Arkadaşlar ben çok fazla film izlemeyi sevmem ancak sinemayı bu kadar sevmemin sebebini kendimce açıkladım belki düşüncemi destekler ya da saçmalamışssın dersiniz.

Ben her zaman filmleri ard arda izlemek ve abartmakla eleştirilirim çevremde.Ama yapabileceğim birşey yok.Ben de beğeni mekanizması şöyle işliyor.

1.Film ilk izlenişte izler bırakır.
2.Film bir daha izlenir ve filmde kendinden birşeyler bulunur.
3.Sonra birçok tekrardan sonra filmin bazı sahneleri ve replikleri hayatımda bir sıkıntıyla yada sorunumla yada anlayışımla özdeşleşir.
4.Sonra o film benim olur.

En sevdiğim filmler mesela;
Esaretin Bedeli
Son Samuray
Yüzüklerin Efendisi

       Son Samuray'da mesela "Kusursuz çiçeği bulmak zordur,bir ömrünü onu bulmaya adasan ve bulamasan yine de ömrünü boşa harcamış olmazsın." sözü beni hep yaşama sıkı sıkı tutunmaya iter.

      Yani böyle benim parçam olmuş sahnelere sahip olabilmeli filmler.O yüzden filmler konusunda şu iyi bu kötü yorumları yapmayı sevmiyorum.Bence en öznel fikirler sinema da ortaya çıkıyor.Nasıl oluyor da o kadar insan bir filmin üstünde güzel olduğu yönünde birleşiyor bu benim için merak konusu.

son samuray'ı gecelim.inanın bu durumun sadece tom'dan olmamasını diliyorum.ne biliyim, ne top gun'ı ne başka bişiylerini hiç hazetmiyorum.film güzel tabiki.ama kılım adama.diğer iksi beni gönül ızgaramın sağ ön hava oluğu panellerinden vurdu!aerodinamiğim bozuldu!süper filmler.ben tabi matrix'dede apayrı şeyler bulurum hep.tabi hep konuşmaların yoğun geçtiği alanlarda.gerisi atlama zıplama zaten .o ayrı.çok film var dediğin gibi kendimden bişiyler buldugum.çok haklısın.

Ben de beğendiğim filmlerle alakalı olarak, bende iz bıraktıklarını, onlarda kendimden birşeyler bulduğumu söyleyebilirim ama film ne kadar güzel olursa olsun üst üste iki kez asla izleyemem. Birden fazla kez izlediğim filmler de olmuştur tabi ki ancak ilk izleyişimin üzerinden hatırı sayılır bir zaman geçmiş olması şartıyla.

Bu dediklerini bende çoğu filmde yaşadım. Gerçekten de o film en sonunda bizim oluyor. Yüzüklerin Efendisi ve Matrix'te bunu en yoğun şekilde yaşadım. Defalarca bıkmadan seyrettim. Şu anda iki seriyi de kendimden parçalar gibi hissediyorum.

Henüz çiçeği burnunda üye olduğumdan mütevellit belki gözümden kaçmıştır bir yerlerde "yaa ben bu matrix ve yüzüklerin efendisinden hiç de hazzetmedim" diyen birilerinin varlığı..Ya da arıza tamamen bende..Her iki serinin de ilk filmlerine söyleyecek sözüm yok..Yüzüklerin Efendisini okuyan hiçbir insan evladı aynı tadı filmden zaten alamaz, orası kesin..Ama bilgisayarla çoğaltılmış adamların savaşması, Legolas'ın skateboard olayı ya da Frodo'nun örümceklerce kundaklanmış görüntüsü kime ne zevk vermeyi başarmıştır, bilemiyorum..Matrix'e gelince Trinity ile Neo'nun, Nalan'la Kenan tadındaki "göremiyorum, kör oldum" muhabbetlerinin de kime hitap ettiğini idrak edebilmekte zorlanıyorum..Hem zaten aslı var mı bilmem ama, Baudrillard bile demiş "Benim kastettiğim bu değildi" diye..

Asterix'in filmi vardı bende(Çizgi değil).En azından 40 defa izlemiştimİlk ne zaman izlediğimi hatırlamıyorum;ikinciyi de hatırlamıyorum,en sonuncuyu da hatırlamıyorum ama filmin her repliğini hatırlıyorum

lütfen sevabına birde star trek bölümü yapın gayrı.ben bugün izledim ve hakkında konuşulmaya gercekten deger.ben cok seviyorum bu adamları yahu.onlarla büyüdüm.yeni neslin sanssızlıgıda bu.bu tip seyleri az gördüler.uzay yolu filmine dokunduralım lütfen.