Dünya ayaklarının altında sabitlenmişti sanki. Duyuları o an için iflas etmiş gibiydi. Görebildiği tek şey karanlıktı. Sonra derinlerde bir yerde bir ışık tohumunun filizlendiğini fark etti. Karanlık aralanıyordu.

Buraya nasıl gelmiş olabileceğini düşünmeye çalıştı. Sonra bir şey hatırladı. Mehter takımının davullarından çıkan ezgileri bastıran korkunç bir kükremeyi. Fil kükremelerini. Bunun, aklına gelmesiyle, birkaç şey daha belirdi kafasında. Ortaya çıkan kan gölü,askerlerin korkusu,”dost”larının onlara ihanet edişi, çığlıklar, feryatlar, haykırışlar…SAVAŞ.

Işık, büyümeye devam etti. Karanlık aralandı, aralandı, aralandı. Ta ki bulunduğu yere loş bir aydınlık hâkim olana dek. Duyularının izin verdiği ölçüde nerede olduğunu çıkarmaya çalıştı. Bir tünele benziyordu burası. Garip bir tünel. Çapı en fazla bir metre olabilecek kadar dar bir tünel. Nerede olduğunu anlayabilme umuduyla bakışlarını yukarı çevirdi bu sefer. Ama bu daha da fazla kafasını karıştırdı. Tünel diye tanımladığı bu yerin bir tavanı yoktu. Onun yerine, yoğun bir sis hâkimdi tavanın olması gereken yere. Belki de bu yerin-tünelin- tavanı sisti… Sağındaki ve solundaki duvarlara baktı. Kesinlikle harika bir işçiliğin ürünü değildi. Sular tarafından aşındırılmış gibiydi ve her yanı girinti-çıkıntılarla kaplıydı.

Duvarlardan da nerede olduğunu çıkaramayınca ileri doğru baktı bu kez. Tünelin sonunda, odayı bir miktar aydınlatabilen ışık vardı. Bu mesafeden minicik bir nokta gibi gözüküyordu ışık. Başka yapabileceği bir şey olmadığını fark etti ve ileri doğru hareket etmeye başladı.

Üç metre kadar bir mesafe vardı artık ışıkla arasında. Gözlerini tamamen kapatmak zorunda kalmıştı zira ışık çok büyük bir aydınlık veriyordu. Yine de, iki elini açtığında, duvarlara değebileceği kadar dardı tünel. El yordamıyla hareket etmeye başladı. Işığın bulunduğu yere gelince, bir şeyler olması için umut ediyor ama aynı zamanda da korkuyordu.

Sonunda, gözleri kapalı olduğu için, farketmese bile ışık kümesinin içine girmişti. Aniden göğsünden bir acı spazmı geçince refleks olarak gözlerini açtı. Işığın verdiği aydınlıktan dolayı gözleri acımaya başladığında ise tekrar kapadı. Bekledi, bir şeyler olması umudu ve korkusuyla. Yine bir acı ve kasılma hissetti, ama bu sefer göğsünde değil tüm vücudunda. Sonrasında yükselmeye başladığını fark etti. Yükselmeye devam ederken, acı daha da yoğunlaştı ve iki büklüm olmasına neden oldu.Refleks olarak tekrar gözlerini açtı. Işık tahammül edilebilecek gibi değildi. Ve bu sefer, gözlerini, kapatmaya çalışsa dahi kapatamadı. Vücudundaki yoğun acı ve gözlerindeki, ona sanki yanıyormuş gibi gelen ızdırap bilincini kaybetmesine yol açtı. Fakat bilincini kaybetmeden önce, işlevini hâlâ yerine getiren kulakları, bu yoğun ışığın içinden gelen seslerin fısıldadığı kelimeleri anlayabildi.

Padişahın,onu beklediği odaya geldiğinde, Mahmud, hükümdarın ulağa “çıkabilirsin” işareti yapmasını gördü göz ucuyla. Şimdi odada yalnızca ikisi vardı. Bir süre sükûnet korunduktan sonra Bayezid Han sessizliği bozdu. “Selam-un aleyküm ey Mahmud, Allah’ın rahmeti üzerinde olsun!”dedi gür bir sesle. Yeniçeri Ağası gürbüz Mahmud’da, heybetli görünümüne yakışan bir sertlikle selamı geri iade etti.    “ Ve aleyküm selam, kudretli Osmanlı Padişahı Bayezid Han. Rabbim sizin gibi bir padişahı başımızdan eksik etmesin! ”

Osmanlı Hükümdarı Yıldırım Bayezid bu selamlaşma üzerine resmiyeti bırakıp, Mahmud’a emir vermek için ağzını açtı. Kurduğu cümle ise tam da Yeniçeri Ağasının tahmin ettiği gibiydi. “Tekrar ve derhal İstanbul’a doğru harekete geçmeliyiz. Orası bizim olmalı! Yarın tez elden Kapıkulu Askerlerini haberlendirip onları hazır etmelisin! “ Mahmud bunun üzerine başını salladı ve hükümdarın buyruğuna itaat ederek, “Emredersiniz sultanım! ” dedi sert bir sesle. Teçhizatlarının, özellikle toplarının, İstanbul surlarını yıkabilecek güçte olmadığını biliyordu lâkin bunu hükümdara açıklamanın beyhude bir çaba olduğunu da yadsıyamazdı.                                                        

Mahmud yirmi üç yaşında yağız ve gürbüz bir delikanlıydı. Kendi deyimiyle her Türk oğlu Türk’te bulunması gereken bir palabıyığı vardı. Sultan Murad hükümdarlığında da bulunmuştu. Daha on altı yaşında iken Hüdavendigâr komutasındaki Kosova’ya düzenlenen savaşa katılmıştı - o korkunç topların kullanıldığı ilk savaşa. Mahmud, Sultan Murad’a aşırı derecede bağlı bir yeniçeriydi. Kosova Savaşında zafer kazanmaları üzerine o da çılgınlar gibi sevinmiş fakat sonrasında hükümdarın,Sırp Kralı Lazar’ın melun damadı Miloš Obilić tarafından savaş meydanında haince bıçaklandığını öğrendiğinde fevkalade üzülmüştü. Akabinde bir hafta boyunca kışladan dışarıya adımını atmamıştı.(Milos’un parçalanmış bedeninin ona büyük bir haz vermesi dışında) Sonrasında Bayezid Han tahta geçtiğinde, Lazar’ın oğlu Lazaroeviç’in kız kardeşiyle(Maria) evlendiğini öğrendiğinde, büyük bir öfke duymuştu padişaha. Aslında bu iyi bir gelişmeydi zira Osmanlı-Sırp dostluğunu kurmuştu lâkin Mahmud’un profesyonel bir siyasetçi olduğu söylenemezdi.Duyguları daha ağır basıyordu.

18 Cemaziyülevvel, Edirne 798

Sabahın ilk ışıkları Mahmud’un istirahatgâhına vururken, o çoktan uyanmıştı bile. Hatta askerleri dahi hizaya sokmuştu. Hepsi, henüz ne yapacakları söylenmemiş olsalar bile, biliyorlardı İstanbul’u kuşatacaklarını. Mahmud da bunun farkındaydı. Zira hepsi mutluluktan sırıtıyordu ve tabloya bakıldığında heyecanı görememek mümkün değildi. Az bir zaman sonra padişahın buyruğu üzerine yardımcı birlikleri olan Azap’lar ve de ordunun en büyük bölümünü oluşturan tımarlı sipahiler de birliğe katılırlardı. Mahmud bunları düşünürken piyadelerden sakalar da Kapıkulu Piyadeleri’nin yanlarında mevkilerini aldılar.