Yeni

ghost_im · **Yeni 01.11.2008, 19:52**

Başlığa "yeni" diyerek giriş yapmışken "bir taşla iki kuş vurmak

" istemiştim. İnşallah başarılı olmuşumdur.. her ne kadar kuşları çok sevsem de

Şöyle bir yerden dikişi tuttursak gerisi gelir.. diyerek giriş yapayım. Bu günlerde ne ben, ne de etrafımdakiler pek iyi değiller! Nedeninin bir noktayla son bulacağını bilmediğim için şöyle biraz "huzur" katayım dedim ortama. Minik bir tebessümle daha kontrollü nefes alan ve daha sıcak düşünen insanları özledim şimdilerde..
Bir kağıtla bir kalemin masada duruşunu izlemeyeli çok olmuştu. Farkında değildim aslında! Her şey olduğu yerdeydi ama ben olmak istediğim yerdeydim hep..! Bu kez dedim.. olmak istediğim yerde soluklanayım. Şöyle bir heyecan katayım dedim, yüzü solmuş ruhuma, rengi kaybolmuş bedenime..
İzlemeye koyuldum...
Öyle bir kaç saniyeyle kurtulacağım bir istek değildi bu! Uzun uzun izlemek istedim, nefes alış verişimin tadını çıkarırken..! İzlerken ruhuma masaj yapıyordum, bedenimi boyuyordum eskiden.. eskiyi de yâd etmiş olurum diyerek daha bir şevkle izlemeye koyuldum. Gördüklerimi bir bir anlatacağım, sabırsızlanma, derince bir nefes al..! Bembeyaz bir sayfa ile bir kalem değildi elbet gördüğüm! İzlerken daha en başından şöyle bir rahatladığımı farkettim. Sonra o kağıt parçasını elime aldım.. ve bir isim verdim. Ruhum verdiğim ismi duyunca daha da heyecanlandı: Yaprak...
Yaprak'ı elime alıp şöyle incitmeden çevirdim, bir o yana, bir bu yana..! İzledikçe daha da rahatladım, uzun uzun soluklanmaya başladım... Ardından nazikçe bıraktım Yaprak'ı.. Derken üzülmesin diye kalemi elime aldım.. ilk önce şöyle biraz üzüldüm kaleme bakınca..! Sonra düşündüm, ona sevdiği bir isim verirsem belki üzülmem.. belki kalem de üzülmez! "Elma" diye seslendim içimden. Elma dediğimi duymuş olacak ki Yaprak, şöyle biraz yerinden oynadı. Hayır hayır, açık pencere veya esen bir rüzgâr yoktu. Bu Yaprak'ın kendisiydi. Şöyle "içim okşandı" desem yeridir. Pamuktan örülmüş bir evin içindeymişim gibi..
Elma hâlâ elimdeydi, benimle bir bütün olmuş gibi. Onu da okşadım elimde biraz, hissettim derin soluklu bir his... Sanki izlediğim Elma ile Yaprak bana sesleniyordu. Elma'yı elime alıp Yaprağa şöyle "izin ister gibi" baktım. O da bekliyormuş gibiydi benden bu isteği... Başını okşadığımda şımaran bir bebek gibiydi Yaprak. O kadar sevimliydi ki anlatamam... Derken Elma denizi görmek istedi.. Yapraksa "buyrun" demekle yetindi. Elma, kıyısında güzel ağaçların olduğu bir sahil istediğini bastıra bastıra söyledi sonra. Çizmeye başladım, saatleri bulan bu hoş buluşma anından sonra.. izledikçe akan zamanı içtiğim suya benzetirken küçük tebessümlerle çizim yapıyordum Yaprak'la beraber, Elma'nın yardımıyla..

İnanılmaz huzur dolu olduğumu daha izlerken farketmiştim ama her şey bittiğinde daha da güçlü hissettim ruhumda... Sanki benim istediğim "huzur" beni uzunca zamandır orda bekliyor gibiydi... Ben, bekleniyor olduğumu o an daha derinden hissettim.. "Beklemenin acı verdiği"ni de duygularıma ekleyerek yaşadım o anı..! "Huzur"la işte böyle buluşuyoruz her zaman... Benim kalbimle bütünleşen ve hiç gitmek istemeyen bir hali oluyor hep içimde. Ama gitmesi gerektiği günler oluyor. Giderken de ardında yeni Yaprak'lar bırakıyor yepyeni Elma'lar salıveriyor dört bir yana..
Bir de.. her kitap okuyuşumda aklıma geliyor Yaprak.. her sayfayı çevirişimde özlüyorum önceki Yaprak'ı..! Elma ise hem aklımdan çıkmıyor hem de cebimden.. nerdeysem o da benimle. Onunla her yerde buluşabiliyorum üstelik.. İşte o zaman Yaprak daha da değerli geliyor bana... Sesleniyorum Yaprak yanımda değilken, içten bir seslenişle; ahh Yaprak bir de sen olsaydın yanımızda! İşte "huzur" böyle gelip gidiyor benim bedenimdeki sokaklara...
Sahi, siz de "huzur"la buluştunuz mu son satırlarımda... Yeni bir "huzur" değil bu gelen.. sen de bilirsin! Hani eskiden beri olan ama hiç eskimeyen hep "yeni" kalan bir arkadaştır o... İsminde bile "huzur" vardır bir de.. unutmadan!