kitaplardan bir duvar olan bu kapalı, zamanı ve uzamı süreğen genişliğiyle silen odalardan menkul labirent mekanda–sonsuzluklarını sayılamayacak kadar çok kum tanelerinden alan çöllere benzetiyorum onu-, ne beklediğimi bilmiyorum. Ya da, bir şey isteniyorsa şayet, benden ne istendiğini de bilmiyorum. Beni buraya kapatanlardan hiçbirini görmedim. Fakat uyuyamadığım kimi geceler, siyah camdan bir ayna gibi kendi düşüncelerim dışında hiçbir şey yansıtmayan bir karanlığın içinde, kalabalık sesler duyduğum oluyor bazen. Bu binlerce, fakat hiçbiri bir diğerini gölgelemeyen seslerin tınısını değilse bile üsluplarını tanıdığımı sanıyorum. Ve, kendimi kendim gibi değil de uzun ve karanlık bir koridorun sonundaki aynaya yansıyan bir başkası gibi hissettiğim kimi tekinsiz anlarda, bu kalabalık fakat benzersiz bir biçimde de ayrışık seslerden biri, kendi sesim de diyebileceğim o –artık- yabancı sese çok benziyor. Çoğunlukla gösterişli ve tumturaklı söylevler çeken bu sesten hoşlandığımı söyleyemem ama, yine de, ona katlanmam gerektiğini seziyorum. (Ona katlanıyorum.)
         Yemeklerim, uyandığımda alt kattaki –kıvrımları yumuşak fakat uyumlu bir devinimle sonsuzluğa akıyormuş gibi görünen- Barok dönem gösterişli mobilyalarla döşenmiş devasa salonda beni bekliyor. Oysa, şimdiye kadar ne bir hizmetçi, ne de bir uşak görmüş değilim bu tuhaf evde. Akşamları ise, evin sonsuz duvarlarından sızan, hafif fakat kişinin tüm zihnini uyuşturan sonsuz bir müzik duyuyorum. Bir kaplanın gövdesi kadar ılık, bir aynanın uzamı kadar da derin ve hayali yüzeysellikteki bu düşsel müzik, her gece bana eşlik ediyor. Burada canımın sıkıldığını söyleyemem. Sonsuz odalı evin sonsuz kütüphanesi bana fazlasıyla yetiyor; uyumadığım zamanların neredeyse tamamını, bu sonsuz kütüphanenin sonsuz kitapları arasında, sonsuz sayfalar ve satırlar boyu süren sonsuz bir okuma ve yazma mesaisine adadım. (Değişen bir şey yok!) Her duvarda aşağı yukarı beş bin kitap olduğunu düşünürsek, -eğer böyle bir şey mümkünse- duvarlardan da sonsuz sayıda olduklarını iddia edebileceğim bu kitaplardan, henüz hiçbirini bitirmiş değilim. Dışarıdan bakıldığında her biri üç yüz sayfalık bir kitaptan daha kalın görünmeyen bu ağırbaşlı kitaplar, sayfalarını açıp okumaya başladığımda (Ki, sayfaların hiçbirinde sayfa numarası yok ve bir sayfayı bitirmeden bir diğer sayfaya geçemiyorum.), nasıl olduğuna akıl erdiremediğim bir biçimde bir türlü son bulmuyor; evin sonsuz duvarları, her biri sonsuz bir okumayı barındıran sonsuz sayıdaki sayfanın sonsuz yükünü de çeker görünüyor.  
         Buraya geldiğimden beri –biraz önce de değindiğim gibi- durmaksızın okuyor ve hikâyeler yazıyorum. Kendi adını başkalarının adları altında silerek yazın tarihinde alçakgönüllü bir yer edinmiş olan ben –belki de çoktan unutulmuşumdur-, bu yabancı evin odalarında şimdiye kadar bildiğim hiçbir yazara nasip olmamış bir şeyi başardım: Ben, yazdığım her hikâyede sonsuzca silinip sonsuzca varım şimdi! Kendi adımı yüzlerce kez yazdığım bir hikayede bile, varlığımın bir kez dahi sezdirilmediğine ve aynı hikayenin, varlığımın damgasıyla hunhar bir zarafetle ezildiğine yemin edebilirim. Tanrının yüzünü onlarca kuştan tek bir yüz olarak hayal eden o Acem şair gibi, ben de, kendi adıma kendi adımın yokluğunda kavuşabildiğimi –nihayet- söyleyebiliyorum işte!     
         Ben, ?. Buradayım ve her geçen gün geldiğim yeri biraz daha unutuyorum. Okumanın ve yazmanın sonsuz gibi görünen – ve istenen- esareti hâlâ sürüyor. Bir zamanlar kördüm, fakat artık değilim. Gözlerim –şükürler olsun ki- kelimeleri ve şeyleri seçebiliyor. Okuyor ve bekliyorum; sonsuz sayıdaki duvarın tuttuğu bu sonsuz kitaplar bir gün bitecek, bundan hiç kuşkum yok. Fakat kaygılanmıyorum: Unutmamalı ki, asıl zihnin kitapları sonsuzdur; kişi, okuduklarını ve yazdıklarını unutacak dahi olsa, belleğin hayal gücüyle tuhaf ve kavranamaz bir dansa kalktığı o yerde; okunmuş ve yazılmış tüm hikayelerin bir gülün katları gibi sonsuzca açıldığı o başka sonsuzlukta, beni çeşitlemeler ve esinlerden oluşmuş öteki kütüphanenin beklediğini, sonsuzluğun ötesindeki o sonsuzluğun çok daha gerçek ve büyülü olduğunu biliyorum.
         Ben ?, bir kez daha, öteki sonsuzluğu umuyorum.

Kaç gündür zevkle okuyorum, düşünüyorum ama çook tanıdık gelmesine rağmen bilmiyorum. Acaba, yazarı kimdir?

Cevabı bilen var mı arkadaşlar? Heyy!..

Philip K. Dick?

Kilgarvan, cümlelerinin ilk harflerini sıraya dizince BORGES çıkıyor ortaya. İşe bak, resmen cevabı yazmışsın. Lafla da iş yürümez ki. Gariptir, ben de, Büyük Hazine filmindeki bulmacalar gibi zor bir bilmece soracaksın sandım. Ama ben üstteki yazıyı bile okumadım. Rahat bir nefes alamam bulmaca görünce. Ve soruyu asıl çözen sen olduğuna göre devamını da senin getirmen gerek. Artık icabına bakarsın. Ne de olsa yazmayı seven bir insansın.

Bak ben de bir bulmaca yaptım. Bir de sen çöz. Kimin adını yazdım?

Sorunun asıl hakkından gelen sensin. İşin özünde cevabı sen buldun. İş senindir. Şumul da devamını senin getirmen konusunda fikrini beyan edecektir umarım.

Ülkemden standart entellektüel maceraları. Bilgi var aksiyon yok, o da güzel Yazın gitsin bre, hiç hiç olmadı google`dan sevdiğiniz bir yazara ait alıntı bulmak zor değil kopyala yapıştır yaparsınız. Ben de böyle forum oyunlarını sevmem ama niye atıldıysam artık ortaya...

şumulu beklemek gerekiyor...

BORGES.

Heyy yaşasın çok sevindim. Metni ilk okuduğumda yazmalıymışım. Sırayı kaçırdım ama neyse. :- )

Şumul neredesin? (Evet bekleyelim..)

Kilgarvan! Ve şu kısa mesajdaki ipucu, çok zekice. Çok güldüm, harika..


Falas, senin sorduğun  bu kişi 'felan sitenin felan yöneticisi değil mi' acep

Neyse bekleyecektik değil mi?

raskalnikov'a gönderme yapmak istemiştim o baslıkla.

Sana kesinlikle katılıyorum Kilgarvan.

Üstüme alınıp yazdım.

Oyunun kurucusu Şumul olduğuna göre...

Borges doğru cevap arkadaşlar; Kilgarvan bildi anlayacağınız, ama ben, ne yalan söyleyeyim bilmenin bu biçiminin Kilgarvan'ı oyuna bağlayıp bağlamayacağını bilemedim.

Ben onu 'şimdilik' oyun dışı bırakıp -hem söz de verdi sonra oynarım diye- Borges'in adını doğrudan yazan Falas'ı oyuna devam etmesi için ikna etmekten yanayım.

Falas?