bir damla suya sıkışıyor şu hayat

o suda yüzüyor sıra sıra gemilerim



YOLCULUK 4: ZAMANIN HÜZÜNLÜ DİLİMLERİNDEN TAZE SIKILMIŞ GÖZYAŞINDA YOLCULUK



BİRİNCİ YÜKLEME

-KENDİME-



NUR TOPU YALNIZLIĞI



bir eylül gecesi...



gözlerime ektim seni küçüğüm

kıraç bakışlarımda biçtim

sürgün veren serzenişlerini

içimden kalkan gemilerime yükledim



gecenin demlerinde sarmalanmış hüznün yanışı

titrek ellerimin arasında yüzün

kuru sahillerime dalga misali çarpışlarda

yeşil denizlerimde batışı silüetin

bıraktım ışıltılı deniz kabuklarına

damla damla döktüm avuçlarıma



bir nefes daha çektim

dumanında süzülüyor hüzün yüklü gemim

salındı avuçlarımın arasına

pruvasında pilli bir bebek gülüşü

güvertesinde umutlardan şezlonglar

üzerlerinde düş yanıkları yankılar

dümeninde lastik ayakkabılı bir çocuk

rotasında nur topu yalnızlığı



her nefeste bilinmeyen yol sessizliği

tersanemde malzeme bolluğu

anılarımın hayaletleri tayfalar

bilinçaltımdan çıkar gemiler

yüreğimin rıhtımında bekleme

boş kamaralara biraz daha yolcu

kaptanı hep aynı çocuk



geriye kalan şezlonglardaki yankılara

zamanın hüzünlü dilimlerinden taze sıkılmış gözyaşı



İKİNCİ YÜKLEME

-İSTANBUL'A-



BUGÜN İKİ YÜZ ELLİ İKİNCİ GÜN



bir eylül sabahı...



güneş kuşandı gitti pelerinini

yazın pılı pırtı ne yerde kaldı ne de gökte

şimşekler, gökgürültüleri gri bulutların mahallesinde kiracı

ip misali dağıtıyorlar hüzünlerimin dikim evinden damlaları

yüzüyor içinde deniz kabuklarında zaman gemilerim

mevsim dolabından eski bir elbisenin yeni versiyonunu dikiyor doğa

deniz kabukları düğmeler misali her iki tarafında

yağmurdan dokunmuş sepyalaşacak bir elbise yollarda

zaman sahnesinde sonbahar yaprak dökümü şarkılarda

duraksız bir hüzünyankılar senfoni yaşam nakaratlarına

bugün iki yüz elli ikinci günün notasını asıyorum ruhuma



yüreğimde kolilerce özlem birikti

odam taştı taşacak

nerede kaldı bu kargo

yine kaza geçirip servise mi girdi

gelse de hepsini yüklesem

ruhumun yolundan viyadüklere

sevgisellikten şiirsel İstanbul'a



yeşilimsilerimin içinde Marmara akar

bakışlarımdan yaş misali bir vapur kaçar

üstünde hüzün satar martılar



gözlerimle dağıtsam yükümü

koli koli açsam renksiz geçen günleri

dağıtsam dağıtabildiğim kadar



bulutlar ev değiştirmede

içinde ipek böcekleri dolanmakta

dökülüyor pencerelerden ipekler

yeryüzü allı pullu kuşanmış

dolu sim misali saçlarında

bedeninde bembeyaz bir gelinlik

zaman sahnesinde yeryüzü tango edalarında kardan adamlarla

duraksız bir hüzünyankılar senfoni yaşam nakaratlarına

o gün bilmem kaçıncı notasını asacağım ruhuma



EYLÜL 2006

DENİZ KABUKLARINDA ZAMAN GEMİLERİ(HÜZÜNLERİMİN DİKİM EVİ)



ayın kolları denizde

şavkı buse buse dalgalarında

yıldızlar maviliğe göz edişlerde...



dalgaların sahili öpen incinmiş senfonilerine

salındı avuçlarımdan gemilerim kristalize



geriye kalan Kız Kulesi'ne

zamanın hüzünlü dilimlerinden taze sıkılmış gözyaşı yolculuğu